Nie ma w Limanowej innego liceum?

>Skoro zdecydowałaś się uczęszczać to musisz byc konsekwentna i podpisać.

Kortezie, mało kto dobrowolnie decyduje się uczęszczać w zajęciach z religii.

>Ja sam poddaję się procedurom. Spowiadam się żeby dostać kwitek potrzebny do bycia chrzestnym /naprawdę trudno odmówić bratu/.

Ja tego nie zrobię. Z całym szacunkiem, wisi mi to, czy będę czyimś chrzestnym. To dla mnie nic nie znaczy. Może czułbym się nawet gorzej, wiedząc że biorę udział w inicjacji długotrwałego ogłupiania dziecka w duchu katolickim.

> Chrzczę dziecko i posyłam na religię w szkole podstawowej /nie chcę by czuło sie jak odmieniec/.

I efektem takiego konformizmu jest błędne koło.

> Chodzę do z dzieckiem kościoła na 11.00 bo wtedy siostra wydaje nalepki potwierdzajace obecność. Takie życie. Z drugiej strony nie powiem, zeby nie podobała mi się np. atmosfera świąt Bozego Narodzenia i tym podobne obrządki. W gruncie rzeczy chyba trochę zazdroszę wierzącym /o ile są tacy naprawdę/.

Nie mówię, że wszystkie katolickie obrządki są paskudne, zwłaszcza że podczas takich świąt bożonarodzeniowych, mało kto faktycznie pamięta o co naprawdę chodzi i sprowadzają się one do rodzinnego spotkania, nierzadko całkiem sympatycznego.

>Nie wiem z jakiego środowiska się wywodzisz ale tu troszke histeryzujesz. Czasy hiszpańskiej inkwizycji dawno już minęły.

Ale czasy teistycznych represji jeszcze nie.

> Jeszcze za komuny było trudniej, bo ateistę od razu zrównywano z komuchem.

Ludzie nieco starszej daty nadal zrównują.

> Teraz nie ma problemu.

Na pewno? Poczytaj sobie czasem choćby komentarze na większych portalach, w artykułach poruszających problemy religijne. Co odezwie się w krytyce jakiś ateista, to masz zaraz kupę odpowiedzi w stylu: "komuszku" "czerwona gnido" i podobne.

> Podejrzewam nawet, że gdybys nie chodziła na religię mogłabys zostac uznana za rówiesników za bardziej trendy.
>Taki odlot, jak słuchanie muzyki klasycznej czy jazzu

Nie wydaje mi się, by dla tej panny było to najważniejsze.

Witaj Trorvoyu,
>Taki odlot, jak słuchanie muzyki klasycznej czy jazzu
Mam nadzieję, że doceniłeś pikanterię tego zdanka.

---

Pozdrowienia,

IQ955. [Marek Czeszek]

Witam.

Doceniłem.

Pozdrawiam.

>Prawdopodobnie oddam tą deklarację "dla świętego spokoju",
>ale mówiąc szczerze nie zrobię tego "bez bólu".
Nie rób tego !
Właśnie przez takie działania potem się twierdzi,że w Polsce jest 95 % katolików,że tylko religia katolicka jest słuszna itd. Ostatecznie powiedz księdzu, że Twoja wiara jest twoją prywatną sprawą i nie musisz tego deklarować na piśmie.
A rodzice też kiedyś zrozumieją i przestaną Cię nawarać na siłę.

>Nie rób tego !
>Właśnie przez takie działania potem się twierdzi,że w Polsce jest 95 % katolików,że tylko religia katolicka jest słuszna itd. Ostatecznie powiedz księdzu, że Twoja wiara jest twoją prywatną sprawą i nie musisz tego deklarować na piśmie.
>A rodzice też kiedyś zrozumieją i przestaną Cię nawarać na siłę.

Może warto byłoby wziąść pod uwagę, że dziewczyna jest w liceum (co za tym idzie nikt nie traktuje jej poglądów poważnie). Rodzice roszczą sobie pewnie prawa do decydowania o jej życiu skoro ciągają ją do spowiedzi. Poza tym zapewne o ile jeszcze nie usłyszała, to dane będzie jej się dowiedzieć, że póki pod ich dachem i na ich utrzymaniu to musi być im posłuszna. Nie oszukujmy się o sobie może decydować osoba niezależna!! Przykre ale prawdziwe

Rodzice roszczą sobie pewnie prawa do decydowania o jej życiu skoro ciągają ją do spowiedzi. Poza tym zapewne o ile jeszcze nie usłyszała, to dane będzie jej się dowiedzieć, że póki pod ich dachem i na ich utrzymaniu to musi być im posłuszna. Nie oszukujmy się o sobie może decydować osoba niezależna!! Przykre ale prawdziwe
Rodzice powinni zrozumieć,że przez gonienie dziecka prawie pełnoletniego do Kościoła i spowiedzi nic nie osiągną, a nawet efekt będzie przeciwny od zamierzonego.

