>>Jeżeli pewien człowiek cierpi pod respiratorami i sam wie,
>>że umrze, to dlaczego nie może zdecydować o tym czy ma żyć.
>Wszystkim tym, którzy są przeciwko godnej śmierci, w przypadku ewentualnego referendum, należałoby zafundować podobne doznania.
>Może wtedy, chociaż część z nich wiedziałaby na czym polega prawo do życia.
>

---

Beirut
Dwa zdania, a chyba więcej warte, niż ta cała demagogia. Dyskutujecie o prawie do śmierci, a prawo do życia?
Godna śmierć, ale najpierw godne życia. Nie pokuszono sie tu także o zbliżenie się choćby do tematu... "Kiedy zaczyna się życie, a kiedy kończy". Czy jest ktoś, kto potrafi to mądrze i w prawnym rozumieniu wytłumaczyć?
Mnie uczono tak jakby od końca. "Życie ustaje po ustaniu pracy mózgu". Owszem. Skoro tak do tego podchodzimy, to dlaczego są problemy z odłączeniem respiratora, gdy mózg już umarł? Dlaczego uważamy to za nieetyczne? I z drugiej strony... jeśli mózg jeszcze nie pracuje, dlaczego nie ma zgody na aborcję? Skoro czegoś nie ma (ROZPOCZĘTE ŻYCIE), to dlaczego zabrania się wykonywać zabiegi oficjalnie? Jeśli już ktoś się na to decyduje, to dlaczego jakaś sfora stetryczałych ministrów i innego "uwiądu" ma decydować za innych, czy będą katoliccy, czy nie...
Chyba trochę mnie poniosło, ale Forum jest po to, żeby wypowiadać swoje sądy, prawda?
Kij w mrowisku....
Dla ścisłości dodam, że jestem wrogiem aborcji, jako takiej. Uważam, że jeśli nie chce się dzieci, to można to rozwiązać inną drogą.
Wkurza mnie jednak, że ktoś inny ma za mnie podejmować ostateczną decyzję.
Zacytuję hasło, które kilka lat temu widziałam a'propos poruszonego tematu. Może trochę wulgarne, za co z góry przepraszam... "Ręce precz od mojej d..y".

---

---

Nawet ci którzy walczą z przyzwoleniem na prośbę o śmierć, uznają chwałę i darzą szacunkiem osoby, które w sytuacji ostatecznej (np. Powstanie Warszawskie) strzelały w siebie lub rozgryzały ampułkę z trucizną. Czyli śmierć śmierci nierówna. Mówiąc o czyjejś prośbie o śmierć, dajemy sobie prawo do oceny zasadności, lub bezzasadności takiej prośby. Ok, można probować pomóc, rozmawiać, przekonywać, ale wolności odbierać nie można. Czym innym jest też zadanie komuś śmierci, a czym innym zaniechanie utrzymywania przy życiu. Mam nadzieję, że gdy przyjdzie na mnie pora, to albo pożegnam się z światem szybko i bezboleśnie, albo znajdę kogoś kto okaże mi na tyle dużo szacunku, ze pomoże zniknąć, jeśli sam zrobić tego nie zdołam.
Cały problem w prawie pisanym. W jednej z mądrych ksiąg jest takie zdanie: "Świat trwa dzięki trzem rzeczom: sprawiedliwości, prawdzie i pokojowi". I dalej jest wyjaśnienie, ze zazwyczaj nie da się wszystkich trzech na raz zaspokoić. (Coś jak z zasadą nieoznaczoności - iloczyn musi być większy niż...). [Na pytanie gestapowca, czy w domu ktoś się ukrywa, skłamię, a dzięki temu dokona się więcej sprawiedliwości, niż ubędzie prawdy.]
Tak więc z przyzwoleniem na śmierć jest to samo, nie łudźmy się, że uda się nam zaspokoić wszystkie 3 wymienione wartości. Któraś musi ucierpieć, by człowiek mógł mniej cierpieć. Któraś musi zostać niezaspokojona.
Pozdrawiam jeszcze w dobrym zdrowiu.

