Niestety, niemal cała Polska uwierzyła w papieską nieomylność. Bezkrytycznie podchodzimy do naszych bohaterów i wielbimy ich bez żadnego zastanawiania się nad przyczyną ich świętości. Tak przez aklamację. Ciekawi mnie jedno. Dlaczego można spokojnie żartować z prezydenta, premiera, kilku ministrów a nie można z JP II? Mało tego, dowcipów o Bogu jest mnóstwo i nic się nie dzieje a jak coś na temat naszego JP II, to obraza uczuć narodowych od razu. To jakieś narodowe szaleństwo. Nawet nikt się nie odważy choć na odrobinę polemiki podjąć ze słowami K. Wojtyły. Dzisiejszy dzień spędziłem w samochodzie, jedyne co słyszałem w radio to dytyramby na cześć i wkładanie w osobę JP II cudów dokonanych miej lub bardziej bezpośrednio i to z argumentacją tak karkołomną że aż się głowie nie mieści. Normalnie Jan Paweł II stał się siłą sprawczą wszelakiego wspaniałego na tym padole ziemskim i nic lepszego już się stać nie może. Rozumiem że był człowiekiem w świecie istotnym, ale czy aż tak bardzo? Ale naród potrzebuje swoich bohaterów. Z tego powodu boję się o A. Małysza.

Dziś dzieci w związku z obchodzoną nadal rocznicą śmierci (sic!)w szkole "przyniołsy" na zajęcia pisoenkę, która wymyśliła pani od polskiego. Piosenka jak piosenka tyle, że refren zaczyna sie tak: "nie ma lepszego od jana pawla 2" mlodia kojarzyła mi się z jakimś hitem ale z jakim juz nie byłam sobie w stanie tego przypomnieć. Zapytałam więc dzieci czemu słowa takie a nie inne zgodnie z "prawdą " przekazaną przez nauczycielką jp2 uzdrowił wiele ludzi i pomógł Polakom przetrwać wojnę (?!?). Opadając z sił przeszłam do zajęć i zamiast zaplanowanej"dramy" był dramat.
pozdrawiam

---

Niezgłębione są pokłady ludzkiej niekumacji...

>Normalnie Jan Paweł II stał się siłą sprawczą wszelakiego wspaniałego na tym padole ziemskim i nic lepszego już się stać nie może. Rozumiem że był człowiekiem w świecie istotnym, ale czy aż tak bardzo? Ale naród potrzebuje swoich bohaterów. Z tego powodu boję się o A. Małysza.
Na wielkiej wyspie gazety nie tak dawno rozpisywały się o prawie nadprzyrodzonych zdolnościach małżeństwa Beckhamów, w kręgach zblizonych do piłki nożnej Ronaldinho jest prawie bogiem. W Argentynie Boski Diego ma swoje ołtarze. W Stanach jek wiadomo Król Elvis Żyje i daje potajemne koncerty... Przykładów uwielbienia i oddawania czci przez miliony jest co roku na świecie mnóstwo i Polska nie jest na tym tle niczym dziwnym. Poza tym jeżeli chodzi o JP II to naprawdę są tylko powody do dumy z tego, że był Polakiem.

A to faktycznie można było zwariować. Gdzie człowiek nie splunął, tam mówiło się o rocznicy śmierci papy. Naturalnie większość artykułów na Onecie poświęcono również temu zagadnieniu. Szaleństwo.

Trybuna postawiła sie okoniem i nie zamieściła najmniejszej wzmianki o rocznicy co wzburzyło środowisko medialne
pozdrawiam

---

Niezgłębione są pokłady ludzkiej niekumacji...

Trybuna... a reszta?

>Trybuna... a reszta?
No niestety reszta jednak musiała ukoić swój ból poprzez wspominanie czy też dodawanie gadżetów ewentualnie łoić audycje naokrągło. Ja tam nic nie mam do katolików ale taka propaganda to lekka przesada.Niedługo okaże się, że jp2 będzie bardziej świety niż ukrzyżowany J. lub jego ojciec. Ale co tam niech będzie jak niebiosa nakazują

---

Niezgłębione są pokłady ludzkiej niekumacji...

Gdybym był katolikiem, obdarzyłbym Trybunę szczególnym szacunkiem, gdyż jako jedyna nie próbowała usilnie zarobić na ogólnoreligijnym nieszczęściu.

Niestety właśnie wśród katolików wywołało to zgorszenie. No ale może na tym polega ta cała maskarada.

---

Niezgłębione są pokłady ludzkiej niekumacji...

>Trybuna... a reszta?
NOWY TARG. Burmistrz jest burmistrzem wszystkich mieszkańców, także tych, którzy nie reprezentują tych wartości, co większość z nas. Dlatego to nie miasto powinno być organizatorem uroczystości kościelnych - powiedział na dzisiejszej konferencji prasowej burmistrz Marek Fryźlewicz odnosząc się do listu mieszkańców, w którym wyrazili oni swoje rozczarowanie faktem, że w II rocznicę śmierci Jana Pawła II władze miasta nie zorganizowały rocznicowych uroczystości.

- Inicjatywa powinna wyjść od dołu. Takiej inicjatywy nie było. Nie robimy niczego na pokaz - mówił.

- Większość imprez, które odbywają się w mieście, to inicjatywy oddolne - dodał.

List otwarty do burmistrza i nowotarskich proboszczów w tekście pt. "Nowy Targ zapomniał o Ojcu Świętym Janie Pawle II w drugą rocznicę Jego śmierci?"

Oj to chyba burmistrz będzie mógł już tylko marzyć o kolejnej kadencji

---

Niezgłębione są pokłady ludzkiej niekumacji...

Oj, chyba tak. A szkoda, bo wydaje się rozsądny.

Niestety dzisiaj rozsądny coraz częściej znaczy wróg państwowy.

---

Niezgłębione są pokłady ludzkiej niekumacji...

Dlatego chyba jeszcze żaden ze znaczących polityków nie zdeklarował się publicznie jako ateista.

Teraz to już w ogóle będzie masakra jak matka boska trybunalska zostanie patronka parlamentu IV RP a dzieci pewnie będą miały mundurki na wzór komży.

---

Niezgłębione są pokłady ludzkiej niekumacji...

Habit wydaje się najodpowiedniejszy. Skromny, w ładnym kolorze...

Nowemu Targowi szczerze gratuluję burmistrza.

Dzięki za informację.

Burmistrz pochodzi z bardzo katolickiej rodziny. Jest głęboko praktykującym katolikiem. Jego dwaj bracia są księżmi. Od ponad 2 kadencji wybierany na to stanowisku w 1 turze, ale jak sam twierdzi jest burmistrzem wszystkich nowotarżan.

Łał. To dopiero godne podziwu!

>Satyra to satyra - ona rządzi się innymi prawami.

   Zwłaszcza niemiecka satyra okolicznościowa. Uświetniająca rocznicę śmierci wyśmiewanej osoby i szydząca z choroby, która stała się przyczyną jej śmierci. Po prostu beczka śmiechu!