Ja bym tego nie oddała. Może dlatego, że nawet jeszcze w szkole lubiłam sprawiac kłopoty i kilka razy usłyszałam że chyba chcę nie zdać matury.
Nie bardzo rozumiem postawę Twojej rodziny. Czy powaznie spodziewasz się, ze przez takie głupstwo możesz mieć naprawdę jakies problemy? Odcięcie od internetu na miesiąc moze być pożadanym odwykiem - przypomnisz sobie jakie jeszcze przyjemności i rozrywki oferuje świat. Brak kieszonkowego też chyba nie jest jspecjalnie trudnym problemem. Będziesz chodzić w glorii "męczennika" za poglądy i rówieśnicy uznają Cie za silną osobowośc.
Uleganie takiej presji niesie z sobą niebezpieczeństwo utraty szacunku dla siebie. Sama musisz ocenić co wolisz: patrzenie w lustro z podniesioną głową czy patrzenie w ekran monitora
Pozdrawiam i dodaję otuchy

PS. Jeszcze jedno - każda burza w pierwszej chwili wyadaje się gwałtowna, ale z czasem słabnie, więc rodzina nie będzie się gniewac wiecznie.

Wiesz, jaka myśl mnie dobija?

Jeśli rodzice naszej rozmówczyni są trochę bardziej nawiedzeni, w tak dosadnie zamanifestowanym uporze mogą dopatrzeć się działalności Szatana, przez co mocniej utwierdzą się w swoich poglądach.

W mordę, jaki ten świat jest popaprany.

Moje poglądy pozostaną moimi poglądami i jest to jedyna kwestia warta rozważenia w tym przypadku. Jeżeli faktycznie myślisz tak jak nam to przedstawiasz, po prostu zignoruj, albo napisz tak jak, w podobnych sytuacjach, pisałem ja ("chciałbym by nie identyfikowano mnie z tym co kazano mi napisać").

Drogie dziewczę Powiem szczerze wyboru nie masz żadnego. Po tym co napisałaś mogę domyślać się, że rodzice są wierzący i traktują poważnie swoją religię. Zapewne większość nauczycieli to też katolicy a i rówieśnicy mają zapewne swoje poglądy nawet jeśli nie są do końca jednoznaczne to i tak szkoła wiec co słuszniejsze Jeśli nie podpiszesz zobowiązania będziesz odcięta od świata wirtualnego, być może z rówieśnikami będzie mniej wspólnych tematów (bo oni mają rodziców,k tórzy nie chcą by ich dzieci się zadawały z kimś dzwinym), na zakupy będziesz czekała nie miesiąc a kilka. Poza tym rodzina zapewne upomni się o to by córa jeszcze bardziej zgłębiała tajniki wiary. Powiem szczerze w Twoim wieku się to raczej nie opłacaPodpisałam bym zatem taką lojalkę ot dla czysto materialnych korzyści, dzięki temu dane Ci będzie "korzystać" z wiary w niezmeinnej formiebądź tak samo wyrachowana jak ksiądz
pozdrawiam

Przychodzi mi na myśl jeszcze jedna ryzykowna opcja: pogadać o tym z katechetą i poprosić o wyrozumiałość, a jeśli nie da rady- udać się właśnie do wychowawcy, wyjaśnić sprawę i poprosić o dyskrecję.

Właśnie prowadzę podobną sprawę w szkole. Uczeń odmawia chodzenia na religie z czym nie zgadza się mama, wychowawca i katecheta. Wszyscy jak 1 mąż przekonują go a wręcz to wiedzą, że on jako gimnazjlista nie umie dokonywać jeszcze wyboru bo tu cytuję "jest gówniarze".Poza tym średnio mu się zaczęło układać z rówieśnikami. Poprosił mnie o pomoc więc jako pedagog mam obowiązek akurat w tym przypadku się wstawić za chłopakiem bo katechetka ewidentnie przegina. Chłopak z przymusu chodzić musi niestety, taką zresztą podjeliśmy decyzje, że on póki co będzie chodził a ja pokażę pani katechetce, gdzie jest jej miejsce w szeregu. Dodam, że wychowawczyni się boi odezwać bo...nie chce się narazić pozostałym naczycielom obstając za racją dzieciaka (sic!). Smutne ale prawdziwe.