Nie lubię dyskusji tego typu bo zawsze wpraszają się do nich różne "autorytety" ds. moralności, które na ich szczęście nigdy nie miały problemów tego typu. Natomiast księża, którzy mówią o tym, że ból tych osób to wynik osamotnienia doprowadzają mnie wprost do mdłości: są obojętni na te sprawy, a budzą się dopiero na dźwięk słowa "eutanazja"...

Z jednej strony jako społeczeństwo jesteśmy winni cierpiącym, chorym ludziom opiekę, z drugiej, w imię jakich idei mamy zmuszać kogoś do życia w cierpieniu?

Dokładnie najpierw musimy wychowawć społeczeństwo, które będzie się chiało zająć tymi chorymi ludźmi, bo jak wiadomo to nie jest łatwa praca. Może i ludzie, którzy mieliby lepszą opiekę nie chcieliby umierać tego nie wiemy. Myślę, że ci którzy chcą podjąć się opieki nad takimi ludźmi powinni to robić natomiast jeśli ktoś chce zakończyc swoje cierpienie powinien mieć wsparcie ze strony opiekunów, którzy godnie pomogą mu umrzeć. U nas w gimnazjum młode dziewczyny jeżdżą do hospicjum, bardzo to lubią, zaczszepiła to w nich dziewczyna prowadząca zajęcia indywidualne z niepełnosprawnymi uczniami naszej szkoły. Pewnego dnia przyjechały z placówki i wywiązała się dyskusja mięzy nimi na temat traktowania młodej kobiety, która leżąc po aparaturą nie decydowała za siebie a była tylko przezucana z boku na bok przez pielęgniarki, który dawały upust swoim emocjom nad chorą. Ot dały panie pokaz jak się opiekować chorym i zachęciły moje uczennice słowami do pracy "oni i tak nic nie słyszą a nawet jeśli to i tak umrą". Dziewczyny były na tyle wstrząśnięte ze złożyły skargę do dyrektora placówki. Nawet te nastoletnie dziewczyny oburzone faktem takiego traktowania zastanawiały się na d zasadnością utrzymywania przy życiu Pani "X". Oczywiście nie twierdzę, że tak jest wszędzie.
pozdrawiam

Mniej więcej to miałem na myśli, pisząc o tym na co można liczyć ze strony NFZ. Ogólnie zauważyłem, że niestety wzorem społeczeństw zachodnich rośnie u nas pokolenie ludzi którzy wszystko chca mieć łatwo i ładnie zapakowane, z napisem "discard after use". Ta moda przyszła z USA, gdzie w zasadzie normą staje sie dom starców dla ludzi u schyłku życia a wielopokoleniowa rodzina nie jest trendy. Krótko mówiąc, robiący pod siebie dziadek i babcia pytająca się 10 razy o to samo to ciężar nie do zniesienia, który nalezy zutylizować za dodatkowa opłatą jak brzydki zapach, czy śnieg z podjazdu, albo starą (wciąż sprawną pralkę). Jeżeli więc pojawia się np. niepełnosprawny mąż który spadł z rusztowania na budowie a ubezpiecznie gwaratnuje tylko utrzymanie go przy życiu to eutanazja staje się dosyć wygodnym rozwiązaniem - polecam przytład Terri Schiavo, gdzie o eutanazje zabiegał mąż z przyczyn czysto finansowych, niestety takie przypadki nadużyć będą zdarzały się zawsze.

>Ta moda przyszła z USA, gdzie w zasadzie normą staje sie dom starców dla ludzi u schyłku życia a wielopokoleniowa rodzina nie jest trendy. Krótko mówiąc, robiący pod siebie dziadek i babcia pytająca się 10 razy o to samo to ciężar nie do zniesienia, który nalezy zutylizować za dodatkowa opłatą jak brzydki zapach, czy śnieg z podjazdu, albo starą (wciąż sprawną pralkę).

Niefrasobliwie Pan to ujął, szczerze wątpię czy rzeczywiście zajmował się Pan kimś chorym na alzheimera. To jest zajęcie zabierające 24 godziny na dobę, nie da się jednocześnie pracować ani utrzymywać życia towarzyskiego. Ludzie którzy poświęcają się w ten sposób poświęcają prawie wszystkie aspekty swojego życia. Można ich oczywiście uznać za świętych, ale można też szukać złotego środka.