   Pozdrawiam

---

Niech strój słów podkreśla urodę myśli

Sprawdzałem jedynie tekst i pierwszy obrazek, natomiast nie zauważyłem innych obrazków. Rzeczywiście, wyśmiewanie się z choroby to draństwo. Ten fragment powinien nie przejść przez korektę, a nawet jeżeli już ktoś popełnił błąd, teraz powinien zostać usunięty.

Natomiast sam artykuł jest bardzo nierówny. Obok wspomnianego chamskiego wręcz fragmentu jest także fragment całkiem zabawny (z początku artykułu, o Fidelu Castro i łączu internetowym), jak również fragmenty nie wzbudzające ani uczuć negatywnych czy pozytywnych.

Artykuł ten "uświetnił" nie rocznicę śmierci, co bardziej koniec etapu diecezjalnego beatyfikacji. I właściwie o to w nim chodzi. Autorzy (dość miernie im to wyszło, ale jednak) utrafili w bardzo czuły punkt. Poza nieprzyjemnym fragmentem na temat choroby Parkinsona, zaatakowali przede wszystkim nie samego Jana Pawła II, ale skłonność do czynienia cudów, która jest mu przypisywana, jak również dziwną biurokrację dotyczącą samego procesu.

Czyż nie jest bowiem prawdą, że w Polsce osiąga to właśnie granice absurdu? Czyż nie jest prawdą, że to co obserwujemy, to niekontrolowany kult jednostki? Nie jest prawdą, że do tego przyczyniają się polskie media, zarówno publiczne jak i prywatne, nakręcając tą swoistą spiralę?

Nie mam nic przeciwko Janu Pawłowi II. Nie zgadzałem się z nim w wielu kwestiachale to nie znaczy, że można go obrażać tekstem o chorobie Parkinsona. Ten artykuł był jednak nakierowany głównie na to, o czym pisałem powyżej.

EDIT:
Dodatkowo, ten temat nie miał być o artykule. Chciałem jedynie zwrócić uwagę na reakcję wielu Polaków komentujących go. Ale już niestety zeszliśmy na offtopic.

Poziom żartów - szczególnie tego o igrzyskach paraolimpijskich, świadczy o poziomie intelektualnym autora i oczywiście "Die Welt". Z drugiej strony - rzeczywiście zamiast pałać oburzeniem i nabzdyczać sie (cytat za prof. Bartoszewskim)wystarczyło wydać tylko taki, krótki komentarz.
Swoją drogą ciekawe jaka byłaby reakcja niemieckich mediów i kościoła, gdyby w polskiej gazecie ukazał sie podobny cykl żartów na temat BXVI? To byłby prawdziwy test "wolności słowa" (cudzysłów jak najbardziej celowo) w starej UE.

>Poziom żartów - szczególnie tego o igrzyskach paraolimpijskich, świadczy o poziomie intelektualnym autora i oczywiście "Die Welt".
Niemcy mają takie dziwne, w naszym pojęciu, poczucie humoru, zaśmiewają się do rozpuku jak się ktoś z kimś okłada po mordach, ale za diabła nie zrozumieją żadnego dowcipu o bacy. Moim zdaniem mniejsze poczucie humoru mają jedynie Japończycy, dla których szczytem dowcipu jest sepuku. Nie mam zamiaru umniejszać żadnemu narodowi z powodu odmiennych powodów do śmiechu, ale właśnie z tego powodu może wynikać cały ten galimatias, pewno zupełnie niepotrzebny.

Dziękuję za poprawienie humoru. Plusik ode mnie.

@@@

To może zamiast się nabzdyczać spróbować się zrewanżować, a jeszcze zrobić to na wyższym poziomie i kutury i humoru.

Nie bawią mnie niemieckie dowcipy, ale żenują mnie polskie reakcje na nie.

---

Wiekszego dystansu do własnych idoli.

.

Chyba nie ciskaliby się mocno, bo są Niemcami, a nie "95% katolickimi" Polakami, którzy czczą papieża bardziej niż samego boga.

Merci beaucoup!
NEPLA KAUEM POPA PIEJO'U

Największym cudem będzie narodowe pojednanie, kiedy po wyniesieniu na ołtarze, nieboszczyk Wojtyłek, najprzedniejszym agentem PSS-PRL (polskich służb specjalnych Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej), -się okaże.
Boski Jerzusiu, przyjacielu pasterzy w kieckach,
(których panami rzyci, żyjącymi w "drugiej Japonii", uczyniła postponowana niesłusznie przez kaczystów, Władza Radziecka),
O'take pojednanie, ciebie prosimy, wyr*chaj nas wsr*nie.

Nie da się ukryć, że potencjalne ujawnienie (teoretycznie, dość prawdopodobnej współpracy Wojtyłka ze służbami PRL), po jego wyniesieniu na ołtarze, zmusi kościół do radykalnego przewartościowania oceny współpracy swych urzędników a także wiernych, w kierunku pochwalnym i uświęcającym.
Byłoby to typowe (choć co prawda obarczone grzechem śmiertelnym relatywizmu moralnego) postępowanie hierarchi kościelnej, zapewniającej jej wielowiekowe trwanie w eksploatacji wykreowanych autorytetów religijności kolaboracyjno-wzbogacającej.
Jeśli jest nadzieja, to znajdzie się i papier.
Przecież przed zgonem, ponoć Lolek stwierdził, że przeprasza rodaków, więc chyba miał ważny powód, inaczej takie przeprosiny nie warte byłyby funta kłaków.
Dla mnie, co prawda, jakby co, byłby to powód do dumy, (że ktoś dla dobra ojczyzny donosił), a nie przedśmiertnego kajania się, no ale' stare przysłowie wiewiórek głosi; "jak sobie pościelisz, tak się wybielisz".

Tymczasem, od 17 lat, miliony byłych i aktualnych konfidentów i ich rodzin, (w tym klechów) żyje w zakłamanym zaszczuciu i strachu przed ujawnieniem;
(potępianej przez nawiedzonych przyd*pasów J.K.Ocijebusa i L.K.Retyzenta, a legalnej wówczas i zgodnej z ówczesnym prawem),
współpracy ze służbami tajnymi i władzami jawnymi Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.
Zaszczuci strachem współpracownicy (ko-laboranci), sami zmuszeni są do kamuflująco-oficjalnego głoszenia, rozpowszechniania i uwiarygadniania kaczystowskiej ideologii potępiania współpracy z władzami PRL.
Nic więc w tym dziwnego, że ci z pozoru pro-lustracyjni entuzjaści, najwyżej postawieni w hierarchi władzy prawicowej i kościelnej, bogobojni i święci, jak przyjdzie co do czego i im się zajrzy w papiery, -to regularni ko-laboranci i konfidenci.

Lecz w ich sercach tęsknota za poczuciem bezpieczeństwa socjalnego i egzystencjonalnego, jakiego doświadczyli w czasach realnego socjalizmu, coraz bardziej będzie ich skłaniać do polubienia Lewicy, która nie opluwa ich legalnej współpracy i służby Ludowej Ojczyźnie.
To dopiero będzie cud.
Bo czymże jest innym tęsknota nawet takich oszołomów jak Piłków i Giertychów itd, do masowej prokreacji narodowej, jak nie sentymentem za wyżem demograficznym z czasów rządów pana Generała Wojciecha Jaruzelskiego.
Fakt, że niektórzy z nich mogą kapować teraz dla CIA'migos po ukończeniu uczelni łojJerzuickich w h'Ammeryce.
Ale w polityce, jak to w polityce, piłka jest okrągła a bramki są trzy.