poza tym jeśli jeszcze mogę wtrącić, uczeń inaczej zachowuje się w szkole, gdzie chadza na codzień i spotyka się z nauczycielami i kolegami. Inną sytuacja jest na forum, bo tu nie ma żadnego przymusu ani presji. ważne jest by zauważyć jeden fakt wg mnie istostny. Dorosły ateista napotyka czasem problemy mimo, że potrafi sie wybronić argumentacją, ale dzieciak na którego wywiera sie presję nie jest juz tak silny.

Czasami myślę sobie, jak by tu podziękować ludziom odpowiedzialnym za szerzenie katolstwa... Fakt, że efektem nie jest może długoletnie torturowanie fizyczne wielu dzieci, ale ogłupianie społeczeństwa i stawianie w nieprzyjemnej sytuacji dość licznej, jak myślę, grupy samodzielnie myślącej młodzieży wystarczy mi, by bardzo nie lubić ogółu czarnohabitowców.

>Mianowicie, kazał nam napisać na kartce formatu a4 "Ja, [imię nazwisko] wierzę w boga ojca..." po czym pod spodem podpisać się jeszcze raz.

Wiesz, mnie to wygląda na "początek końca" tego systemu...

Nie wiem, co ci radzić. Pewnie można tak i tak...

Za czasów komuny miałem znajomego, który potrzebował mieszkania. Warunkiem otrzymania była (w jego konkretnej sytuacji) przynależność do PZPR. Zapisał się. Następnego dnia po wprowadzeniu oddał legitymację i spokojnie, cynicznie wyjaśnił, że skoro dostał mieszkanie - jest mu już niepotrzebna.
Historyjkę przytaczam, ale nie wyciągaj zbyt daleko idących wniosków.

Swoją drogą - nie zazdroszczę.

P.S. A może zapytaj księdza, czy apostołowie też musieli poświadczać na kartce A4? Bo jego pomysł już chyba nie ma wiele wspólnego z religią...

---

Pozdrowienia,

IQ955. [Marek Czeszek]

Podpisz tę "lojalkę" a calą sytuacje wpisz w poczet krzywd jakie wyrządzil Ci KK co umocni Cię w Twoim antyklerykalizmie i ateizmie.
Slowem ta "ofiara" zaprocentuje w przyszlości...
Pozdrawiam

   Chciałem tek króciutko. Ateizm to nie jest coś czego trzeba się wstydzić. Wręcz przeciwnie - to jest coś, z czego można być dumnym; odróżniasz się od innych, więc myślisz samodzielnie.
   Sądzę, że przydałaby Ci się poważna rozmowa z Twoimi rodzicami. To dorośli ludzie, więc nie traktuj ich jak dzieci. Z pewnością wiedzą, że nie mogą nakazać Ci myśleć w określony sposób. Jeśli ukaraliby Cię jakoś za szczerość, skłoniliby Cię tylko do okłamywania ich. Na pewno lepiej, żeby o Twoich poglądach dowiedzieli się od Ciebie, a nie kogoś innego.
   Nie musisz, jeśli nie chcesz, ujawniać swoich poglądów od razu wszystkim, ale w końcu to najbliższa rodzina. Piszesz, że nie lubisz kłamać, ale to właśnie robisz: Twoi rodzice są święcie przekonani, że jesteś wierząca i utwierdzasz ich w tym przekonaniu robiąc takie akcje, jak z tą spowiedzią. Może będzie Ci lepiej, jeśli w końcu przestaniesz udawać. Jeśli dalej będziesz tak robić, to musisz się przygotować na więcej takich akcji, jak z tym księdzem.
   Zdecydować musisz sama. Nie można jednocześnie żyć w zgodzie z sobą i udawać kogoś innego.
   Pozdrawiam

Ja bym nie podpisała. W gimnazjum jeszcze bym się przemogła, bo z okazji bierzmowania, do którego mnie tak czy siak przymuszono, chciałam się odnaleźć w tej religii, ale szybko mi przeszło.
Lojalki nie zapewnią Ci spokoju, co zauważyli juz przedmówcy. Zawsze w końcu zabija się ofiarę [świadek to świadek] po "wyśpiewaniu" przez nią wszystkiego.
Dasz im tylko dowód, którego będą mogli używać przeciwko Tobie. Przecież nie chodzi o to, że oni chcą wiedzieć, czy Ty wierzysz. To jest jakaś próba manipulacji psychicznej
Ja nawet głupie paragony sklepowe niszczę, bo dowód to dowód, a co dopiero takie oświadczenie. Prędzej bym chciała napisać przeciwne, żeby się wreszcie odczepili, w sumie cały czas jestem w tych ich księgach, a chciałabym mieć czystą teczkę
Stosując bez przerwy technikę "ustąp głupszemu", sama się prosisz A oni wcale tacy głupi nie są.

