uważam, że skutki zdarzeń należą do zdarzeń...
to chyba odosobniony pogląd.
jesteśmy skłonni ujmować zdarzenia w ramy rozsądnych dat. dlaczego? no bo takim "zdarzonkiem" łatwiej manipulować. jest poręczne jak zwykły przedmioty, stół, krzesło, czy puszka po piwie. jak kawałek rzeki...bez źródła i ujścia...
sierpień 89. miesiąc. dokładnie jeden. no i wszystko jasne...
a dzisiaj, po kilkudziesięciu latach ludzie zadają sobie pytanie: o to walczyliśmy? o taki gnój?
odpowiem: tak. bo każde zdarzenie powoduje sprzeczne pod względem wartościowania inne zdarzenia, raz dobre, potem złe, a potem znowu dobre...i tak dalej, bez końca...
nie dziwię się tym, którzy przeklinają sierpień.
i nie dziwię się tym, którzy go apoteozują.
skoro sierpień 89 był raz - już nigdy się od niego, jak od rzepa, nie odczepimy.

będzie naszym przekleństwem i zbawieniem.

chyba...chyba że nie było żadnego sierpnia 89.
że to tylko społeczne złudzenie, zbiorowe marzenie, przekręt,
którego wciąż nie potrafimy
dobić.