Oni wręcz tęsknią za tolerancją obyczajowo-polityczną panującą w zjednoczonej i cywilizowanej Europie.
Miliony rodaków nieboszczyka, stadnie pomawianego o czynienie domniemanych cudów, żyje w pozornym konflikcie udawanej nienawiści do dawnych oficerów prowadzących ich rodziców i księży, a rzeczywistych kreatorów ich kariery rodzinnej i powodzenia materialnego w kapitalistycznej ojczyźnie.
Oni potrzebują ujawnienia Lolkowej współpracy jak zbawienia, (prawdziwej lub wydumanej, bo korzystnej dla przyszłości zgody narodowej, a dla skaczyzowanej historii bez znaczenia).

Ale pomalu, panno Lolu, pośpiech jest złym doradcą.
Ujawnienie przedwczesne, (takiej potencjalnie rozważanej), kombatancji służebnej Dżepetfu wobec PRL'u, mogłoby zagrozić obwołaniu go śniętym, lub opóźnić jego wyniesienie na ołtarze.
Co gorsza, w sumie mogłoby tym samym przedłużyć nerwowy i stresujący pro-zawałowo taniec na linie lustracyjnych oskarżeń, podtrzymujących kaczystowskiej małpie brzytwę w łapie.
Dlatego prawdopodobnie obie ostrony współpracy, emeryci prowadzący i zwerbowani agenci, w takim domniemanym przypadku zrobiliby wszystko aby utrzymać prawdę w tajemnicy odpowiednio długo a jednocześnie przyspieszyć uznanie zmarłego za legalnego śniętego.
Niepokojąco zaś wygląda, proszę Jupitfu-fanów, kaczystowski nałóg wycieczek K.artoflaków do Watykanu, który jak praktyka wykazuje, wiąże się na ogół z dostarczaniem tam t(a)eczek współpracy na wysoko postawionych kapłanów.
Tfuj!, na psa urok, jeszcze się (nie daj panie boże), przed kampanią wyborczą okaże, że to K.artofle są główną przyczyną (powodowanych lustracyjnymi pomówieniami) opóźnień w ekspresowym harmonogramie wyniesienia nałogowego kremófkożercy z Wadowic na ołtarze.

My ateiści, spotykając się z obecnym cudo-kreaturalnym wodolejstwem, myślimy prosto i czysto;
" bóg jest oszustwem a religia złodziejstwem".
Ale w IV Relegijności Pomrocznej, (nie ma na to innej rady), tak sformułowana prawda, kiedy się nią zainteresuje politolog realista, okazuje się być nieco bardziej zawikłaną "w układy".

Dotychczasowe afery teczkowe wszelkie, skłaniają nas do podejrzeń, że wzajemne uzależnienie kościoła i służb tajnych, mogło być w czasach Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, zniewalająco wielkie.
Zaprawdę nie trzeba geniuszem się urodzić, aby znając przywary typowych polskich klechów, nie zdawać sobie sprawy, że oficerowie werbujący, mieli wiele podstaw, aby do współpracy ich nie zmuszać, lecz wręcz pieścić klesze nałogi, uprzedzenia oraz kompleksy i obietnicami kariery uwodzić.

Mnóstwo księży, (w większości wywodzących się z rodzin chłopskich), pamiętało międzywojenną biedę i masowe umieranie z głodu "bezrolnych" ludzi na wsi polskiej, pod rządami sanacyjnej dyktatury.
Pamiętali masowe więzienie członków opozycji politycznej, pacyfikacje i rozstrzelanie strajków chłopskich na ziemiach wschodnich przeprowadzane przez sanacyjną armię.
Pamiętali też analfabetyzm i dziesięciokrotnie większą umieralność niemowląt.
C.d.n

---

bóg jest oszustwem

C. d Cudu pojednania.

Pamiętali zakazy wstępu do dziedzicowskiego lasu i zbrodnie bratobójczej walki w Warszawie, okupione licznymi ofiarami śmiertelnymi w czasie zamachu majowego dokonanego pod wodzą Pił-suczkiego.
Pamiętali, że pierwsze obozy koncentracyjne na ziemiach polskich organizowała armia sanacyjna w okresie międzywojenym.
Dopiero jednak po wojnie mogli się dowiedzieć, że przedwojenne sanacyjne służby specjalne testowały broń biologiczną uśmiercając więźniów politycznych.

Po wojnie systematycznie widzieli, jak dobrze zaczyna się powodzić ich rodzicom, na ziemi przydzielonej przez socjalistyczne państwo, w wyniku komunistycznej reformy rolnej.
Ich bracia i siostry, kończyli wyższe studia i zostawali profesorami na uczelniach państwowych.
W gierkowskich latach siedemdziesiątych, ksiądz mający rodzinę na wsi, nie musiał wcale kłamać, lub współpracować z mafią w bezcłowym przemycie aut zagranicznych i dzieł sztuki, ani kraść funduszy parafialnych, aby twierdzić, że samochód kupili mu rodzice -rolnicy.
W tamtych czasach rodzice rzeczywiście mogli mu autko sprezentować

Mnóstwo starszych księży, i dostojników kościelnych było też zaprawionych w konfidencjonalnej współpracy z władzami zarówno zaborczymi przed 1918 rokiem jak i międzywojenną dyktaturą wojskową.
Aż się prosi aby zdemistyfikować uślicznione przypuszczenie te, (które uśniętojebliwionym oderwaniem od realiów historycznych razi), jakoby kośćcioł kakulicki w Polsce był mniej zinfiltrowany i uzależniony od służb tajnich PRL'u, niż eNeRDowscy pastorowie -ze Stasi a radzieccy popi -z KGB.
Biorąc pod uwagę pandemiczną liczbę wyjeżdzających we wszystkie strony świata polskich księży, można też przypuszczać, że pragmatyzm Polskiego Wywiadu PRL, nad socjalistyczną niechęcią do wspierania relegijnej ciemnoty, po prostu zwyciężył.

Klesza skłonność do noszenia damskich strojów, nasuwa wniosek niebanalny, że spora ilość zawerbowań mogła być nieprzymuszona jakimkolwiek szantażem obyczajowo-kryminalnym.
Można przypuszczać, że w stosunkach "konfident-werbujący", na podjęcie współpracy, wpływ decydujący mógł mieć jedynie wymiar przyjacielsko-homoseksualny, notabene tak bardzo PiSdzielnych homofobów -niezdrowo podniecający.
Nawet w purytańskiej hAmeryce, panował niewyobrażalnie tolerancyjny dla odmienności płciowych raj, w Hooverseksualnym eFBiIaj.
Nic więc dziwnego proszę kleszych fanów, że szefowie amerykańskich służb specjalnych, tak bardzo lubili potajemne wycieczki lotnicze, na randki z arcypasterzami Vatykanu.