A i są wielcy ludzie na tym świecie, którzy popełniają takie "samobójstwo społeczne" i jakoś żyją.

Życzę więcej asertywności

---

"Niebo gwiaździste nade mną i prawo moralne we mnie"

>Lojalki nie zapewnią Ci spokoju, co zauważyli juz przedmówcy. Zawsze w końcu zabija się ofiarę [świadek to świadek] po "wyśpiewaniu" przez nią wszystkiego.
To, o czym piszesz, jest faktycznie problemem. W szkołach podstawowych ( znam kilka w W-wie) nie ma alternatywy dla lekcji religii. Uczeń jest na lekcji religii, lub siedzi na korytarzu. W liceach jest pewnie podobnie.
Niektórzy autorzy postów namawiają Ciebie do postawy konformisycznej. Może jest bardziej racjonalnym hołdowanie takim postawom, niż buntowanie się? Może szukanie sposobów rozwiązywania trudnych problemów wbrew powszechnym opiniom nie jest racjonalne? Czy nie jest łatwiej posłuchać gotowych recept na życie, zapomnieć o rozumie i logice? Ludzie myślący mają trudniej, przeważnie znajdują się w mniejszości. Na te pytania poszukaj już dzisiaj odpowiedzi.
Na pytanie mojego dziecka -tato, czy wierzysz w Boga? Odpowiedziałem bez kręcenia w sposób następujący : jeżeli Bogiem ma być ktoś lub coś fizycznego, materialnego- to nie.
Jednak większości z nas potrzebna jest wiara w coś nadprzyrodzonego, co może nam pomóc w sytuacjach beznadziejnych. Sama wiara czyni cuda. Znane są liczne przypadki, gdzie bardzo silna chęć życia usunęła choroby nie uleczalne. Niektórzy nazywają to podświadomością.
Dzięki zaślepieniu przedstawicieli KK rozwój nauki został powstrzymany od III w. naszej ery do epoki Renesansu ( XV w). Nauka nie umie jeszcze odpowiedzieć na szereg pytań zarówno w zakresie ontologii.
Czy nie jest prościej i łatwiej w życiu wierzyć w krasnoludki, Mikołaja itp.? Wiele odpowiedzi jest łatwiejszych i prostszych. W jaki sposób powstał Świat? To Bóg go stworzył. Czy nie ładniej to brzmi? Po co mam mówić- nie wiem? Wielki wybuch itd, ale co przed wielkim wybuchem? Ludzie myślący mają moc wątpliwości i za grosz pewności.
Jest nad czym się zastanowić i co poczytać. Pozdrawiam b. serdecznie. H.M.

>>To, o czym piszesz, jest faktycznie problemem. W szkołach podstawowych ( znam kilka w W-wie) nie ma alternatywy dla lekcji religii. Uczeń jest na lekcji religii, lub siedzi na korytarzu. W liceach jest pewnie podobnie.

Dokładnie. Zresztą powiedziałabym że 60% młodzieży jest niewierząca, nie wiedząc o tym. Na religii grają w karty, a msze św. spędzają w parku. Wielu moich znajomych tak robi, a mimo to uważają się za osoby wierzące. Ja osobiście wolę być zdecydowaną ateistką, aczkolwiek jeśli już jestem na mszy, to siedzę w jednej z pierwszych ławek ;>

>Na pytanie mojego dziecka -tato, czy wierzysz w Boga? Odpowiedziałem bez kręcenia w sposób następujący : jeżeli Bogiem ma być ktoś lub coś fizycznego, materialnego- to nie.

Bóg już z definicji KK nie jest ani fizyczny ani materialny.

>Jednak większości z nas potrzebna jest wiara w coś nadprzyrodzonego, co może nam pomóc w sytuacjach beznadziejnych.

