>Stwierdzam gdyby wierzyć w to że po śmierci człowiek ginie to nie byłoby sensu aby w ogóle istniał. Bo po co mu byłaby potrzebna ta cała wiedza wszelkie doświadczenie zdobyte na ziemi jeśli miałoby przepaść razem ze śmiercią ciała fizycznego.

   Jeśli do wiedzy zgromadzonej przez naszych przodków uda Ci się dorzucić choć okruszynę nowej, możesz być pewny, że nie przepadnie.

   Pozdrawiam

---

Niech strój słów podkreśla urodę myśli

>   Jeśli do wiedzy zgromadzonej przez naszych przodków uda Ci się dorzucić choć okruszynę nowej, możesz być pewny, że nie przepadnie.

Jeśli chodzi ci o całą wiedze ludzkości to owszem możesz dodać coś od siebie do dorobku cywilizacji. Nawet możesz zachować po sobie pamieć i zapisać się na kartach histori. Tylko gdy człowiek ginie to chyba nie robi mu różnicy jak umrze jako Einstein czy żul bo go już w ogóle nigdzie nie będzie. Jeszcze zauważ że koniec świata wymaże tą całą wiedze i jedyne co zostanie z człowieka to najwyżej proch.

Jednak mi osobiście chodziło o wiedze która pomoże ci dojść do wiecznego szczęścia.

Może cytat który pomoże przedstawić o co mi chodzi
"Nasz następny świat będzie zależał od tego, czego nauczymy się w tym świecie. Jeżeli niczego się nie nauczysz, następny świat będzie taki sam jak ten, te same ograniczenia i obciążenia do pokonania."

Pozwolę sobie na komentarz całościowy do tego wątku- Szaleństwo.
Marnej klasy poezję tu przedstawiacie.
Dlaczego tak bardzo kaleczycie zdrowy rozsądek, nieuczciwie przedstawiacie wizje rzeczywistości takiej do bólu życzeniowej? Czuję wstyd.
Czuję zażenowanie wczytując się w tą amatorszczyznę myślową.
Gdzie ten racjonalista, który urzekał mnie trafnością wypowiedzi, elegancją sformułowań, ten, który zachęcał do nauki, podejrzliwości wobec zastanego stanu rzeczy?
Racjonalista pl. BYŁ enklawą wolnomyślicielstwa- stał się hydeparkiem wolno -myślicielstwa...

---

Henryk zawsze ma rację, ponieważ tak mówi list, a list jest prawdziwy ponieważ Henryk go podyktował, ponieważ tak mówi list.

>Pozwolę sobie na komentarz całościowy do tego wątku- Szaleństwo.

W tym szaleństwie jest metoda.

>Marnej klasy poezję tu przedstawiacie.

Marni aktorzy. Wybacz, reszta już dawno w Irlandii i na polskie strony nie zagląda.

>Dlaczego tak bardzo kaleczycie zdrowy rozsądek, nieuczciwie przedstawiacie wizje rzeczywistości takiej do bólu życzeniowej? Czuję wstyd.

To akurat chyba nie do mnie.

>Czuję zażenowanie wczytując się w tą amatorszczyznę myślową.
>Gdzie ten racjonalista, który urzekał mnie trafnością wypowiedzi, elegancją sformułowań, ten, który zachęcał do nauki, podejrzliwości wobec zastanego stanu rzeczy?
>Racjonalista pl. BYŁ enklawą wolnomyślicielstwa- stał się hydeparkiem wolno -myślicielstwa...

Jest, myśli nie zawsze są najwyższych lotów. Na szczęście jescze wolne.

>

---

Henryk zawsze ma rację, ponieważ tak mówi list, a list jest prawdziwy ponieważ Henryk go podyktował, ponieważ tak mówi list.

Błędne koło

>Pozwolę sobie na komentarz całościowy do tego wątku- Szaleństwo.
>Marnej klasy poezję tu przedstawiacie.
>Dlaczego tak bardzo kaleczycie zdrowy rozsądek, nieuczciwie przedstawiacie wizje rzeczywistości takiej do bólu życzeniowej? Czuję wstyd.
>Czuję zażenowanie wczytując się w tą amatorszczyznę myślową.
>Gdzie ten racjonalista, który urzekał mnie trafnością wypowiedzi, elegancją sformułowań, ten, który zachęcał do nauki, podejrzliwości wobec zastanego stanu rzeczy?
>Racjonalista pl. BYŁ enklawą wolnomyślicielstwa- stał się hydeparkiem wolno -myślicielstwa...