Chorzy z demencją (na różnym tle, niekoniecznie z chorobą Alzheimera np. miażdżycowym) stanowią tylko pewną część pacjentów domów opieki, są to ludzie którzy często zagrażają sobie i otoczeniu (odkręcają kurki z gazem, włączają różne urzącdzenia lub po prostu wychodzą w piżamie na mróz w środku nocy) i tacy wymagają 24h nadzoru. Zadziwiające jest to, ze dopóki starsi ludzie są potrzebni - np. mogą zająć się wnukami to jest milusio i sympatycznie, poźniej niestety coraz mniej bo przeszkadzają w jak pan to ujął " życiu towarzyskim".
Argumentem popieracjącym moja tezę jest coroczny wzrost ilości hospitalizacji w oddziałach wewnętrznych/geraitrycznych w okolicy świąt kościelnych i długich weekendów, chociaż gdyby było tak jak pan mówi powinno być odwrotnie, bo wtedy właśnie jest trochę czasu żeby zająć się bliskimi.
Ciakawa rzecz, do osób które na siłę chcą umieścić "niewygodnego" członka rodziny w szpitalu czy zakaładzie opiekuńczym bardzo często trafia następujący argument: matka/ojciec zajmowała się panem/panią od urodzenia do czasu pełnoletniści i teraz jest czas aby to odwzajemnić - czyi nie jest jeszcze tak źle z nami.
Żeby było jasne - nie mam nic przeciwko domom opieki, jest to często zło konieczne w kapitalizmie po polsku, ale regułą jest oddawanie tam starszych osób jak zużytych mebli i absolutny brak kontaktów z nimi.Proszę spytać, jeżeli ma Pan okazję jak często rodziny odwiedzają podopiecznych -jeżeli częściej niz raz w tygodniu to mają opinię BARDZO dbających. Norma to 10 minut raz w miesiącu. Czyli jak w więzieniu, takie małe dożywocie za pieniądze z własnej emerytury. Fajna perspektywa?
Na reklamach OFE wyglądało inaczej.

Co ciekawe wysokość emerytury dziadka/ babci jest odwrotnie proporcjonalna do determinacji w wypychaniu go na tego rodzaju wczasy.

W wielu miejscach ma Pan rację, chodzi mi o słowa w jakich to Pan ujął. Dalej zresztą mówi Pan z o tym z sarkazmem. Oczywiście że są w Polsce tzw. umieralnie, ale nie można podciągać pod to samej idei domu opieki, takie generalizacje są zawsze niesprawiedliwe, za to bardzo łatwo je wypowiadać i czuć się jak obrońca świętych wartości. Kiedy mówi Pan o tak obszernych pojęciach, musi Pan mówić tak, aby nie urażać ludzi bez potrzeby. Ja na przykład oddałem swoją babcie do domu opieki kiedy już nie mogłem się nią dłużej zajmować, bo z codziennych wizyt przemieniło się to w pilnowanie jej non stop na przemian z matką, co i tak nie powstrzymywało jej przed zalewaniem sąsiadów czy zostawianiem gazu. Pańska krytyka samego pomysłu domu starców wydaje mi się więc nie na miejscu. Jeżeli się Pan zastanowi to dojdzie Pan do wniosku, że to pewne mechanizmy postępowania należy krytykować a nie same pomysły.