Owszem, ja jednak nigdy takiej wiary nie potrzebowałam. Doszłam do wniosku że to dla tego, że jestem jedynaczką. Od dziecka większość mojego czasu spędzałam sama, sama też rozwiązywałam swoje problemy. To w istocie rzeczy nawet bardziej komfortowe niż całkiem niepewna wiara.

>Sama wiara czyni cuda. Znane są liczne przypadki, gdzie bardzo silna chęć życia usunęła choroby nie uleczalne. Niektórzy nazywają to podświadomością.

To efekt placebo.

>Dzięki zaślepieniu przedstawicieli KK rozwój nauki został powstrzymany od III w. naszej ery do epoki Renesansu ( XV w).

Na szczęście teraz mamy szansę to naprawić

>Czy nie jest prościej i łatwiej w życiu wierzyć w krasnoludki, Mikołaja itp.? Wiele odpowiedzi jest łatwiejszych i prostszych. W jaki sposób powstał Świat? To Bóg go stworzył. Czy nie ładniej to brzmi? Po co mam mówić- nie wiem? Wielki wybuch itd, ale co przed wielkim wybuchem? Ludzie myślący mają moc wątpliwości i za grosz pewności.

Cóż, mówiąc szczerze teraz mam w sobie sporo pewności. Wątpliwości więcej, ale wiem, że nie zmienię swoich przekonań. Zresztą "przed" Big Bangiem ponoć nie było nic przynajmniej nie w takim znaczeniu jak "coś jest" teraz, bo wg. najnowszych teorii wraz z Wybuchem powstała Czasoprzestrzeń, a bez czasu nie można "być" [bez przestrzeni zresztą też].

---

"Life is like a beautiful melody, only the lyrics are messed up."

>Zresztą powiedziałabym że 60% młodzieży jest niewierząca, nie wiedząc o tym. Na religii grają w karty, a msze św. spędzają w parku. Wielu moich znajomych tak robi, a mimo to uważają się za osoby wierzące.

Co innego wierzyć, a co innego podporządkować się organizacji religijnej. Wiara - niefanatyczna - w Boga faktycznie często pomaga, a co najmniej nie przeszkadza, i jest w porządku dopóki się ją zachowuje dla siebie, chyba że rozmówca się domaga. Są ludzie, którzy od Kościoła nie odstąpili, ale ich wiara wynika teraz raczej z przyzwyczajenia, a są i tacy, którzy mają wiarę, a "nie praktykują". Tych drugich śmiesznie wciąż zalicza się do Katolików, ba!, sami się często zaliczają. Obie grupy powiększają tylko statystyki zbierane przez KK, może również w postaci tych "lojalek" A potem pan Prezydent nie wstydzi się powiedzieć Głowie KK, że wszyscy Polacy są Katolikami.
Wiara w Boga, nawet chrześcijańskiego, nie musi się wiązać ściśle z KK, a już tym bardziej kiedy odrzuca się jego zasady, rytuały czy dogmaty.
Zdecydowanie nie popieram chowania głowy w piasek, chociaż wiem jak trudno jest jeszcze w szkole - sama przez to przechodziłam. Na religię chodziłam z chęci wiedzy - ksiądz ciekawe rzeczy mówił, lojalek nie wymagał, a etykę prowadziła nawiedzona bibliotekarka. Ale nie wstydziłam się swojej apostazji i kto chciał, wiedział o niej.

---

"Niebo gwiaździste nade mną i prawo moralne we mnie"

Ja bym nie oddał, a z rodzicami POWAŻNIE pogadał. Możesz Im powiedzieć, że karanie Cię za poglądy:

1. Są niesprawiedliwe, bo do wiary nie można nikogo zmusić.
2. Wzmocnią Twoje przekonanie o swojej racji.
3. Są formą przymuszania Cię do jawnego kłamstwa- spytaj czy nie czują się z tym trochę źle.

Poza tym musiałabyś jeszcze dodać, że skoro i tak doskonale wiedzą, że to do czego Cię zmuszają robisz bez najmniejszego przekonania, to nie ma sensu się wygłupiać. Po co oszukiwać samych siebie?

Pozdrawiam i do zobaczenia na forum. Mam nadzieję, że zyskamy w Tobie kolejnego czytelnika, stałego uczestnika forum, a kiedyś może członkinię Stowarzyszenia.

>Ja bym nie oddał, a z rodzicami POWAŻNIE pogadał.

Niestety oni jeszcze nie zdażyli się przestawić z potrzebującego opieki dziecka na posiadającą własny światopogląd i możliwość podejmowania decyzji osobę.

