W wątku "niekonsekwencja ateistów" padło pytanie o znaczenie słowa "normalność", co skłania mnie do założenia nowego tytułu brzmieniem podobnego do widniuejącego w sąsiedztwie. Sądzę, że określenie "normalny", które powinno wyrażać, że ktoś (czy coś) odpowiada normom, czyli obowiązującym prawom, przepisom, czy jak się zwał, całkiem wyzbyło się swojego pierwotnego sensu i używane jest wyłącznie jako epitet. Nie wyobrażam sobie w jakimkolwiek znanym mi przypadku użycia tego określenia możliwości logicznego uzasadnienia sądu, że ktoś jest lub nie jest normalny, czy że sytuacja lub czyjeś postępowanie spełnia warunek "normalności".
Wydaje się, że odwołując się do "normalności" sporządzamy sobie dla potrzeb chwili jakiś rejestr wzorców postępowania określony jedynie od strony wartości ujemnych (nie przypominam sobie przypadku określenia geniusza, lub szlachetnej postaci jako "nienormalnego"), ustanowienie natomiast zasad obowiązujących w tej mierze wszystkich i w każdym czasie chyba jest niemożliwe. Jak wiadomo, nawet psychiatria, dysponująca przecież wiedzą i doświadczeniem, ma z tym kłopoty.