W świetle powyższych przypuszczeń i gdybania teoretycznego, dla każdego rozsądnego wiernego, "powinno być jasnym jak Słońce", że księży kapusiów w polskim fanatyzmie zakłamanym, -mogły być śliczne tysiące.
Pomimo, że niedowartościowani księża młodsi, w walce o stanowiska kuriewne, co i ruś, puszczają na starszych hierarchów lustracyjną farbę,
to nie da się ukryć, że z racji pragmatyki ponadpokoleniowego pielęgnowania agentury, każdemu wywiadowi na świecie trudno się byłoby rozstać z tym opartym na sakramencie autodonosicielstwa we spowiedzi, -prowatykańskim garbem.
Dla tego zapewne ani lewicowi ministrowie, ani szkoleni w hAmeryce prawicowo-prolustarcyjni naśladowcy Ramba, nie zarydzykowaliby pozbycia się ze służby, całej tej domniemanej a bogobojnej agentury i tego całego przesyconego biznesowymi machlojkami i prywatą, -relegijnego szamba.

Cała ideologia zawłaszczania władzy uprawiana przez kaczystów, opiera się na sztucznym nakręcaniu nienawiści do ludzi oskarżanych o współpracę ze służbami PRL i socjalistów.
Tak więc przy całym cyrku kościelno-lustracyjnego zakłamania głoszonego z ambony, mogą dzisiaj istnieć dziesiątki tysięcy negatywną lustracyją zaagrożonych (i miliony ich rodzin, a na pewno wielu), którzy przepracowali legalnie i oficjalnie dla służb PRL'u.
Może więc, dla tego wszyscy w mediach sądzą, bez chwili zastanowienia, że zmyślane obecnie na potęgę cuda, są jakoś tam potrzebne do narodowego pojednania i wzajemnego urojonych win wybaczenia.
A nuż się uda?
Wszak w historii kościelnej kolaboracji i przebaczeń różne już były dziwne i niewiarygodne cuda.

Mimo, że jestem mało wiarygodny jako ateista i jako karzeł antyklerykalizmu zapluty, to muszę zgodnie z prawdę stwierdzić, że taki insynuowany przeze mnie, cud pojednania narodowego w razie ewentualnego zlustrowania Karolka W.spółpracującego, miałby wszelkie wymagane prawem watykańskim atrybuty cudu świętego.

1. Według socjologicznych analiz, złagodzenie kościelnego potępienia dla księży kapusiów, miałoby wszelkie cechy; relegijnego "nawrócenia" (i sympatii), a zaszłego po śmierci domniemanego świętego, na pozornie znienawidzony i krytykowany dotąd powszechnie w kręgach katolickich -SOCJALIZM.

2. A wiadomo, że nawrócenie na Socjalizm, (pomimo wykazywanego notorycznie przez Vatykan, wobec Socjalizmu, "pochwał i uznania -skapstwa"), skutkuje drugim atrybutem pośmiertnego cudu, czyli powszechną w czasach PeeReLowskiego wyżu demograficznego "łaską potomstwa".

3. Trzecim atrybutem cudu, mający wymiar niemały, byłoby domniemane uświęcenie przez kościół współpracy kapłanów ze służbami PRL'u, które by w społeczeństwie polskim sztucznie utworzone przez lustracyjnych oszołomów podziały, -zasypały.
Nawet moja ciotka, ze zmarciniałego Gorzowa, zdewotyzowana Renia, twierdzi, że takie zasypanie polityczno-ideologicznych podziałów przez kościelną pochwałę kolaboracji, miałoby znamiona polityczno-społecznych stosunków -"uzdrowienia".

4. Innymi słowy w lepkich rękach pana bozi, (a według ateistów we zrządzeniu przypadkowego losu),leży czwarty atrybut pośmiertnego cudu, czyli powszechne i uświęcone wiarą katolicką "zmartwychwstanie"; pochwały ko-laboracji (czyli współpracy) z legalnymi władzami i szpiegowskiego etosu.

Módlmy się więc wszyscy łatwowierni wierni, o łaskę szybkiego dla Lolka -na ołtarze wyniesienia, bo tylko jego rychła, spodziewana po tym lustracyja, zbawi i wyzwoli wszystkich współpracowujących księży i cywilów, od kaczystowsko-ziemniaczanego potępienia.

---

bóg jest oszustwe

A czy mocno by stracił na znaczeniu powyższy tekst gdyby pozbawić go tych trochę mało kulturalnych zwrotów? Dość trudno w pewnych miejscach dotrzeć do meritum, już nie wiem co jest ważniejsze wątek czy inwektywy?

Tekst jadem bijący na kilometr!
Męczą mnie te ciągłe rozliczenia, tym bardziej nie do końca związane z tematem TEJ DYSKUSJI.
SZANOWNY PAN CIEŚLAŃSKI pomylił trybuny chyba?
Do Karola Wojtyły, czy Jana Pawła II mam szacunek, jako do człowieka. Owszem, stał się osobą publiczną, więc tym bardziej został "wystawiony" do niewybrednych żartów ludzi o niskiej kulturze. To już (niestety!!!) codzienność. Głupi i niskich lotów żart z choroby, to już co najmniej chamstwo.
Chciałoby sie powiedzieć: a czego można spodziewać się po Niemcach?

---

---

Troszku mnie anachronizmem kulturalnym, tę zgięta w bogobojny pałąk myśl, uderza, jakoby społeczeństwo polskie, w ogóle "musiało się wybraniać" od dowcipów na temat jakiegokolwiek papieża.
Poza tym, takie ściłe trzymanie się wydumanego i narzuconego przez post startowy tematu, to tak, jakby dobrowolnie położyć w dyskusji "głowę pod topór, katu".

Od myślenia, co też miałby oznaczać w naszej Potatoe Republik of Bolanda, termin "prawdziwa wolność słowa", rozbolały mnie korzonki nerwowe i głowa.
A jak wiadomo, tu się popiszę wiedzą znachorską dla przykładu, bóle korzonków łagodzi się za pomocą podgrzewania temperatury skóry i nacierania maścią ze żmijowego jadu.

Śmieszy mnie również ta myśl szalona,że w dwa lata po zejściu ponoć genialnego w wielu dziedzinach denata, można go jeszcze obrazić, żartując w języku niemieckim (chócby i po warcholsku) na temat jego choroby Parkinsona, kiedy większość jego łatwowiernych i nie obeznanych z obcymi językami rodaków, nie potrafi gadać dobrze nawet po polsku.
Powiem prosto z mostu, kosztowne ("idące" w miliony euro) sztuczne podtrzymywanie chorego papy przy życiu,
a jego prawdopodobnie silnie zagenturalizowanego "dworu" przy watykańskim koryciu, o czym napisał Jerzy Urban nie bez racji, było główną przyczyną prowokującą dowcipnisiów do ośmieszania i szydzenia z całej zaistniałej wówczas sytuacji.

Nie wiem, czy intelektualistom idealistom zniesmaczonych do mego pysznego postu, przekonać mi się uda, ale jeden z panów ośmielił się sugerować, że wspomniany artykuł humorystyczny w "De walcię" ponoć słusznie krytykował beatifikacyjne epatowanie ciemnogrodziańskiej wiary w cuda.
Trzeba bowiem być ofiarą intelektualnego niefartu, lub neuronalnego pomoru, aby w dwudziestm pierwszym wieku, w ogóle dyskutować nad ograniczeniami wolności słowa, stygmatyzowanymi tzw. kategoryzowaniem "poziomu żartów".
A już szczytem dezinformacyjnego nietaktu, sprowadzającym poziom dyskusji do upolitycznionego prokuratorsko zera, jest powszechne przemilczanie, że dowcipy owe poblikowane są w witrynie Springera, wydawcy jawnie pro-kartoflanego Dziennika i Faktu.