>Możesz Im powiedzieć, że karanie Cię za poglądy:
>1. Są niesprawiedliwe, bo do wiary nie można nikogo zmusić.
>2. Wzmocnią Twoje przekonanie o swojej racji.
>3. Są formą przymuszania Cię do jawnego kłamstwa- spytaj czy nie czują się z tym trochę źle.

Rekacja: "Nie będziemy z tobą o tym dyskutować bo jesteś na to za młoda. Idziesz do kościoła."

>Poza tym musiałabyś jeszcze dodać, że skoro i tak doskonale wiedzą, że to do czego Cię zmuszają robisz bez najmniejszego przekonania, to nie ma sensu się wygłupiać. Po co oszukiwać samych siebie?

Oni uważają że "tylko mi się wydaje że jestem niewierząca". Ludzie potrafią wmówić sobie różne ciekawe rzeczy...

>Pozdrawiam i do zobaczenia na forum. Mam nadzieję, że zyskamy w Tobie kolejnego czytelnika, stałego uczestnika forum, a kiedyś może członkinię Stowarzyszenia.

Już od dawna jestem czytelnikiem Racjonalisty Po prostu pierwszy raz korzystam z forum.

---

"Life is like a beautiful melody, only the lyrics are messed up."

>>Ja bym nie oddał, a z rodzicami POWAŻNIE pogadał.
>Niestety oni jeszcze nie zdażyli się przestawić z potrzebującego opieki dziecka na posiadającą własny światopogląd i możliwość podejmowania decyzji osobę.

Dziwi mnie to o tyle, że Twój sposób pisania sugerowałby sporą dojrzałość, której rodzice wydają się nie dostrzegać. Ale ponieważ...

>Rekacja: "Nie będziemy z tobą o tym dyskutować bo jesteś na to za młoda. Idziesz do kościoła."

... jak wyżej- na Twoim miejscu chyba jednak uparłbym się na dobre, dał wyraźnie do zrozumienia że to sprzeczne z Twoim sumieniem i że nie mam zamiaru nikogo okłamywać. Potem liczyłbym się z ograniczeniami, jakie mi rodzice nałożą i pewnie zluzowaliby po jakimś czasie. Niestety, nie znam Twoich rodziców i nie mogę powiedzieć ile zajęłoby Im to właśnie "luzowanie".

>Oni uważają że "tylko mi się wydaje że jestem niewierząca". Ludzie potrafią wmówić sobie różne ciekawe rzeczy...

Powiedz, że tylko Im się wydaje, że nie wierzą w smoki, bo dla Ciebie ich istnienie jest oczywiste. Potem sie obraź i jak wyżej. Ja tak nie zrobiłem tylko z jednego powodu- od pewnego momentu chciałem (tak!) przejść religię w szkole, ponieważ nie skojarzyłem paru faktów, co wzięło się u mnie właśnie z takich typowo katolickich przyzwyczajeń.

>Już od dawna jestem czytelnikiem Racjonalisty Po prostu pierwszy raz korzystam z forum.

Zapraszam do korzystania z niego częściej, a za dwa lata (jak wynikałoby z wieku podanego przez Ciebie w profilu użytkownika) do wstąpienia w szeregi PSR.

Pozdrawiam.
>

---

"Life is like a beautiful melody, only the lyrics are messed up."

Podpisz, a przy pierwszej okazji przydybaj tego samego czarnego w konfesjonale (można spytać kiedy będzie spowiadał przy oddawaniu tego cyrografu),a że chyba nadal tajemnica spowiedzi obowiązuje, wstąp tamże i wyznaj, że Twój katecheta szantażem zmusił Cię do podpisania oświadczenia bowiem aktualnie czujesz się ateistką. No i masz sukienkowego w garści, wkurzysz go niesamowicie,a jeśli piśnie słówkiem oskarżysz o złamanie tajemnicy spowiedzi i będziesz miała argument,że księża są ludźmi niewartymi zaufania.

Na Twoim miejscu wyjaśniłbym księdzy, że rodzice przymuszają mnie do chodzenia na religie, że jestem osobą niewierzącą. Kiedy rodzice chcieliby zrobić Ci awanturę, poproś o podanie ich argumentacji na fakt, że masz chodzić na religię i do Kościoła. Powiedz, że nie powinni ingerować w czyjeś życie religijne i że wybór drogi duchowej to indywidualna sprawa każdego człowieka.