Chyba sie zgadzam. Nawet nie udowodniono istnienia duszy, a tu tyle wypowiedzi na temat co sie z dusza dzieje, jaka ona ma nature... a przeciez nie wiadomo.

Oto i moja wypocina: Dusza miałaby być naszym psychicznym wnętrzem, które gwarantowałoby nieśmiertelność umysłu, świadomości, "naszości". Myśli to reakcje chemiczne, tunel widziany po śmierci to wynik reakcji chemicznej, wszystko, co istnieje w nas, można udowodnić i uzasadnić naukowo, logicznie. Nie da się jednak udowodnić istnienia czegoś, co zbudowane miałoby być z materialnych, podlegających prawom nauki cząsteczek, tworzących jednocześnie niematerialną, wieczną strukturę.

Skąd wiem o duszy? W życiu bym o niej nie pomyślał. Jednak znaleźli się i tacy, którzy dowiedli jej istnienia i powiedzieli o niej innym. Zaś inni powiedzieli o duszy i mnie, więc przyjąłem do świadomości fakt, że duszę posiadam. Kiedy zacząłem myśleć, zauważyłem, że nie ma racjonalnych dowodów istnienia duszy. Osobiście nie mam żadnej pewności, jakobym coś takiego posiadał, czy też coś takiego mogłoby istnieć.

Chciałbym być szczęśliwy. Chciałbym być wieczny. Chciałbym, by moje życie nie skończyło się wraz z śmiercią organizmu. Zrozumiałem, że religia to nadzieja, to rzecz, która ma pomóc człowiekowi w osiągnięciu szczęścia, która ma rozwiać wątpliwości i niepewności rodzące się wraz z przemijaniem, umieraniem. Jakże jednak miałbym uwierzyć w rzecz, która z każdej strony jest irracjonalna i naiwna? Nie jestem w stanie być religijny, odszedłem od jakiejkolwiek religii. A teraz, choć widzę życie w czarno-białych barwach, nadal nie jestem szczęśliwy. Odchodząc od religii, która nie jest poparta naukowo, racjonalnie, czasem nawet i logicznie, zabiłem możliwość życia po śmierci.

Czy jest mi łatwiej? Nie. W życiu swym jednak niczego nie żałuję, staram się żyć z całych sił. Jestem szczery z sobą. Jestem prawdziwy. Zdrowy rozsądek podpowiada mi, że potem nie będzie już niczego, ja jednak - jak każdy - mam nadzieję, że jednak coś mnie spotka po śmierci. Życzenie to jest jednak bezpodstawne.

I chyba dobrze, że nie wiem, czy cokolwiek znajdę po śmierci. Wbrew pozorom moje życie straciłoby sens, gdybym miał 100%-ową pewność, że po śmierci ciała, będę nadal żył, bądź nie. Gdybym wiedział, że to, co napisano w Biblii to prawda, musiałbym być dobry, cały czas, zero wolnej woli, brak radości z życia za życia - przecież nie chciałbym później przez wieczność trwać w bólu przy boku Robaka, wolałbym radość przy boku Najjaśniejszego. Gdybym miał pewność, że obumrę zarówno cieleśnie, jak i psychicznie, z żałości nie byłbym w stanie normalnie funkcjonować. Póki co, mimo że zakładam pośmiertną nicość ("pokój wieczny, amen" - jak powiedział o takiej przyszłości S. Lem), mam jednak promyczek nadziei, że to, co tworzyłem przez całe moje życie, cała "mojość" pozostanie mi na zawsze.

Lepiej, żebyśmy nie znali przyszłości. Lepiej żebyśmy nie narzucali własnych poglądów innym, bo wyjdzie z tego taki galimatias, jakiego doświadcza większość ateistów w Polsce. Żyjmy sobie, obok siebie, traktując religię - a zarazem i sprawę duszy - prywatnie, myśląc o niej tak, byśmy byli szczęśliwi na ziemi... bo przecież rzekomego szczęścia wiecznego, ani duszy pewni być nie możemy .

Przepraszam, że ma wypocina długa...

Rozwazajac istnienie duszy mamy trzy wyjscia - albo zalozyc ze dusza nie istnieje, albo ze posiadaja ja wszelkie istoty zywe, albo, ze ewolucja pojawila sie w wyniku ewolucji u gatunku Homo sapiens.