Poza tym, jeszcze taka myśl mnie trapi, że wyśmiewanie się z choroby i śmierci jako takiej, nosi wszelkie znamiona relaksującej i odstresowującej psychoterapii.
Obniżanie się odpornosci układu imunologicznego, większa zachorowalność na wszelkie choroby małe i wielkie oraz częstsze zgonym nieodłącznie wiążą się ze stresem.
Tu mi się, tak jakoś, skojarzyło wesoło, że kto w dzisiejszym świecie nie potrafi żartować ze wszystkiego i na każdy temat wokoło, ten ewolucyjnie przepada z kretesem.
Każdy w końcu umiera, "w morde Jerza" na jakieś choroby, więc warto czasem spojrzeć bardziej freewolnie, bez zbytniego "laserunku" na medialnie eksploatowaną agonię papieża, nie jako na domniemaną relegijnym fanatyzmem wybitną kulturanie jednostkę, lecz jako na jednego z nas, czyli typowego przedstawiciela ludzkiego gatunku.

Czyli generalnie, naśmiewanie się z chorób śmiertelnych jakiegokolwiek "homo'meiniego sapiącego", (patrząc na temat realnie) nosi znamiona zabiegu każde ludzkie życie przedłużającego, wszak każdy z nas w końcu "w kalendarz walnie".
Również autoironia ciężko chorych osób, niesie bogosławioną ulgę w cierpieniu, czemu zaprzeczyć nie sposób.
Bo czymże jest, dla ateisty, jak nie odrobiną leczniczego auto-ironizmu, naśmiewanie się w kaczystowskich czasach, z histerycznej atencji dla kultu jednostki 99 procent przedstawicieli katolickiego fanatyzmu.
Wszyscy znamy z histori obozowych i okupacyjnych wspomnień, ten urok nieodparty, powodujący zdrowy śmiech, jaki niosą "czarne żarty" polegające na, -wszelkich śmiertelnych zagrożeń i wynaturzeń, ośmieszeniu.
Ty tyle.
W każdym razie, taki mi pomysł zaświtał do głowy, że chciałbym aby zawsze moje posty ziały uzdrowieńczy jadem żmijowym na cały kilometr a nawet na milę, (na trzeźwo lub "na gazie").
PZDR, Jerzuś Błazien

---

bóg jest oszustwem

Kiedyś denerwował mnie cały blichtr i czary mary jakie towarzyszyły wszystkiemu co z technologią katolicką wyprawia watykańska nomenklatura. Teraz jedynie pusty śmiech i odrobina współczucia powstaje jak widzę całą tą sztuczność i kiczowatą otoczkę której celem jest stłamszenie woli wiernego. Ale nigdy bym sobie nie pozwolił na żarty z choroby jakiegokolwiek człowieka, nawet wroga. Mogę oczywiście pożartować z chorym, ale to jedynie w celu poprawy jego samopoczucia, ale nigdy złośliwie oni w sposób obraźliwy. Fakt, doszukiwanie się cudów jakie to miał generować osobą własną JPII jest samo w sobie śmieszną sprawą a podpowiedzenie nowego objawu cudu może znacznie przyspieszyć proces kanonizacji. Ja mam jeszcze jeden cud, osobiście mnie oraz JPII dotyczący. A więc podczas wizyty JPII w Gliwicach, udało mi się cudem przez to miasto przejechać, pomimo że droga nr 4, zamieniona została na ten czas w parking.

Zgadzam się. Naśmiewanie się z choroby to, jak mawiali ziomale, kiedy ich slang nie sięgał jeszcze całkowicie dna: przegięcie pały.

Strasznie dużo piszesz, Jerzusiu. Pokusiłam się o bardzo dokładne przeczytanie, ha - takie ze zrozumieniem, albo chociaż jego próbą.
Nie powiem, pisać to Ty umiesz, i tu chylę czoła.
Dalej jednak nie zgadzam sie z żartami z choroby.
I nie ważne, czy człowiek żyje jeszcze, czy już nie.
Odnoszę to bardzo do siebie i swoich problemów. Nie chciałabym trafić w życiu na kogoś, kto potraktowałby mnie podobnie...nawet, jeśli byłby erudytą najzacniejszego gatunku.
Nie chce mi sie wierzyć, że ktoś, kto tak pięknie pisze po polsku, pod tą skorupą arogancji, nie miał choćby ziarenka ludzkich uczuć.
Dobrze, że Cię nie znam....

---

---

>Odnoszę to bardzo do siebie i swoich problemów. Nie chciałabym trafić w życiu na kogoś, kto potraktowałby mnie podobnie...

Czyżbyś wierzyła, J.Szulc -zawsze nadzwyczaj atrakcyjna i szalenie miła, w życie pozagrobowe i pozagrobową możliwość korzystania z ziemskiego internetu?
Nawet jeśli założyć możliwość takową, to Ty się błędnie wczuwasz we własną sytuację życiową, którą jakiś nikomu nie znany Jerzuś, miałby nie wiadomo po co i bez konkretnego powodu, po Twojej śmierci wykpiwać.
Natomiast, w opanowanej epidemią HIV Afryce, istnieją całe narody, które do żalów względem papcia mogą mieć całkiem uzasadnione, merytoryczne powody.

Z drugiej zaś strony takie obrażanie się za trupa i współczucie połączone z procesami sądowymi, to dla tutejszych łatwowiernych wiernych chleb powszedni, ale dla mnie to jest mieszanie materialnej rzeczywistości z eteryczną materią religijnej bredni

Na początek wczuj się w sytuację, której dotyczy wątek.
Ja za 30 lat takiego życia w watykańskim przepychu, jak miał ten gościu z akwarium na kółkach, nie miałbym do nikogo pretensji, że ktokolwiek (dwa lata po moim zgonie), dworuje ze mnie sobie, na mój temat kpi, lub nawet plecie w internecie.
A warto pamiętać, że "Akwarium", to również tytuł radzieckiej powieści szpiegowskiej i filmu nakręconego na jej podstawie, (nie ma co kręcić nosem, bo), z samym z Januszem Gajosem.

