Z zainteresowaniem przeczytałem w dzisiejszej gazecie wyborczej artykuł Tomasza Żuradzkiego, w którym autor, z wykształcenia filozof i politolog, za oburzające uważa organizowanie pokazów wojska, będących niczy innym jak tylko "promowaniem przemocy" i "kultywowaniem skłonności morderczych", a ponieważ defilady są wyrazem patriotyzmu, w związku z tym pan Tomasz dochodzi do wniosku, że patriotyzm jest jak rasizm.

Jak przystało na szanującego się filozofa pan Tomasz definuje pojęcia, którymi się posługuje. Podaje na przyklad bardzo obrazową definicję żołnierza. Otóż jest to "ociekająca krwią piła, którą jakiś zwyrodniały morderca poćwiartował swoją ofiarę".

Według mnie mamy tu do czynienia z małym nieporozumieniem. Przede wszystkim wystarczy sięgnąć do pierwszego lepszego słownika języka polskiego i przeczytać tekst pod hasłem 'patriotyzm', by przekonać się, że postawa szacunku i oddania własnej ojczyźnie nie musi wiązać się z fascynacją przemocą czy niechęcią do innych nacji. Parady wojskowe to tylko jedna z form wyrazu tego szacunku. Umiłowanie swojego kraju, jego bogatej kultury nie oznacza automatycznie nienawiści do innych. Wiąże sie natomiast z przekonaniem, że spoczywa na nas odpowiedzialność za ochronę i promocję tego, co w polskiej kulturze najcenniejsze. Wypadało by odróżniać patriotyzm od szowinizmu, gdy się posiada wyższe humanistyczne wykształcenie.

Chciałbym też zauważyć, że "wyjątkowe poważanie, z jakim traktuje się żołnierzy", to wyraz wdzięczności ludziom, którzy poświęcają swoje zdrowie i życie w obronie naszego bezpieczeństwa.

W pełnych gwałtownych emocji słowach Tomasza Żuradzkiego zawarta jest jednak cenna myśl. Obrona przed zagrożeniem ze strony innych państw jest mimo wszystko smutną koniecznością. Widok maszerującego wojska przypomina nam o tej gorzkiej prawdzie, dlatego wypadało by powściągać nieco swoje entuzjastyczne okrzyki radości podczas tego rodzaju uroczystości państwowych.

Link do artykułu: www.gazetawyborcza.pl/1,75515,4393674.html