>Pańska krytyka samego pomysłu domu starców wydaje mi się więc nie na miejscu.
Nie zrozumiał mnie Pan
W żadnej z moich wypowiedzi nie krytykowałem potrzeby istnienia domów opieki. Powtarzam, domy opieki są potrzebne, ale w społeczeństwie gdzie człowiek sukcesu ma stale między 30 a 40 lat i wymaga sie od niego efektywności/kreatywności/prduktywności, normą staje się umieszczanie w placówkach opiekuńczych ludzi zdrowych na ciele i umyśle, tylko dlatego że są, starzy i mniej sprawni niż 30-40 latkowie. Po prostu nie wpisują się w American Dream i nie są targetem reklam większości towarów.
Często zdarza się to w sytuacji, gdy jedno ze współmałżonków umiera a rodzina zaczyna zastanawiać się co zrobić z babcią, dla której nikt nie ma czasu. No i wybiera proste i eleganckie rozwiązanie - dom opieki, które na folderach wyglądają jak z bajki.
Często też starsi ludzie wybierają taką formę egzystencji żeby nie być ciężarem dla dzieci które zarabiają pieniądze przez 2/3 doby bo wpakowały się w kredyt hipoteczny na 40 lat. Za 40 lat spłacą dom/apartament i prosta droga do domu spokojnej starości, bo będą zbędni. (sprawa niewolnictwa kredytowego to temat na osobny wątek)
Powtarzam NIE DOTYCZNY TO CHORYCH Z DEMENCJĄ ZAGRAŻAJĄCYCH SOBIE INNYM- tutaj w 100% się z Panem zgadzam (bogaty w liczne doświadczenia rodzinne).

Mam prawo do życia. Chcę mieć prawo do śmierci. Swojej śmierci (!)
Podejmując dyskusję na temat eutanazji pomija się niezmiernie ważny aspekt, mianowicie WYBÓR. Nie chodzi tutaj o zabijanie, mordowanie ludzi, rzecz jest w tym, że życie należy do człowieka i to on jest jego panem.
Jeżeli ja, w pełni świadomy, sprawny fizycznie, zdrowy umysłowo, na wypadek mojego niedołęstwa czy innych tragicznych - dla mnie (dla innych to nie musi być przecież tragiczne) - aspektów życia, chcę mieć prawo do WYBORU, to nie jest chyba to wynik emocji, czy też jakiegoś trendu kulturowego (patrz "cywilizacja śmierci"). Jest to moja decyzja, która jest we mnie od bardzo dawna, żeby nie mówić, że od zawsze.
Spór pojawia się w wyniku chorego ego niektórych osobliwości na tej planecie. Przecież nikt nie ma monopolu na prawdę czy na etykę, a mimo to próbuje się narzucać coś wszystkim w imię wyższych wartości (ustalonych przez w/w EGOistów), bądź w imię tego, który coś tam rzekł przez kogoś, kto to zapisał. Ktoś próbuje interpretować wolność (bo przecież nie kwestionować), zagwarantowaną mi w Konstytucji, a według i niektórych daną mi przez Boga. Prawica prowadzi bój tak zażarty w tym temacie, jakby chodziło o jej eksterminację za sprawą eutanazji. Szkoda, że nie jest równie aktywna w temacie okupanckiej wojny w Iraku czy próby utworzenia Systemu Bezkarności Amerykańskiej w postaci tarczy antyrakietowej. Ogromna szkoda, że Kościół, który tak przeklina wszystkich, którzy walczą o prawo jednostki o decydowaniu o swoim losie, nie walczy równie zaciekle o prawo do życia tych, którym udzielono prawa do śmierci wbrew im woli, za to z jaką pompą!
Bardzo łatwo budować ład moralny w oparciu tylko i wyłącznie o swoje przekonania, które przedstawiane są jako aksjomaty. Ta sama prawica, która chce ochrony życia "od poczęcia do naturalnej śmierci" opowiada się jednocześnie za przywróceniem najwyższego wymiaru kary, tj. kary śmierci. Paradoksów i chorych ideologii ci u nas dostatek. Brak rozwagi, umiejętności dialogu i poszanowania dla drugiego człowieka. Wolność rozumie się i interpretuje we wszystkich możliwych kierunkach i na wszystkie możliwe sposoby. Egoizm i walka o swoje racje spycha gdzieś w odmęt powszechnie znane prawo, które mówi, że: WOLNOŚĆ JEDNEGO CZŁOWIEKA KOŃCZY SIĘ TAM, GDZIE ZACZYNA SIĘ WOLNOŚĆ DRUGIEGO. (!)

