Uprzedzam, "antykaczyści" nie mają co się cieszyć, że to będzie kamyk wrzucony do ogródka PiS-u. Przypadki, które opisuję, miały miejsce dość dawno. Pokazują one, jak dobre prawo, egzekwowane zgodnie z jego literą, może w niektórych (nie tak wcale rzadkich) przypadkach być nie do końca sprawiedliwe.

Przypadek pierwszy:

Pewien złodziej włamał się do pustego, jak mniemał, mieszkania. Jednak kiedy zaczął ładować "fanty" do torby usłyszał podejrzane dźwięki dochodzące z sąsiedniego pomieszczenia. Ostrożnie uchylił drzwi i zobaczył siedmioletnią dziewczynkę, rzucającą się na łóżku. Dziecko najwyraźniej się dusiło. Potem okazało się, że dziewczynka zasnęła z cukierkiem w buzi i ten cukierek utkwił jej w tchawicy. Nasz złodziej, zamiast szybko złapać torbę i "dać dyla", złapał za telefon (na szczęście był w mieszkaniu) i zadzwonił po pogotowie. Kiedy to zrobił, chciał uciec. Przyszło mu jednak na myśl, że dyspozytorka prawdopodobnie zechce oddzwonić, a jeżeli nikt nie odbierze to uzna zgłoszenie za żart i nie wyśle karetki. Czekał więc. Na jego nieszczęście dozorca bloku zauważył wyłamane drzwi i zawiadomił policję. Policjanci zjawili się równocześnie z pogotowiem. Lekarz zajął się dziewczyną a policjanci naszym bohaterem. Dziewczynkę uratowano a włamywacz dostał półtora roku bez zawieszenia (był recydywistą). Na rozprawie rodzice uratowanej dziewczynki, wezwani w charakterze świadków, apelowali o odstąpienie od wymierzenia kary. Argumentowali, że ich dziecko żyje tylko dlatego, ze nasz bohater popełnił przestępstwo. Gdyby bowiem był człowiekiem uczciwym - dziewczynka by się udusiła. Ojciec posunął się nawet do tego, że (równie dramatycznie co demagogicznie) krzyknął, że jeżeli już kogoś trzeba zamknąć, to niech Wysoki Sąd jego zamknie. Ale nic z tego. Włamanie jest przestępstwem ściganym z oskarżenia publicznego i poszkodowani nie mają nic do gadania. Włamywacz-dobroczyńca poszedł siedzieć a oni mogli najwyżej wysyłać paczki, co zresztą robili.
Jak się potoczyły dalsze losy naszego bohatera - nie wiadomo. Ja najbardziej jestem ciekaw, czy gdyby jeszcze raz znalazł się w takiej sytuacji to czy postąpiłby tak samo, czy raczej by szybko uciekł.

Przypadek drugi:

Pewien chłopak zgwałcił nieletnią. Ta poskarżyła się rodzicom a oni zawiadomili milicję. Była sprawa, gwałciciel dostał 7 lat i poszedł siedzieć. Okazało się, że dziewczyna zaszła w ciążę. Mimo, że ciąża była następstwem gwałtu i rodzice naciskali na jej usunięcie - dziewczyna nie chciała o tym słyszeć i urodziła. Dziadkowie nie mieli innego wyjścia i zaakceptowali wnuka-bękarta. A może nawet pokochali? Któż to wie...
Minęły 4 lata i został wprowadzony stan wojenny. Miejsca w więzieniach były potrzebne dla "wrogów socjalizmu" i nasz gwałciciel został urlopowany. Pierwsze co zrobił, to udał się do swojej ofiary (która oczywiście nie była już nieletnia), zobaczyć jakby nie było własne dziecko a ją przeprosić. Przeprosił ją tak skutecznie, że się pobrali, a po jakimś czasie urodziły się im bliźnięta. Rodzice dziewczyny też wybaczyli zięciowi. Chłopak okazał się kochającym i troskliwym mężem i ojcem. A że w dodatku znalazł nieźle płatną pracę - dziewczyna była w "siódmym niebie". Ale do czasu. Stan wojenny został zawieszony i w więzieniach zrobił się luz. Chłopak dostał więc wezwanie do odbycia reszty kary. Oczywiście odwołał się. Pisał, że prawo powinno uwzględniać interes osoby poszkodowanej, a jeżeli on pójdzie siedzieć, to najgorzej na tym wyjdzie właśnie poszkodowana, która zostanie sama bez środków do życia, za to z trójką małych dzieci. Ale nic z tego. Prawo jest prawem, gwałt jest bardzo ciężkim przestępstwem i odwołanie zostało oddalone. chłopak poszedł na 2 lata do więzienia. Co się stało z jego żoną - nie wiadomo. Z pewnością jednak to ona i dzieci zostali ukarani najmocniej. Mam tylko nadzieję, że po skończeniu odsiadki nasz bohater wrócił na łono stęsknionej rodziny i żyją sobie szczęśliwie.

A jakie jest Wasze zdanie w tej kwestii? Czy sprawiedliwość (w sensie egzekwowania prawa, nawet bardzo dobrego) powinna być bezwzględna, taka, że niech zginie świat, byle sprawiedliwości stało się zadość czy też może trochę ułomna, ale za to z "ludzką twarzą"? W odniesieniu do drugiego przypadku jestem szczególnie ciekaw opinii naszych pań.