Zresztą, w 1996 roku, (jak wskazuje podpis pod rozpatrywaną "De walciową" fotką) choroba jeszcze nie była widoczna i panu papieżowi, walka z prezerwatywami, teologią wyzwolenia, antykoncepcją oraz aborcją przechodziła przez usta dość radośnie, lekuchno i słodko.
A ta świta znakomita?
I to własne państewko, co ma najemną szwajcarską armię i rzymskie gołębie, które bombardują krewko "orderami z nieba" wszystkich wielbicieli moich, na placu śniętego Pietrka, -solidanie?
Te lotnicze ekskursje po całym świecie, do miejsc gdzie ludzie milionAmi padają na twarz i na kolana, gdy Jerzuś Papa II, swoje androny plecie?
Czy nie chciałabyś w zamian za odrobinę prześmiewczej acz pośmiertnej krytyki, aby w czasie każdej twojej zagranicznej wycieczki, oprócz ochów i achów, liczonych w setkach tysięcy twoich zakochanych w Tobie fanów, towarzyszyło Ci zawsze tych czternastu chroniących akwarium, eleganckich i przystojnych panów, a może nawet gachów?
Aż się pomyśleć boję, do czego może być zdolna kobieta, za te same, kosztowne, podobne do sukni ślubnych papa-baskie stroje.
A ileż radości, mogłoby Ci sprawić jako J.Szulc Papie, posiadanie własnej kliniki dla nieograniczonego czasowo i materialnie podtrzymania życia i stymulowanej hormonami młodości?
A pomyśl tylko teoretycznie, mon'Ami, jakie byś miała boskie sny kolorowe, zasypiając w pałacowym łożku z baldahimem i nie zmordowanie wibrującą dłonią pomiędzy udami?
Lekarze twierdzą, że radość duszy ponoć dodaje werwy ciału, więc jak tu nie chcieć być PapaJerzem, kiedy miliony są gotowe śmiać się i cieszyć z każdego, wypyszczonego przezeń kawału?

A przecież według teoryji katolickiego piekła i nieba, to nie wszystko, bo jakbym tam trafił jako papież, to ichniejszy pan bóg sprawiedliwy przypomniałby mi wszystkie głupstwa moje i moich podwładnych zbrodnie, dokładnie jak trzeba.
Więc chyba teraz, "w czym rzecz z tą pośmiertną krytyką" mniej więcej łapiesz?

I tu nie chodzi wcale o chrześcijańskie nadstawianie policzka, tylko te odroczone w czasie, miliony przedwczesnych zgonów zarażonych wirusem AIDS mieszkańców Afryki, które jako pan Jerzuś Papa II, -syn Jerzego, misjonarskimi zakazami używania prezerwatyw zaordynowałem im "w białych rękawiczkach".
I musiałbym być nieźle zakręcony, żeby przynajmniej po własnej śmierci nie zrozumieć, że wielu z żyjących na ziemi, może mieć święte prawo być na mnie, co nieco wkurzonym.
I wcale z takiej perspektywy, "łaski wybaczenia" wobec zamachowca Ali Agczy, nie uważałbym już za rzecz cudownie doniosłą, bo po racjonalnym rachunku sumienia w piekle, zrozumiałbym jako Jerzuś Papa II, że na takie postępowanie papieskie wobec moich braci z Afryki, też by mnie wystrzałowo poniosło.
PZDR, Jerzuś Papkin Drugi.

---

bóg jest oszustwem

Zdaję sobie doskonale sprawę, że nie jesteś zupą pomidorową, i że wcale nie trzeba Cię lubić. Więc Cię nie lubię. Cały czas podziwiam jednak Twoją elokwencję.
Nikt się tu na Ciebie nie obraża, Drogi Mój (nie poczytuj tego, proszę, za spoufalanie). Jesteś najzwyczajniej w świecie wulgarny. Nie rozumiem jednak, dlaczego?
Domyślam, że za chwile "obdarzysz" mnie następnym elaboratem.
Skąd ta łaska, Panie?
Albo nie, "walniesz" inny, nie mniej "brudny" tekst, tylko dlatego, że Cię nie zignorowałam.
Mam nadzieję, że czujesz się przez to choć trochę "większy" w swoich oczach... bo to chyba jest poczucie misji, czy jak to nazwać?
W ten sposób raczej nikomu nie otworzysz oczu.
I dalej Cię pozdrawiam.

---

---

Zupę pomidorową lubię.
Znam wiele kwękających bab ale tej Eli Kwencji nie miałem przyjemności.
Skrobiąc "o obrażaniu się" miałem na myśli proces pani Nieznalskiej a nie kogokolwiek na tutejszym szacownym forum.
Przejrzałem wszystkie twoje posty.
Jesteś wporzo.
Odwalasz kawał dobrej roboty.
Mam wrażenie, że twoje na forum objawienie, (co mi się najbardziej spodobało) radykalnie ilość nawiedzonych religijnie ewangelizatorów, do niezbędnego minimum zredukowało.
Proponuję milczący rozejm.
Dalszy wzajemny dyskurs mógłby zaszkodzić atmosferze na forum.
Szkoda, że ta miłość tak szybko się skończyła.
Może to i dobrze.
Nie mogę się doliczyć kasy na alimenty dla kobiet, które się we mnie zad(ł)użyły, wysyłając na starcie w moim kierunku takie z pozoru wojownicze i odpychające sygnały.
Papa całuski.
PZDR, Jerzuś II Wspaniały.

---

bóg jest oszustwem

A jednak potrafisz inaczej...?
Miła odmiana. Dobrze zobaczyć człowieka pod tą (chyba) maską) . Czy ktoś tu mówi o Miłości? Chyba do dyskusji. Nie śmiem nawet patrzeć w Twoją stronę, jeśli chodzi o zajadłość w przepychaniu swoich racji.
A alimenty..? No, co Ty! Daruj sobie.
Bardzo chętnie podyskutuję z Tobą, nie zapominaj jednak (proszę) o kulturze dyskusji.
Nie rozumiem jednak zdania, że "dalszy dyskurs mógłby zaszkodzić atmosferze na forum". Mogę prosić o oświecenie ośmieszonej (co prawda, "przez kwiatki") kwękającej baby?
Chyba, że to zaszkodzi atmosferze tego forum.
I jeszcze całuski dostałam....... szok!!!

---

---

Rozumiem, że wątek przewodni służy szerokiej eksploracji tematu poczucia humoru z uwzględnieniem czynników kulturowych wszystkich znanych nam nacji, jakie nam tylko przychodzą do głowy.
Zakładam więc "z góry", (chóć mam pewne obawy tak między prawdą o bogiem), że prezentacja określonego stylu nie spotka się z modnym ostatnio nałogiem ślepej kaczo-cenzury.

Prezentacja nr.1
Uwaga, (J.Szulc), to jest żart.
A więc oczywiście, wczuwając się w potencjalną sytuację, tu już tom razom, lepiej przezornie nie odbierajcie tego Towarzyszko tak osobiście.

"Nie chce mi się z Wami gadać".
Wasze zwersalizowane poprawnością komplimenty i spoufalalskie głaski, szkodliwie pacyfikują moją ciętą gębę, przez co mój pieprzny styl walki oralnej staje się mdły i płaski.
Aż z żalu, serce mnie boli, że ktoś Was tak mało elastycznie i na jedno kopyto, w narzucaniu poprawności wyszkolił.
Jeśli sam Thorvoy, (oprócz traktycznie , "give pardon'skiego" wyłożenia się przed Wami, z łapkami do góry na grzbiecie), nie wynalazł dotąd żadnej skutecznej opończy na te kobiece trick'i, to ja już wolę nawiać do purytańskiej hAmeryki.
I proszę mi "nie wyjeżdżać" z polską gramatyką tu, bo po angielsku Ty i Wy jedno i to samo słowo, czyli You.

