Pamiętam, że gdy sam jako dziecko uczęszczałem na lekcje religii częstym argumentem, na jaki powoływała się katechetka było "prawo naturalne", które rzekomo posiada każdy człowiek niejako wgrane wraz z podstawowym softem i co więcej - jest ono w 100% zgodne z dekalogiem i zasadami głoszonymi przez Kościół Katolicki, bo i jedno i drugie pochodzi od Boga. Oczywiście wtedy mało kto podchodzi krytycznie do takich informacji i wierzy święcie we wszystko, co zostanie mu powiedziane. Niestety taka już specyfikacja szkoły, zwłaszcza szkoły podstawowej - nauka polega na zakuwaniu suchych faktów, a nie nauce kreatywności i samodzielnego myślenia. Ktoś, kto ma szczęście trafia potem do LO, w którym go tego nauczą, ktoś kto tego szczęścia nie ma, musi się tego uczyć dopiero na studiach. Wracając jednak do tematu:
Czym miałoby być to domniemane prawo naturalne? Jeśli rzeczywiści jest ono obecne w człowieku aż od urodzenia, to jak wytłumaczyć przypadki (rzadkie, ale jednak zarejestrowane) dzieci wychowywanych przez zwierzęta lub przez długi czas odizolowanych od ludzkiej społeczności, w przypadku których nie zaszedł proces socjalizacji? Jakoś nie przejawiały one zasad moralności katolickiej, więc jeśli można w ogóle mówić o prawie moralnym, to chyba tylko w kategoriach doboru naturalnego i instynktu przetrwania, który z zasadami religijnymi nie ma wiele wspólnego, gdyż zamiast umiarkowania w jedzeniu i piciu nakazuje zaspakajanie głodu i pragnienia gdy tylko nadarzy się okazja, zamiast czystości cielesnej mamy pociąg płciowy, zamiast lenistwa jako grzechu mamy instynktowną równowagę między wysiłkiem tylko wtedy, gdy jest niezbędny i odpoczynkiem.
Krótko mówiąc, dlaczego na lekcjach religii wciąż uczy się dzieci czegoś, co nie ma żadnych logicznych podstaw?