Chciałbym przedstawić PT forumowiczom jeszcze jedną, własną wersję lustracji, mówiąc nieskromnie "wersję Śmigielskiego". Byłaby to wersja zgodna z prawem.

   IPN winien być organem działającym w ciszy i odosobnieniu, wyposażonym jednakże w niezależność na poziomie Najwyższej Izby Kontroli. Winien mieć do wyłącznej dyspozycji wszelkie dokumenty byłych służb specjalnych. Ponieważ prawo nie działa wstecz, IPN winien mieć do wglądu jedynie te przepisy, które obowiązywały w okresie PRL, albo są zasadami nadrzędnymi każdego prawa.

   Każdy obywatel, poszkodowany w tym okresie, winien mieć prawo zgłoszenia swej krzywdy do IPN, co zapewniałoby mu przywilej poszkodowanego lub świadka.

   IPN winien być pozbawiony prawa występowania publicznie jako strona - w każdej sprawie.

   Jeśli z dokumentów wynikałoby, iż osobnik działający w strukturach ówczesnych służb dopuścił się czynu zabronionego przez obowiązujące ówcześnie prawo, lub jeśli z jego czynu wynikłaby czyjaś krzywda bezpośrednio, lub gdyby jego czyn stanowił podstawę do wyrządzenia komuś krzywdy, IPN kierowałby dokumenty do prokuratury w celu wszczęcia przewidzianego prawem dochodzenia.

   Samo istnienie tak zwanej "teczki", nawet z podpisem osobistym, nawet z meldunkami, które jednak nie były dla nikogo krzywdzące, nie stanowiły podstawy do wyrządzenia krzywdy lub nie można takiego związku udowodnić - istnienie takiej teczki w żadnym razie nie mogłoby dla nikogo stanowić obciążenia ani też nie mogłoby zostać upublicznione.

   IPN zostałby pozbawiony możliwości prowadzenia niezależnych od organów prawa dochodzeń.

   Wszelkie decyzje i werdykty w sprawach związanych z działalnością IPN należałyby do kompetencji sądów kolejnych instancji - jako zwykłe sprawy karne. Nie ulega bowiem wątpliwości, że kwalifikacja takich czynów zawarta jest w przepisach zwykłego kodeksu karnego.

   Sądzę, że wystarczy. Szczegóły, rzecz jasna, winny zostać odpowiednio skodyfikowane przez właściwe instancje powołane do tworzenia prawa.

   Jestem przekonany, że gdyby tak działał IPN od kilkunastu lat, dawno zapomnielibyśmy o lustracji. Pamiętaliby o niej jedynie ci, których prawo by dosięgło.