>Bardzo chętnie podyskutuję z Tobą......
Czy ta ponadczasowo baska złośliwość nigdy się nieskończy?
No co Ty?, "Stara"!?
Tłumacząc dalej jak dziecku, "na fali";
-składając propozyję milczącego rozejmu miałem dokładnie na myśli, (bo według książki "Płeć mózgu", to będzie dla kobiety najsroższa kara), że w ogółe już nigdy nie będziemy się do siebie na wzajem odzywali.
Najwyżej, jak się spotkamy to Cię bezgłośnie przytulę, bo te Twoje zaloty doprawdy, czyta się żałośnie.

Albowiem moim pierwszym przykazaniem Jerzusia, jest unikanie kobiet, które na forum obiecują męskim Nick'om "rozgryzanie".
"Och, Ela", z dwojga złego, wolę "kobiety modliszki, atrakcyjnie wysysające", nawet jeśli ostatecznie kończy się to osuszeniem mojego portfela.
Przecież to powinno być jasne jak Słońce.
Reszta jest milczeniem....
Aaa, jeszcze se przypomniałem te wydumaną przez starożytnych filozofów uprzedzonych do kobiet, -"seksistowską ramotę", że ponoć "milczenie jest złotem".

Ps.
Nie wiem jak Was, ale na wiejskich weselach, mój dowcip kładł ludzi pokotem, chóć nie pokończyłem wszystkich (wymaganych do zaszczutego, pardon zaszczytnego tytułu inteligenta), -klas.
Pomimo, że nie jestem obeznany w tematyce dowcipów dotyczących VIP'ów, jak na ten przykład taki Piotr Zelt, to wyrażam pełne uznacie dla prawicowo-chrześcijańskich trefnisiów ze springerowskiego Die Welt.

Czy zauważyliście, że w temacie krytycznych komentarzy z "polskiej ulicy" "die Welt" powołuje się na prokaczystowski Dziennik i Fakt, również springerowski?
Ciekawe, czy wiedzą o tym niemiecko-języczni czytelnicy?
Co prawda nie dorównuję inteligencją "Campbel Naomi" ale tak se pomyślałem, że może ktoś ich uświadomi i tamtejszą dyskusję uśliczni?
Natomiast w temacie osobistych porównań, (bardziej przyjemnych), dyskutowałbym co do urody, bo też się czuję trochę ciemny ale za to dosyć młody.
No i teraz Jerzuś drżący i spocony, w głowę "poczyna", sekskjuzemła, pardon, zachodzi, -dumając nad pytaniem "zaszkodzi, czy nie zaszkodzi?".
PZDR, Jerzuś II Śliczny

---

bóg jest oszustwem

Dobra, Jerzusiu II Śliczny, skoro tak dobrze Ci idzie szufladkowanie, rób to dalej.
Jeśli coś odnosi się do tego, co napisałam, to jak nie zabrać głosu? Babskie? Płytkie? I bardzo dobrze!"Czy ta ponadczasowo baska złośliwość nigdy się nieskończy? "Owszem. Mówisz - masz.
"No co Ty?, "Stara"!?
Tłumacząc dalej jak dziecku, "na fali";
-składając propozyję milczącego rozejmu miałem dokładnie na myśli, (bo według książki "Płeć mózgu", to będzie dla kobiety najsroższa kara), że w ogółe już nigdy nie będziemy się do siebie na wzajem odzywali.
Najwyżej, jak się spotkamy to Cię bezgłośnie przytulę, bo te Twoje zaloty doprawdy, czyta się żałośnie."
Masz jakieś dziwne pojęcie o zalotach... cóż. Fajnie, że wiesz lepiej ode mnie, co myślę. Klasyczne.
Faktycznie, nie chce mi się z Tobą gadać, więc poczytam, co też takiego ekscytującego masz do powiedzenia. Czasem lepiej nie kruszyć kopii bez potrzeby. Sam (jak widać) bawisz się najlepiej. Z okazji więc Wielkich Świąt, w prezencie, pozwolę Ci cieszyć się spokojem, bo chyba o to Ci chodziło.

I niech MOC będzie z Tobą!
Co mi tam.

---

---

>Jeśli sam Thorvoy, (oprócz traktycznie , "give pardon'skiego" wyłożenia się przed Wami, z łapkami do góry na grzbiecie), nie wynalazł dotąd żadnej skutecznej opończy na te kobiece trick'i, to ja już wolę nawiać do purytańskiej hAmeryki.

Czuję się doceniony.

Mimo wszystko uważam, że "poprawność polityczna" czasem się przydaje. Uważam, że zbyt często popada się w przesadę, ale myślę, że nie nabijałbym się tak, nawet gdyby chodziło o samego Adolfa H. z bardzo prostej przyczyny: moje wypociny mógłby czytać ktoś, dotknięty chorobą, z której się wyśmiewam. Sam nie czułbym się dobrze, gdyby, nazwijmy to opatrzność, poczęstowała mnie potomstwem z zespołem Downa, a ktoś swym dowcipkowaniem nt. innej osoby przypominał mi w niewyszukany sposób, jak paskudna jest to przypadłość.

Zgadzam się z Tobą, zazwyczaj nawet ze stylem satyry, którą prezentujesz. ALE do drugiego miewam czasem zastrzeżenia.

Możliwe, że się starzeję.

Pozdrawiam.

>Sam nie czułbym się dobrze, gdyby, nazwijmy to opatrzność, poczęstowała mnie potomstwem z zespołem Downa,...

Co oczywiście nie umniejsza świadomości faktu,
(tom, o dziwo, razom nie chciałbym się wykazać nawet odrobiną nietaktu),
że moża zmiejszyć prawdopodobienstwo wystąpienia takiej przypadłości, na drodze:
- badań genetycznych,
- badań prenatalnych,
- preselekcji jaj na drodze sztucznego zapłodniena,
- aborcji ze względu na stan zdrowia,
- i wreszcie prenatalnego, leczenia płodu.
Po za tym, najmniejsze prawdopodobieństwo wystąpienia choroby Downa, jest silnie skorelowane z zaściem w ciążę poniżej lat 24, czyli za młodu.
Rzecz jasna, do takich medycznych możliwośći, dostęp ograniczony z racji ideologicznych, mają przedstawiciele pewnych religijnych zbiorowości.
No, a w temacie kolczastych dowcipków Jerza, ta okoliczność ściśle się wiąże z wątpliwymi (naukowo i moralnie) dokonaniami i nauczaniem, krytykowanego za pomocą żartów, pana papieża.

>a ktoś swym dowcipkowaniem nt. innej osoby przypominał mi w niewyszukany sposób, jak paskudna jest to przypadłość.

Ja jednak nadal będę uważać, że jest to przewrażliwienie zbyt duże, takie fundamentalistyczne przekonanie, że w obecności rodziny powieszonego, należy uważać za gruby nietakt lub prostackie grubiaństwo, wszystkie trudne do uniknięcia w gospodarstwie domowym, rozmowy o jakimkolwiek o sznurze.
Chociaż, z drugie strony to jakieś wytłumaczenie jest, dlaczego wymyślono wszelkie narzędzia dla samotnych majsterkowiczów typu "wireless".