>Jeżeli ja, w pełni świadomy, sprawny fizycznie, zdrowy umysłowo, na wypadek mojego niedołęstwa czy innych tragicznych - dla mnie (dla innych to nie musi być przecież tragiczne) - aspektów życia, chcę mieć prawo do WYBORU

jeżeli człowieczeństwo i życie sprowadzasz do wymiaru fizycznego to się zgadzam, jednak jest to życie typu zwierzęcego
parafrazując
?

na temat eutanazji to mogę podać przykład z Holandii gdzie niegdyś miałem gabinet-otóż starsi ludzie tam notorycznie "uciekają" leczyć się za granicę do Niemiec- dlaczego?
otóż nie ma gwarancji że lekarz nie dokona eutanazji bez zgody takiego pacjenta- czyli kryptanazji- w skali Holandii to zjawisko wynosi ko.18%- polega na dawaniu potężnej dawki morfiny po czym zastrzyk.........człowiek umiera we śnie-obojętnie czyjest sparaliżowany czy nie-po prostu po 75 roku życia lekarze robią z pacjentem co chcą.

ekonomicznie eutanazja się opłaca-po co wydawać mase euro na opiekę dla starszych ludzi skoro zastrzyk jest tańszy.....
to jest główna przyczyna eutanazji n a Zachodzie

kasa

zwolennicy eutanazji mają takie samo prawo wypowiadać się o moralności w ogóle jak mieli zbrodniarze w Norymberdze.
czyż pewien reżim koloru brunatnego nie miał prawa do decydowania o tym kto ma prawo żyć, a kto nie?

kto nie chce żyć popełnia samobója, kto nie na siły w wyniku choroby (vide:Janusz Świtaj) tak naprawdę woła o pomoc w powrocie do wylansowanego-aktywno-konsumcyjnego stylu życia.

Zgadzam się z Panem, chociaż nie mogę dać plusa bo nie jest Pan zalogowany.

>na temat eutanazji to mogę podać przykład z Holandii gdzie niegdyś miałem gabinet-otóż starsi ludzie tam notorycznie "uciekają" leczyć się za granicę do Niemiec- dlaczego?
>otóż nie ma gwarancji że lekarz nie dokona eutanazji bez zgody takiego pacjenta- czyli kryptanazji- w skali Holandii to zjawisko wynosi ko.18%- polega na dawaniu potężnej dawki morfiny po czym zastrzyk.........człowiek umiera we śnie-obojętnie czyjest sparaliżowany czy nie-po prostu po 75 roku życia lekarze robią z pacjentem co chcą.
>ekonomicznie eutanazja się opłaca-po co wydawać mase euro na opiekę dla starszych ludzi skoro zastrzyk jest tańszy.....
>to jest główna przyczyna eutanazji n a Zachodzie
>kasa
>zwolennicy eutanazji mają takie samo prawo wypowiadać się o moralności w ogóle jak mieli zbrodniarze w Norymberdze.
>czyż pewien reżim koloru brunatnego nie miał prawa do decydowania o tym kto ma prawo żyć, a kto nie?
>kto nie chce żyć popełnia samobója, kto nie na siły w wyniku choroby (vide:Janusz Świtaj) tak naprawdę woła o pomoc w powrocie do wylansowanego-aktywno-konsumcyjnego stylu życia.

dzien dobre

ja na tu bylem piersy razy i nie tu Pan napisane ze eutanazja nie dobra? w Nigeria stary clowiek-dobry czlowiek,cenny barzo i nie rozumiec wiele ludu dlaczego europa zabijany starszych
czy ktos to mi explain?

heloł maj frend
dze problem is kasa
W Nigeria nie ma kasa to nie ma problem
W europa jest kasa, a jak stara czlowieka live i live to nie ma kasy a jak my go kilim to jest
Anderstend?

>heloł maj frend
>dze problem is kasa
>W Nigeria nie ma kasa to nie ma problem
>W europa jest kasa, a jak stara czlowieka live i live to nie ma kasy a jak my go kilim to jest
>Anderstend?

panu mnie obraziles-to pan nie umiec polski cy ja?

prose dobrzey pisac,ja sie wtedy tez uczylem tego
tu sie powoli w Gdansku (Danzig?) utche
preprasham za jezyk

>dzien dobre
>ja na tu bylem piersy razy i nie tu Pan napisane ze eutanazja nie dobra? w Nigeria stary clowiek-dobry czlowiek,cenny barzo i nie rozumiec wiele ludu dlaczego europa zabijany starszych
>czy ktos to mi explain?
Zabijanie starszych lub chorych ludzi(bez Ich zgody) w Europie jest przestępstwem.
Trafiłeś na post zdecydowanego przeciwnika eutanazji, który używa dosyć dziwnych argumentów. Stara się przedstawić eutanazję jako formę ludobójstwa.