Zakladamy, ze czlowiek ma dusze. Tym samym jego przodek tez ta dusze posiadac musial. I jego przodek, az do prapoczatkow gatunku ludzkiego. Skoro przodek czlowieka posiadal dusze i byl to rownoczesnie przodek naczelnych, to szympansy i goryle tez dusze powinny miec. I tak sie cofamy w ewolucji az do prapoczatkow i organizmow jednokomorkowych.

Dusza moglaby sie rowniez wysztalcic ewolucyjnie jedynie u gatunku homo sapiens, ale wtedy mialaby scisly zwiazek z biologia gatunku. I jeszcze pojawia sie problem czy czlowiek neandertalski - boczna galaz rozwojowa gatunku Homo mogl miec dusze, skoro podobno zachowaly sie slady obrzadkow pogrzebowych w miejscach jego wystepowania? W takiej sytuacji ewolucyjnie dusza rozwinelaby sie niezaleznie u dwoch roznych gatunkow (H.neandertalensis i H. sapiens nie sa bezposrednio spokrewnieni ewolucyjnie), czyli nie mozna byloby wykluczyc jej niezaleznej ewolucji rowniez u np. szympansa czy delfina.

Jezeli nadal zakladamy, ze dusza wytworzyla sie w toku ewolucji, to jaki mialoby to sens biologiczny? Dla przetrwania gatunku? Istnienie niematerialnego "czegos", na co nie ma sie wplywu, co nie ma wplywu na srodowisko?

>, ze ewolucja pojawila sie w wyniku ewolucji u gatunku Homo sapiens.

nie ewolucja tylko dusza sie pojawila w wyniku ewolucji. Przepraszam za pomylke.

>Rozwazajac istnienie duszy mamy trzy wyjscia - albo zalozyc ze dusza nie istnieje, albo ze posiadaja ja wszelkie istoty zywe, albo, ze ewolucja pojawila sie w wyniku ewolucji u gatunku Homo sapiens.
>Zakladamy, ze czlowiek ma dusze. Tym samym jego przodek tez ta dusze posiadac musial. I jego przodek, az do prapoczatkow gatunku ludzkiego. Skoro przodek czlowieka posiadal dusze i byl to rownoczesnie przodek naczelnych, to szympansy i goryle tez dusze powinny miec. I tak sie cofamy w ewolucji az do prapoczatkow i organizmow jednokomorkowych.
>Dusza moglaby sie rowniez wysztalcic ewolucyjnie jedynie u gatunku homo sapiens, ale wtedy mialaby scisly zwiazek z biologia gatunku. I jeszcze pojawia sie problem czy czlowiek neandertalski - boczna galaz rozwojowa gatunku Homo mogl miec dusze, skoro podobno zachowaly sie slady obrzadkow pogrzebowych w miejscach jego wystepowania? W takiej sytuacji ewolucyjnie dusza rozwinelaby sie niezaleznie u dwoch roznych gatunkow (H.neandertalensis i H. sapiens nie sa bezposrednio spokrewnieni ewolucyjnie), czyli nie mozna byloby wykluczyc jej niezaleznej ewolucji rowniez u np. szympansa czy delfina.
>Jezeli nadal zakladamy, ze dusza wytworzyla sie w toku ewolucji, to jaki mialoby to sens biologiczny? Dla przetrwania gatunku? Istnienie niematerialnego "czegos", na co nie ma sie wplywu, co nie ma wplywu na srodowisko?
>

Chodzi o przetrwanie jednostki, to chyba oczywiste.

Czyli krotko rzecz ujmujac: Nie wiadomo jak to jest z dusza. Idea reinkarnacji wydaje mi sie nielogiczna. Dusza ma wcielac sie w kolejne ciala, z tym ze za kazdym razem "wszystko zapomina". No, jesli zapomina, to co z niej zostaje?
Wlasciwie mozna zabic czlowieka nie zabijajac jego ciala: Skasowac mu zupelnie pamiec.
Nie ma nic, zadnych wspomnien, to i czlowieka nie ma.
Dlatego ta reinkarnacja do mnie nie przemawia.

Chcialabym uzupelnic, ze dla mnie slowo dusza oznacza "cos", co magazynuje nasza swiadomosc po naszej smierci. Dlatego zgadzam, sie ze to, co podlega reinkarnacji przy mojej definicji nie moze byc dusza. Ale jak to ma sie do innych definicji tego tworu?