---

bóg jest oszustwem

>>Sam nie czułbym się dobrze, gdyby, nazwijmy to opatrzność, poczęstowała mnie potomstwem z zespołem Downa,...
>Co oczywiście nie umniejsza świadomości faktu,
>(tom, o dziwo, razom nie chciałbym się wykazać nawet odrobiną nietaktu),
>że moża zmiejszyć prawdopodobienstwo wystąpienia takiej przypadłości, na drodze:
>- badań genetycznych,
>- badań prenatalnych,
>- preselekcji jaj na drodze sztucznego zapłodniena,
>- aborcji ze względu na stan zdrowia,
>- i wreszcie prenatalnego, leczenia płodu.

No tak, ale załóżmy że z innych przyczyn, niż religijne, nie chciałbym przerywać tej ciąży. A jak wyleczysz trisomię?

>Po za tym, najmniejsze prawdopodobieństwo wystąpienia choroby Downa, jest silnie skorelowane z zaściem w ciążę poniżej lat 24, czyli za młodu.

Albo po 30, czyli na starosc.

>No, a w temacie kolczastych dowcipków Jerza, ta okoliczność ściśle się wiąże z wątpliwymi (naukowo i moralnie) dokonaniami i nauczaniem, krytykowanego za pomocą żartów, pana papieża.

Jednym z jego najdoskonalszych zartow bylo kichniecie na ostatniej pielgrzymce do Polski.

>No tak, ale załóżmy że z innych przyczyn, niż religijne, nie chciałbym przerywać tej ciąży.
No właśnie, a mógłbyś sam, jako myślący człowiek, jakiekolwiek, takie zdroworosądkowe powody wymienić?
Oprócz chęci zdobycia nagrody za urodzenie dziecka przez mężczyznę?
Na przykład, instynktowną chęć posiadania własnego potomka, choćby chorego, bez uwzględnienia JEGO cierpienia?
Aleście mi namieszali w głowie.
Jakbym był normalny to pewnie stwierdziłbym że nie ma sensu taka dyskusja z "dziwnymi tezami".
No bo, co to ma do podpisu pod zdjęciem, na którym papa w akwarium na kółkach "posuwa" po bieżni stadionowej, wyprzedzając o jakieś dobre kilkanaście metrów widoczny na drugim planie (u góry obrazka) tłumek kościelnych dostojników?

---

bóg jest oszustwem

>>No tak, ale załóżmy że z innych przyczyn, niż religijne, nie chciałbym przerywać tej ciąży.
>No właśnie, a mógłbyś sam, jako myślący człowiek, jakiekolwiek, takie zdroworosądkowe powody wymienić?

A umiesz wymienić zdroworozsądkowe przyczyny masochizmu?


>No bo, co to ma do podpisu pod zdjęciem, na którym papa w akwarium na kółkach "posuwa" po bieżni stadionowej, wyprzedzając o jakieś dobre kilkanaście metrów widoczny na drugim planie (u góry obrazka) tłumek kościelnych dostojników?

Tak jakoś wyszło.

Nawet ja nie toleruję Twojej bezpośredniości w wyrażaniu niektórych uczuć, oraz pewnych poglądów, dotyczących przekraczanych granich, ale jakoś ciężko mi Cię nie lubić- za Twój styl.

Pozdrawiam.

Podejrzewam, iż jest to kwestia wychowania. 3/4 życia spędzam z ludźmi wychowanymi w diametralnie różnych od naszego kregach kulturowych i już dawno zauważyłam, że z jednej strony jest bardzo łatwo kogoś obrazić niewinnymi niby żartami, a z drugiej strony trzeba się trochę postarać, żeby przyswoić sobie poczucie humoru brytyjczyków (nie tak przecież od nas odległych) na ten przykład. A kluczem do sukcesu wydaje mi sie być zdolność do dystansowania się do swojej własnej osoby. Przerośnięta empatia czasami nie pozwala zrozumieć innych osób. Zdystansowanie się do siebie i własnego widzimisię ułatwia rozumienie innych.

A propos parkinsona: 3 tygodnie temu w szalenie trudnych warunkach klimatycznych (95% wilgotności, 50-60 deg C) przyszło mi współpracować z 65-cioletnim szkotem z zaawansowanym parkinsonem. Facet wysiadał, wszyscy byli wykończeni, ale on szczególnie i ze względu na wiek, i ze względu na chorobę. Najprostsze czynności sprawiały mu mnóstwo problemów. Właściwie trudno było się dopatrzeć jakiejkolwiek koordynacji w ruchach jego rąk (to jego trzęsące się bez ładu i sładu ręce przykuwały uwagę otoczenia). Wszyscy obchodzili sie z nim jak z jajkiem, wszyscy widzieli, co się z nim dzieje, a jednak w temacie jego choroby panowała zmowa milczenia. Nikt nie poruszył tej kwesti nawet jednym słowem do momentu, kiedy pewnego razu oświadczył wszem i wobec, że musi iść się wysikać. Kiedy wyszedł z toalety na jego ustach gościł błogi uśmiech, a on jowialnie oświadczył wszystkim iż jedną z nielicznych zalet jego "wibrujących" dłoni jest to, że po każdym sikaniu wychodzi z toalety bardzo szczęśliwy. Został uchonorowany za to salwą śmiechu (zwłaszcza męskie grono doceniło dowcip) i od tego momentu zaczęto go wreszcie traktować jak człowieka, a nie "trędowatą" kalekę.

Pamiętam też, jak 15 lat temu moja ciocia umierała na nowotwór złośliwy. Miała 32 lata, tyle ile ja teraz. Odwiedzaliśmy ją rodzinnie w szpitalu onkologicznym, w którym była naświatlana. Pamietam, że kiedy wraz z innymi pacjentami żartowała niewybrednie na temat raczyska, naświetlań i samopoczucia po chemii, cała moja rodzinka była wstrząśnięta i wręcz oburzona. Nie docierało do nich, że czasami sytuacja może być tak tragiczna, że nie pozostaje nic oprócz ironii i śmiechu - bez nich człowiek musiałby się już chyba tylko położyć i czekać na rychłą wizytę kostuchy.

Nie mam nic przeciwko żartom z instytucji papieża, czy z samego JP2, ale bardzo nie podobały mi się żarty dotyczące jego choroby. Uważam, że nie jest to temat dla satyryków. Die Welt osiągnąłby owiele lepszy efekt, ograniczając się do dowcipów z papiezem i Fidelem itp.

---

Wolność jest najważniejszą wartością.

Eh, tak to jest jak ktoś nie zauważy odnośnika "weiter" (zwłaszcza po kilkukrotnej lekturze, jednak gapa ze mnie!). Masz absolutną rację, wyśmiewanie się z choroby nie jest chlubą (jak to określiłem powyżej, bardziej przypomina to chamstwo).

>Eh, tak to jest jak ktoś nie zauważy odnośnika "weiter" (zwłaszcza po kilkukrotnej lekturze, jednak gapa ze mnie!). Masz absolutną rację, wyśmiewanie się z choroby nie jest chlubą (jak to określiłem powyżej, bardziej przypomina to chamstwo).

A ja proszę o odrobine wyrozumiałości dla ignorantów nie znających języka niemieckiego: w którym miejscu tekst nabija się z choroby Dżej Pi Tu?

pozdrawiam.