---

NIE KLIKAĆ

>zwolennicy eutanazji mają takie samo prawo wypowiadać się o moralności w ogóle jak mieli zbrodniarze w Norymberdze.
>czyż pewien reżim koloru brunatnego nie miał prawa do decydowania o tym kto ma prawo żyć, a kto nie?
Porównania jakiego Pan użył nie będę komentował. Zastosuję zasadę, że wypowiedź mówi o autorze. A to porównanie, jak dla mnie, mówi bardzo wiele...
Teraz kwestia eutanazji. Pan to sprowadza do jakiejś eksterminacji ludności, jakiegoś taśmociągu, na którym leżą jeszcze żywi ludzie, a zjeżdżają martwi. Nie wiem czy Pan się nad tym zastanowił chociaż chwilę. Przyjmijmy, że tak.
Nie będę mówił o sytuacji w Holandii, chociaż z tego co słyszałem, to ten kto nie podpisał specjalnego oświadczenia ten godzi się na eutanazję.
Sądzę, że istota (jak to już wcześniej pisałem) leży w wyborze. I tutaj chcę podkreślić to specjalnie Panu. Chodzi o to, żeby człowiek miał wybór i prawo do śmierci, swojej śmierci, a nie o to, żeby ktoś mógł stosować to prawo na tym, kto mu się upatrzy, według swojego uznania.

>otóż nie ma gwarancji że lekarz nie dokona eutanazji bez zgody takiego pacjenta- czyli kryptanazji- w skali Holandii to zjawisko wynosi ko.18%- polega na dawaniu potężnej dawki morfiny po czym zastrzyk.........człowiek umiera we śnie-obojętnie czyjest sparaliżowany czy nie-po prostu po 75 roku życia lekarze robią z pacjentem co chcą.
My tu mówimy o legalnej eutanazji a nie o dewiacjach.
Były i będą. Możemy minimalizować ich skutki.
Nikt z Nas nie proponował eksterminacji starców.
Chcemy mieć wybór. Nie przymuszamy do tego innych.

>kto nie chce żyć popełnia samobója, kto nie na siły w wyniku choroby (vide:Janusz Świtaj) tak naprawdę woła o pomoc w powrocie do wylansowanego-aktywno-konsumcyjnego stylu życia.
Czyli sprawny fizycznie może nie chcieć żyć, a sparaliżowany może tylko chcieć wrócić do wyścigu szczurów?
Żelazna logika. A żelazo ciężkie, więc pewnie została w Holandii.

---

NIE KLIKAĆ

Zgadzam się z Panem, że w większości przypadków prośba o eutanazję jest wyrazem rozpaczy człowieka, który nie potrafi się odnaleźć gdy pozbawiony jest możliwości korzystania z uroków konsumpcyjnego stylu życia, nastawionego na przyjemności i intensywne doznania. Znoszenie cierpienia jest niewątpliwie szlachetniejszym rozwiązaniem ale nie można zmuszać ludzi do cierpienia. Decyzja należeć powinna do chorego, który sam zdecyduje, czy jest na tyle silny by przeżyć resztę swojego życia w stanie faktycznej wegetacji.
Zresztą, narzucanie jakichkolwiek rozwiązań w tej kwestii przez zdrowych i aktywnych ludzi jest nieuczciwe i arbitralne. Decyzję winniśmy pozostawić tym, których ona będzie dotyczyć. Najlepsze co możemy w tej sytuacji zrobić to zapobieganie zwyrodnieniom w stosowaniu eutanazji, które Pan opisał.