Jestem matką dwudziestokilkulatka. Przed maturą syn oświadczył, że nie wierzy w boga i przestaje chodzić do kościoła... Przeżyliśmy z mężem mały szok, rzec można szoczek. Za rok mniej więcej oświadczyłam to samo. Teraz już jest nas dwoje. Trochę mi głupio, że syn wyprzedził mnie w dorastaniu do ateizmu. Zauważyłam, że oboje staramy sie nikogo nie urazić i w różnych sytuacjach nie epatujemy swoim światopoglądem, ale i reszta rodziny daje nam spokój. Życzę Ci podobnie łagodnego przejścia.
W dobrej szkole średniej rówieśnicy i nauczyciele nie powinni z tego robić problemu, ale takich szkół jest mało.

>Teraz już jest nas dwoje. Trochę mi głupio, że syn wyprzedził mnie w dorastaniu do >ateizmu.

Piszesz, że kiedyś wierzyłaś w Boga a potem dorosłaś do ateizmu. Stało się to ot tak, czy jakieś racjonalne przesłanki o tym zadecydowały?

>Piszesz, że kiedyś wierzyłaś w Boga a potem dorosłaś do ateizmu. Stało się to ot tak, czy jakieś racjonalne przesłanki o tym zadecydowały?
To był wynik wielu przemyśleń. Najpierw zauważyłam, że nie przekonują mnie wypowiedzi niektórych ludzi Kościoła, czasami nawet drażnią brakiem spójności, logiki, powierzchownym ujęciem , infantylizmem, ale miałam równocześnie wyrzuty sumienia...
Później nieco zaczęłam mimowolnie sięgać po literaturę na ten temat. Porównywałam swoje "ciche" poglady z innymi. Zainteresowałam się historią filozofii. Wreszcie zrewidowałam swój światopogląd. Doszłam do wniosku, że nigdy nikt mnie nie pytał co myślę, od dziecka wpajano mi pewne poglądy z przekonaniem, że są jedynie słuszne i prawdziwe. Jakże trudno było mi zacząć wszystko od nowa... Czytałam m.in. mistrza Lema, prof. Szyszkowską i oczywiście serwis Racjonalista. Zaskoczona stwierdziłam, że moje "błądzenie" to nie jakaś ułomność, czy "brak łaski wiary", ale normalna reakcja rozumu. Poczułam się w o l n a! Trudno mi tylko myśleć o nieżyjacych rodzicach, że ich już nie ma nawet w niebie...

Wydaje mi się, że podobnie jak ja, odrzuciłaś raczej Kościół Katolicki, dogmatyczną religię, której nie da się pogodzić z racjonalnym myśleniem, bo generalnie sprowadza się do stwierdzenia: ,, niezbadane są wyroki boskie!". Niekoniecznie Boga jako jako jedną z ewentualnych przyczyn Wszechświata.

Masz rację. Ale to było wszystko w co wierzyłam. A nie chcę na siłę zapełniać "pustki", bo jej nie czuję.
Do poprzedniej odpowiedzi dodałabym jeszcze książkę Karen Armstrong Historia Boga. Niemal od pierwszych stron miałam wrażenie, że opada jakaś zasłona...
Czy mógłbyś mi coś polecić? Jestem w tej dziedzinie jak dziecko...

Przeczytaj, jeli nie czytałaś, ,,Krótką Historię Czasu" S.Hawkinga - świetny wstęp do kosmologii dla wszystkich i dla kontrastu ,,Dewolucję Człowieka" - M.A. Cremo - fajnie się czyta /jak się pominie nachalne podpowiedzi autora/.

Masz rację, żeby nie być kłamcą możesz napisać:
Ja ...(imię nazwisko) uważam że prawdziwy katolik powinien umieć napisać taką deklarację...
i podpisać się pod spodem.
Oczywiście najpierw zastanów się czy wszystko to zachodu warte, bo jak Galileusz możesz zachować święty spokój, albo jak Giordano Bruno będziesz płacić za głupotę innych.
Pozdrawiam serdecznie.

PS. Mądrzy mówią, że nie ważne kto ma rację, ważne kto zostanie przy życiu... i dalej mogą robić swoje.

