Ernest Hemingway w 1954 r. otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury. Otrzymał ją za cały dorobek literacki – jednakże niewątpliwie opowiadanie „Stary człowiek i morze” bardzo istotnie wpłynęło na decyzję o uhonorowaniu go nagrodą jak wyżej. Rzecz intrygująca, iż prawie 30 lat wcześniej, pisząc opowiadanie zatytułowane „Rzeka dwóch serc” ( "Big Two - Hearted River") Hemingway wstąpił na ścieżkę która zaprowadziła go na szczyty Parnasu. Powiedzieć, iż wędkowanie odgrywało w życiu Hemingwaya ważną rolę – to zdecydowanie za mało. Dwa opowiadania jak wyżej bardzo akuratnie ilustrują znaczenie tej pasji w życiu pisarza. Dzisiaj „Rzeka dwóch serc” to rzecz kultowa dla fanatyków wędkarstwa. Traktowana jest jako relikwia, tekst objawiony, podręcznik łowienia pstrągów. Nad rzekę Dwóch Serc w stanie Michigan – co do której lokalizacji są spory - jeżdżą miłośnicy wędkowania i próbują swoich sił, podążając tropem Nicka Adamsa – bohatera opowiadania. Jednakże nie jest ono li tylko i wyłącznie wyszukanym peanem ku czci wędkowania. Ma drugie dno - niezauważalne - ale chyba ważniejsze niż to co jest na wierzchu – zgodnie z teorią „góry lodowej” zdefiniowaną przez pisarza w następujący sposób: „If a writer knows enough about what he is writing about, he may omit things that he knows. The dignity of movement of an iceberg is due to only one ninth of it being above water”. Rzeka dwóch serc traktuje także o wojnie i o wpływie wojny na psychikę człowieka. Nick właśnie z niej wrócił (I wojna światowa) i jest nią straumatyzowany, cierpi najpewniej na schell - schock syndrom – czyli zespół stresu pola walki. I kontakt z przyrodą, z lasem, ze strumieniem, z wędkowaniem, wykonywanie najprostszych czynności życia codziennego – jest dla niego terapią - niczym balsam koi ona jego pokancerowaną psychikę. Poprzez kontakt przyrodą i wędkowanie – Nick Adams zdaje się odzyskiwać równowagę ducha. Ale podobny efekt, efekt wyciszenia i refleksji, uzyskuje czytelnik – który po chaotycznym, stresującym, hałaśliwym, rozwibrowanym dniu bierze wieczorem do ręki to małe arcydziełko Hemingwaya i rozkoszując się jego surowym, oszczędnym – a przez to wybornie smakującym - stylem, oczarowany mistrzowskimi opisami przyrody, wraz z Nickiem Adamsem kroczy z wędką ostrożnie w dół strumienia - skoncentrowany jedynie na łowieniu pstrągów i lipieni.
Czas na ryby! (xroads.virginia.edu/~drbr/hem_river.html)

“He wallowed down the steam, above his knees in the current, through the fifty yards of shallow water above the pile of logs that crossed the stream. He did not rebait his hook and held it in his hand as he waded. He was certain he could catch small trout in the shallows, but he did not want them. There would be no big trout in the shallows this time of day.
Now the water deepened up his thighs sharply and coldly. Ahead was the smooth dammed-back flood of water above the logs. The water was smooth and dark; on the left, the lower edge of the meadow; on the right the swamp. Nick leaned back against the current and took a hopper from the bottle. He threaded the hopper on the hook and spat on him for good luck. Then he pulled several yards of line from the reel and tossed the hopper out ahead onto the fast, dark water. It floated down towards the logs, then the weight of the line pulled the bait under the surface Nick held the rod in his right hand, letting the line run out through his fingers.
There was a long tug. Nick struck and the rod came alive and dangerous, bent double, the line tightening, coming out of water, tightening, all in a heavy, dangerous, steady pull. Nick felt the moment when the leader would break if the strain increased and let the line go.
The reel ratcheted into a mechanical shriek as the line went out in a rush. Too fast. Nick could not check it, the line rushing out, the reel note rising as the line ran out. With the core of the reel showing, his heart feeling stopped with the excitement, leaning back against the current that mounted icily his thighs, Nick thumbed the reel hard with his left hand. It was awkward getting his thumb inside the fly reel frame.
As he put on pressure the line tightened into sudden hardness and beyond the logs a huge trout went high out of water. As he jumped, Nick lowered the tip of the rod. But he felt, as he dropped the tip to ease the strain, the moment when the strain was too great; the hardness too tight. Of course, the leader had broken. There was no mistaking the feeling when all spring left the line and it became dry and hard. Then it went slack.”