>Znoszenie cierpienia jest niewątpliwie szlachetniejszym rozwiązaniem ale nie można zmuszać ludzi do cierpienia.
Tak? A co jest takiego szlachetnego w tym cierpieniu?

---

NIE KLIKAĆ

>Tak? A co jest takiego szlachetnego w tym cierpieniu?

Dla cierpiącego zapewne nic.
Za to obserwator może nielicho podbudować własną samoocenę. "Nie jestem taki zły, przecież tak bardzo współczuję i tak bardzo mi żal..." To przecież szlachetne odruchy, tyle że nic nie kosztują.
Z racji zawodu zajmuję się osobami cierpiącymi i wiem, że to czego przede wszystkim chcą, to ulżenia w fizycznym cierpieniu.
Nie roztrząsają filozoficznych aspektów odczuwanego bólu, chcą żeby się skończył. Niejednokrotnie byłam rynsztokowo zbluzgana przez szarpanego bólem pacjenta,bo nie mogłam podać dodatkowej dawki leku.
Wkurzają mnie gadki o szlachetnym cierpieniu.Szlachetne jest dla mnie tylko to, co może to cierpienie jeśli nie zlikwidować, to przynajmniej zminimalizować.

Pozdrawiam.

Tak długo jak nie zmuszam nikogo do cierpienia (chociaż uważam, żeludzie, którzy mimo cierpienia decydują się żyć dalej postępują szlachetniej) to tylko i wyłącznie moja sprawa. Jestem zwolenniczką eutanazji bo wiem, że bardzo niewielu ludzi uważa podobnie. Zresztą, sama nie jestem pewna co bym czuła mając świadomość tego, że resztę życia spędzę przykuta do łóżka....

>Tak długo jak nie zmuszam nikogo do cierpienia (chociaż uważam, żeludzie, którzy mimo cierpienia decydują się żyć dalej postępują szlachetniej) to tylko i wyłącznie moja sprawa.
Ale na czym ta szlachetność polega?

---

NIE KLIKAĆ

na tym, że nie idzie się na łatwiznę

>na tym, że nie idzie się na łatwiznę
A chodzenie na piechotę jest szlachetniejsze, niż jazda samochodem.

---

NIE KLIKAĆ

>>Tak? A co jest takiego szlachetnego w tym cierpieniu?
>Dla cierpiącego zapewne nic.
>Za to obserwator może nielicho podbudować własną samoocenę. "Nie jestem taki zły, przecież tak bardzo współczuję i tak bardzo mi żal..." To przecież szlachetne odruchy, tyle że nic nie kosztują.
>Z racji zawodu zajmuję się osobami cierpiącymi i wiem, że to czego przede wszystkim chcą, to ulżenia w fizycznym cierpieniu.
>Nie roztrząsają filozoficznych aspektów odczuwanego bólu, chcą żeby się skończył. Niejednokrotnie byłam rynsztokowo zbluzgana przez szarpanego bólem pacjenta,bo nie mogłam podać dodatkowej dawki leku.
>Wkurzają mnie gadki o szlachetnym cierpieniu.Szlachetne jest dla mnie tylko to, co może to cierpienie jeśli nie zlikwidować, to przynajmniej zminimalizować.
>Pozdrawiam.
To chyba jedna z mądrzejszych wypowiedzi. Podpisuję się pod tym obiema rękami!! Często miałam i mam do czynienia z cierpieniem. Od jakiegoś czasu sama też mogę na ten temat coś powiedzieć. Nie ma tam miejsca na literacki heroizm, na szlachetność, na wyżyny intelektu........ faktycznie chodzi tylko o zapomnienie, ucieczkę i wolność od strachu, że może jeszcze długo i mocno boleć.
Jeśli ktoś chciałby w tym doszukiwać się wzniosłych idei, to nie wie co to prawdziwy ból.
Uważam, że każdy powinien mieć prawo do decydowania o sobie... przecież to najprostsze pojęcie wolności osobistej.
Naszym zadaniem, ludzi z otoczenia, jest zapewnić cierpiącemu człowiekowi poczucia, właściwie pewności, że szanujemy jego osobę, dać mu poczucie godności osobistej.
Pozdrawiam autorkę powyższej wypowiedzi.

---

---