Jestem głupcem... Albo i nie... To nieistotne. Dlatego właśnie piszę. Już dawno przestałem wierzyć w Boga. Jest dla mnie abstrakcją i głupotą uzasadnioną jedynie przez słabość ludzką, jaką jest potrzeba sensu. Czy jakieś zjawisko fizyczne kiedykolwiek zastanawiało się nad sensem i swoim celem? Nie, bo jest na to zbyt doskonałe... w swoim samym fakcie istnienia. Kiedyś myślałem, że gdy spotkam "swego Boga" zadam mu pytanie: "Po co ty w ogóle istniejesz?? Jaki masz w tym cel??" Teraz wiem, że my jako niby stworzeni na podobieństwo boskie nie powinniśmy potrzebować celu i sensu. Więc dlaczego o niego pytamy? Bo jesteśmy wciąż zbyt mali?
Swoją egzystcje próbuję bronić pytaniami zastąpczymi, np: Zamiast jaki jest sens istnienia, próbuje zadawać pytanie jaki jest sens nieistnienia? Czy faktycznie cokolwiek ma jakąkolwiek wartość?? Czy koniecznie muszę uznawać, że te wartości to tylko złudzenia na które się godzę, aby spokojnie spać? Nie wiem... Wiem tylko, że życie nabiera wartości, gdy patrzę na to z perspektywy mojego "ja", "ja" mojej matki i "ja" każdego z nas. Ale niedosyt pozostaje. Próbuje sobie wyobrazić świat jako gre komputerową. Wchodzę w nią(rodze się)wybieram to co dla mnie jest ważne i gram, ale jest to czasami ciężka gra.A sam wybór jest na poziomie wyboru machin gun-a do strzelaninki. Kiedyś byłem radosnym młodzieńcem, dzisiaj jestem 17 letnim licealistą i dalej chciałbym się śmiać, bo wiem że to jest ważne. Ale ten niedosyt... Jest jeszcze wiele rzeczy które chciałbym napisać bo piszę od siebie i może dla siebie, ale wiem że kręcę się wokół własnego ogona. Nie wiem czy podobnych tematów było 20 czy 20 tysięcy i nie obchodzi mnie to. Apatia mnie pożera i spala ale mam nadzieję, że będe feniksem.
ps.
W sumie widzę, że ta relatywizajca wartości jest źródłem potęgi tylko zamiast widzieć w tym swoją zgubę trzeba dostrzec najwyższą nadzieje i formę najwyższego piękna.
A niedosyt?? Pier*** niedosyt Takie podejście bywa ważne by zachować zdrowie psychiczne.