Witam, to znowu ja, znów zakładam pewien wątek, mam nadzieje, że to nikogo nie drażni, ale wciąż pojawiają się u mnie w głowie nowe pytania, wraz z tym jak coraz częściej zaczynam poddawać się namysłowi. Myślę, że pytania te są ciekawe i warto się nimi podzielić. Otóż wczoraj, zastanawiając się nad istotoą świata, doszedłem do wniosku że granice ludzkiego poznania w jakiś sposób są ograniczone przez wyobraźnię. Myśl, która jest współtwórcą naszego umysłu musi jakoś przed-stawiać to o czym myślimy, by mogło to zostać pomyślane. To przedstawianie nazwę wyobraźnią. Myślałem nad czasem, ale nie mogłem wyobraźić sobie życia bez czasu. Jest on niejako swojego rodzaju absolutem, rzeczą, która jest i nic nie ma wpływu na to, że jest. Ale nie to było najtrudniejsze. Próbowałem również wyobraźić sobie powstanie Wszechświata. Albo przed coś było, zanim powstał Wszechświat, albo nie było niczego (materialnego). Załóżmy, że nie istniała żadna materia. (nieważne jest czy istniał czas, czy Duch, nie było żadnej materii). Nie jestem sobie w stanie wyobraźić takiej nicości. Nie mogę sobie przedstawić "niczego" czyli stanu rzeczy jaki mógł mieć miejsce według naszej hipotezy, zanim powstał Wszechświat. Potraficie sobie wyobraźić takie absolutne nic? Ja, próbując to zrobić wyobrażałem sobie wielką białą przestrzeń, albo wielką czarną przestrzeń, ale to "nic" które usiłowałem sobie przedstawić wciąż nie było niczym, było kolorem. Moje przedstawianie jest oparte na zbiorze pewnych pojęć, które coś oznaczają. Nie ma pojęcia które oznacza "nic" dosłownie, pewnie dlatego, myśląć pojęciowo i obrazowo nie moge sobie wyobraźić owego nic.
A wy to potraficie? Ktoś mógłby zapytać czemu albo po co. Nie wiem po co, ale uważam że każda próba podjęcia namysłu nad czymś, rozwija. Nie wiem czy ta dyskusja ma sens, jjeśli nie to minus, ale może dałoby rade coś z tego ukulać.