Nie zauważyłam tu jeszcze postów na ten temat, dlatego postanowiłam napisać coć niecoś.
Subkultury, kontrkultury etc. etc. jakie mają zalety? Hm, kiedy szukamy akceptacji to znajdujemy ją w określonych kręgach, czujemy się częścią czegoś większego, spotykamy ludzi o podobnych poglądach.
Wady? Moja koleżanka powiedziała kiedyś, że jest jedna nienawiść.
Bezsensowna nienawiść, która mnie osobiście martwi i przeraża. Oczywiście nie występuje pomiędzy wszystkimi subkulturami, ale jednak.
Zacytuję moją koleżankę.: "Po prostu człowiek o złożonej osobowości NIE MOŻE związać się z jedną tylko subkulturą. Zawsze będą te wpływy innych, tych bliskich mu." I muszę się z tym zgodzić. Doszłam też do wniosku, iż "wyrażać siebie" można nie tylko należąc do subkultury, a zresztą, kiedy do niej należymy, to już sama ta przynależność (którą właściwie trudno określić) narzuca nam jakieś tam reguły.
Osobiście nigdy nie określałam, nie określam i nie mam zamiaru określać się żadną subkulturą. Chociaż ludzie przyczepiają mi różne etykietki, tylko ze względu na to chociażby jak się ubieram, co jest bez sensu. Słyszałam już różne teksty pod swoim adresem, choćby "zginiesz w imię czystej rasy", lub "spier***** brudzie", które po pewnym czasie przestają być śmieszne.
Ludzie często przesadzają, rozpaczliwie szukając akceptacji podpinają się pod poglądy, których nie rozumieją i o których nie mają pojęcia.
Ostatnio zaobserwowałam modę na tzw. pUnk, mrokh i FfoGóLE zgrzytanie zębów. Kompletna bzdura. Może w latach 70 - tych to miało sens. Punk to było coś, czego ludzie nie akceptowali, wielki bunt itd. Teraz kiedy jest to ogólnie akceptowane i stało się modne, to nie jest już punk.
Różnice wynikające z przynależności do subkultur skłaniają ludzi do agresji - i to jest chore.
W tymże miejscu dochodzę do skinhead'ów, bo tego tematu nie da się pominąć. Nie lubię generalizować, ale raczej nie darzę ich sympatią. Nie chodzi mi tu o ich (jak dla mnie zbyt radykalne) poglądy etc., ale o zachowania. Mam niezbyt miłe wspomnienia. Trudno darzyć sympatią ludzi, którzy rzucają w ciebie butelkami, grożą, wyzywają czy plują. Tylko dlatego, że śmiem mieć inne poglądy na życie. I nie rozumiem tego. Tej chorej i całkowicie bezpodstawnej nienawiści. Inność rodzi złość?
Z subkulturami wiążą się także stereotypy, a tych nie znoszę. Patrzymy na człowieka, widzimy jego ubranie, fryzurę (lub jej brak) i myślimy, że wiemy o nim wszystko. G*wno prawda.
Mam 16 lat, wciąż się edukuję, przechodzę więc do tematu, a co szkoła na to wszystko? Osobiście nie mam nic do subkultur, ale też ich nie popieram. Jednak to co nasza oświata i szkolnictwo wyrabia z indywidualnością uczniów mnie krótko mówiąc wkurza.
I tu będzie cytat:
Dyrektor stwierdził, że moja pacyfka to wyrażanie przynależności do subkultury. Zaprzeczyłam, mówiąc, że bynajmniej; ona wyraża tylko moje poglądy.
Oświadczył, iż dla niego to jedno i to samo ;]
W takim razie powinni zabronić ludziom także noszenia znaczków oazy, a może nawet krzyży? Czy nasza wiara nie jest swoistą przynależnością do jakiejś podgrupy? A dresiarze? Przecież większość szkoły się z nich składa.
Chcą nas uczyć dyscypliny, a zakazując wolności wyglądu i poglądów równocześnie wychowają sobie pokolenie młodych anarchistów i zdemoralizowanych dresów, bo czy "zakazany owoc nie lepiej smakuje"?
Poza tym utwierdzają nas w stereotypie, że wygląd jest najważniejszy, a nie zachowanie czy oceny. Wściekają się, gdy np. ktoś kto ma brzydkie ubrania, dziwnie wygląda etc. jest dyskryminowany i wyśmiewany przez kolegów. Upominają ich, że przecież dany osobnik "jest taki sam jak reszta", a gdy przyjdzie co do czego, właśnie tą odmienność niszczą.
Jedna z moich koleżanek została wymazana ze zdjęcia klasowego, tylko dlatego, że miała na sobie arafatkę. Może po prostu żyjmy jak chcemy, a inni niech nie wpieprzają się w nasze życie. Chcesz być metalem i identyfikować się z tą, a nie inną grupą - bądź, chcesz być dresem - bądź, tylko nie zabijaj różnic pomiędzy ludźmi, bo to, że jesteśmy różnorodni jest zamierzone. Nie niszczmy odmienności i indywidualności, bądźmy sobą - to chyba recepta na sukces.