Witam, na wstępie zacznę od trywialnej konstatacji: wschodnie, orientalne nurty ideologiczne coraz silniej rozwijają się na Zachodzie. Skoro jest tak silna ofensywa to i zapotrzebowanie też musi być ze strony ludzi Zachodu znaczące. Nie chce wdawać się w analizę, dlaczego tak jest, dlaczego 'ciągnie' ludzi orient. Chcę skupić się na tytułowym MYŚLENIU, zatem pewnym wycinku tego co można roztrząsać w niewątpliwie bogatej tradycji np. buddyzmu czy hinduizmu.
Każdy kto choć otarł się, o te systemy, nie mógł nie zauważyć jeśli podszedł do sprawy choć trochę sceptycznie, że to co jest tak ważne dla "NAS" (wiem, że to aporetyczne wobec tego co powiedziane na początku ale chce wyrazić tym 'ducha' Zachodu, sensu myśli zachodniej a nie ludzi w znaczeniu jednostki) czyli RATIO, rozum, LOGOS, myśl ma niepokojąco zdeprecjonowaną pozycję wśród owych systemów. Co przez to rozumiem? Otóż, wystarczy zerknąć, jakie są zalecenia praktyk medytacyjnych itp. samego stylu życia by zauważyć, że dominuje tu podejście spontaniczne, do życia, ten czy inny mistrz, krzyczy: "nie myśl", "pozbądź się myślącego umysłu", "zobacz rzeczy takimi jakie są" (sądzę ze należy rozumieć to: jakimi się jawią, tak trochę fenomenologicznie) itp. Dlaczego tak mówią: ma to być recepta dla osiągnięcia 'szczęścia', zanik niepokoju, wygaśnięcie itp, ma być celem człowieczego żywotu. Obcy jest ideom Wschodu sokratejskie rozważanie każdego kroku, każdej decyzji itp. postulowane jest jakieś dziwne mniemanie, że jak siądę w medytacji pogapię się parę lat w ścianę, koncentrując na tym czy owym, to osiągnę zrozumienie swojej 'prawdziwej natury' (ciekawe co to ma być, jak świadectwa są okropnie niezgodne). Co najśmieszniejsze to, to że wartość rozumy i jego mocy (ściśle związanej z myśleniem) jest deprecjonowana na rzecz jakichś subiektywnych 'oświeceń'. Deprecjonowany jest nawet język, ('zapomniałem znaczenia słów nic nie pamiętam' itp.) (rozbijana jest logika : patrz: ZEN) (znoszony jest krytyczny namysł na rzecz "przyjmowania" "odbijania jak lustro rzeczy" ) Proszę teraz drodzy forumowicze zauważcie ze mną: że tzw. racjonalność np. buddyzmu jest ogromną chimerą, rozum jest wykorzystany jedynie akcydentalnie, by 'pojąc' te czy owe aspekty 'nauk' i potem ODRZUCANY, i ktoś może argumentować, że tak nie jest, ale proszę zauważyć, że mimo że jest to (buddyzm) chyba 3 religia świata, to nie słychać raczej o tym by jej reprezentanci wnosili coś do świata nauki, do ludzkiego dorobku badawczego itp. Głównie jest tak że to ewentualni naukowcy przechodzą na buddyzm, a nie buddyści zostają naukowcami i tak trwają. Przykładowe chrześcijaństwo od swych początków, afirmowało ludzki RATIO, (patrz: św.Tomasz), mimo że pełne trudności to jednak znoszące założenia o istotności rozumu, myśli, pojęć.
Wracając jednak "na Wschód" to ewentualna 'zgodność' buddyzmu z nauką, jak to podkreślają niektórzy jego zwolennicy, jest trywialnie naiwna, to bowiem, że tak ogólne tezy jak 'wszystko jest nietrwałe' jest niezbite przez naukę, nie świadczy o jakimś specjalnym znaczeniu tego systemu, to że ględzą dużo w sutrach o wyrzeczeniu się JA, współczuciu nie znaczy że sprawa jest tak światła i godna pochwały : (kontrargument: jeśli człowiek jest pozbawiony JA, jeśli nie ma żadnych czujących istot jak powie Dalajlama to wtedy, współczucie traci sens, bo predykat dwuargumentowy współczuje (np. X wsp. Y) nie ma na gruncie buddyzmu znaczenia. Podobnie miłość, nienawiść, nie występuje bowiem u nich pojęcie 'struktury' czy tożsamości osobowej, będącej gwarantem sensowności etycznych rozważań. Zależy mi na krytycznym wykazaniu, że to co przywiewa do nas w śród dymu kadzideł i woni lotosu, jest podszyte irracjonalnymi założeniami, jakimś tragicznym redukcjonizmem, który pozbawia człowieka barwności i wyjątkowości, zlewając go z Innym w jakiejś jednej jaźni, prawdziwej jaźni. Zatapiając, go w medytacjach miast ćwiczyć i aktualizować jego potencjał umysłowy, rozumowy. Miast potwierdzać jego indywidualność i kreatywność poznawczą. WNIOSKI sprowadzają się zatem do tego, że uważam iż założenia i praktyki wschodu, są nie tyle bezsensowne, co szkodliwe dla naszej Zachodniej tożsamości i dla naszej "woli mocy", kolektywna myśl, przyciąga słabych swą eskapistyczną nutą, nęci ich nirwaną i szczęściem, zarażając swoim zacofaniem i biernością.
Było trochę ostro, ale argumentacja pewnie się jeszcze rozwinie, toteż odpocznę trochę.
Pozdrawiam Bartosz M.