Wątek ów chciałbym poświęcić najogólniej rzecz biorąc sekciarstwu, sekciarskim sposobom pozyskiwania nowych członków, metodami zniewalania ich umyslów oraz możliwościom wybrnięcia z uzależnienia za pomocą owych metod wywołanego.

Zacznijmy od tego, jak sekciarze swoje ofiary łapiąw sidła? Sądzę, że wśród wielu metod uwodzenia umysłu i wciągania osoby w struktury sekty jest ta, którą chciałbym państwu poniżej zaprezentować. Jest to owoc moich prywatnych przemyśleń opartych na lekturach tekstów dotyczących sekt filozoficznych i religijnych.

1. Etap izolacji i zniechęcania do bliskich. Przede wszystkim należy ją odciąć od osób, które mogłyby jej udzielić emocjonalnego wsparcia. Takimi osobami mogą być: rodzice, siostry, bracia, przyjaciele, partnerzy i współpracownicy. Zniechęcanie do nich może odbywać się na wiele sposobów: można przypominać o wadach bliskiej osoby lub przywoływać zdarzenia, które negatywnie oddziałują na emocje ofiary.

2. Etap awansowania. Jeśli osoba wywodzi się ze stanów niższych lub wykonuje nie najlepiej notowany w społeczeństwie zawód, trzeba prowizorycznie obiecać jej poprawę statusu społecznego. Oczywiście za iluzoryczne podniesienie statusu, trzeba zapłacić pewną cenę, a jest nią utrata wsparcia środowiska, w którym dotychczas przybywała oraz bliskich osób, które w docelowej grupie społecznej nie znajdują miejsca.

3. Etap zacieśniania więzi. We wszystkich grupach społecznych i wykonywanych zawodach więzi międzyludzkie organizowane są na wzór kilku uniwersalnych typów relacji. Można do nich zaliczyć relacje: mąż - żona, rodzic - dziecko, brat - siostra, itp. Aby ofiara zapragnęła pozostawać w zażyłych stosunkach z osobami, które chcą ją od siebie uzależnić, trzeba wykreować w jej umyśle jeden z wyżej podanych sposobów odczuwania. Identyfikacja z przydzieloną jej rolą przebiega stopniowo. W miarę upływu czasu coraz częściej myśli o manipulatorach, obdarza ich uczuciami oraz wspiera ich w działaniach. Czynnikiem przyspieszającym identyfikację jest odosobnienie od środowiska, w którym wcześniej wzrastała.

Jak to dalej wygląda?

Praktyki te wchodzą w repertuar metod stosowanych w sektach religijnych i filozoficznych. Proces uzależniania może oczywiście przebiegać w mniej lub bardziej licznym gronie, aczkolwiek najczęściej odbywa się w grupach liczących kilku lub kilkunastu członków. Stowarzyszenia religijne bądź filozoficzne, które posuwają się poza przyjęte normy, stosują metody nieetyczne, prawnie zakazane, które mogą wywołać tymczasowy lub trwały uszczerbek na zdrowiu manipulowanej osoby. Ograniczenie snu i pożywienia, izolacja społeczna oraz zmuszanie do wyczerpującego wysiłku służą celowi, który w psychologicznej nomenklaturze nosi nazwę zewnątrzsterowności.

Osoba zewnątrzsterowna wykazuje zwiększoną wrażliwość na bodźce werbalne i pozawerbalne, uległość, posłuszeństwo oraz paniczny brak orientacji w sytuacji życiowej. Owa dezorientacja jest kompensowana poprzez bierne wykonywanie rozkazów pochodzących od manipulatorów. Uzasadnieniem głodówek oraz wyczerpujących ćwiczeń może być np. domniemana niedoskonałość osoby manipulowanej. W rzeczywistości, pogorszenie stanu psychofizycznego oraz samooceny jest skutkiem owej tresury. Jeśli głodówki, wysiłek i bezsenność połączone są z aktami autoagresji i masochizmu(obwinianie siebie o jakieś winy, grzechy, pożądanie kary za popełnione uczynki i przestępstwa) degradacja psychofizyczna oraz podatność na manipulację posuwają się na przód w zastraszającym tempie.

Po kilku miesiącach osoba manipulowana może zostać tak mocno związana ze środowiskiem manipulatorów, że wyzwolenie jej może być zdaniem bardzo trudnym i czasochłonnym. Jeśli przebywała w seksie latami, uzależnienie może być praktycznie nieusuwalne.
U osób manipulowanych zauważono daleko posunięty zanik samodzielności oraz zdolności krytycznego myślenia. Adepci sekt nie są w stanie samodzielnie określać wartości oraz swoich celów życiowych, nie potrafią tworzyć przyjaźni i związków w normalnym świecie. Zatracają poczucie rzeczywistości.

Osoby wyrzucone poza obręb sekt borykają się z uczuciem alienacji i niezrozumienia. Sądzą, że nie pasują do realiów, które zastali. W myślach często wracają do swoich manipulatorów. Idealizują ich, dodając im zalet, których w rzeczywistości nie posiadają. Np. sześćdziesięcioletni starzec może wydawać się przystojnym i seksownym adonisem, natomiast nieczuły na ludzkie odruchy tyran, miłosiernym ojcem albo opiekunem.

Ciąg dalszy na nastepnym poście.