>Masz rację, żeby nie być kłamcą możesz napisać:
>Ja ...(imię nazwisko) uważam że prawdziwy katolik powinien umieć napisać taką deklarację...
>i podpisać się pod spodem.
>Oczywiście najpierw zastanów się czy wszystko to zachodu warte, bo jak Galileusz możesz zachować święty spokój, albo jak Giordano Bruno będziesz płacić za głupotę innych.
>Pozdrawiam serdecznie.
>PS. Mądrzy mówią, że nie ważne kto ma rację, ważne kto zostanie przy życiu... i dalej mogą robić swoje.
>
Wcześniej pisałem, że warto się zastanowić, czy mimo wszystko jesteś pewna swoich racji.
Jeżeli już koniecznie chcesz pozbawić się złudzeń- myślę o tym aby nie okłamywać rodziców. Sądzę , że nie zasługują na to. Jak większość rodziców-Oni z pewnością Ciebie bardzo kochają, nawet jeżeli w ferworze dnia codziennego nie okazują tego zbyt często.
Wystarczy rozpocząć od prośby o wyjaśnienie tekstu litanii: "...wieżo z kości słoniowej- módl się za nami..." Takich tekstów znajdziesz więcej. Pokaż oczywiste bzdety zawarte w Biblii, (stary testament), gdzie co druga kartka ocieka krwią. Opis jak Bóg wstrzymał słońce, aby dzieci nie ukrywały się wieczorem w krzakach, tylko łatwo było je złapać i zabić. Większość wiernych nie czytała Biblii, rodzice zapracowani pewnie również.
Przecież zasady KK nie przystają do życia w Europie. Czy zostaną zbawieni ludzie najedzeni, czy głodni? Ludzie zdrowi, dbający o własne zdrowie, czy też umartwiający swe ciało, cherlawi (zdechlaki)? Prędzej wielbłąd przejdzie przez ucho igielne, niż bogaty zostanie zbawiony. Jeżeli ktoś w Ciebie kamieniem- Ty w niego chlebem. Jeżeli pożyczyłeś komuś pieniądze - to nie powinieneś się upominać!
Ktoś powiedział,że jedną z tych zasad warto wywiesić na banku.
A obłuda biskupów mówiących o biednych, a wsiadająch do Merca i jadących do pałacu?
Jeżeli dekalog został podyktowany przez Boga, to czemu KK zmienił "Boskie" przykazanie?
Nie radzę Ci ulegać radom tutaj piszących, abyś dla świętego spokoju nakłamała.
W życiu spotkasz poważniejsze problemy, gdzie albo wykażesz się charakterem, lub pójdziesz na łatwiznę. Zaczyna się zwykle od małych odstępstw. Później człowiek lustro omija z daleka.
Pozdrawiam Ciebie bardzo serdecznie. H.M.

Żałuję, że tak późno przeczytałem ten wątek, ale może przeczytasz mój post.
Wybacz, ale Twoja postawa jest klasycznym przykładem konformizmu. Twierdzisz, że nie lubisz kłamać, ale okłamujesz wszystkich: rodziców, kolegów i koleżanki, katechetę.
Niejako publicznie zaprzeczasz swoim prawdziwym poglądom. Z jednej strony chcesz pozostać sobie wierną (bo ponoć brzydzisz się kłamstwem), a z drugiej mierzi Cię życie bez internetu i kieszonkowego - to się nazywa przyjemne życie w cieniu tyrana. Za parę dóbr materialnych klepiesz pacierze z innymi. Jest to brak szacunku dla siebie i dla tych, którzy wierzą na prawdę.
Ja juz w podstawówce byłem jedynym dzieckiem nie chodzącym na religię. To samo było w liceum. I nie wynikało to bynajmniej z braku wiary moich rodziców.
Z moich obserwacji - ci z moich "kolegów", którzy obnosili się z krzyzykami, dla korzyści wstępowali potem do ZSMP.
Dajesz soba pomiatać, godzisz się na to i żalisz się publicznie, bo nie wiesz, czy internet wart jest więcej od własnego "ja". Jakimi Ty wartościami sie kierujesz? Na ile można przeliczyć swoje poglądy?
Boisz się wyalienowania - społeczne samobójstwo. Mogę Ci zaręczyć, że to nie nastąpi, a farbowanie się dla przeżycia, nie jest w tych czasach już konieczne. No i na kim Ci zależy - na tych, co Cię akceptują, czy na tych, któym jestes potrzebna jako owca w stadzie?
Zasadniczym problemem mogą zaś być tutaj Twoi rodzice. Myśle, jednak tak jak inni - powinni wiedzieć o Twoich poglądach, bo życie w kłamstwie czeka Cię jeszcze przez długie lata.
Pozdrawiam

---

"Bawimy się, bawimy ładnie, lub nie
nieważne, bo Nico niełatwo rozdrażnić"
Lech Janerka