Wielu polityków, wśród których prym wiodą nasi nacjonaliści i państwowi hura-patrioci uważa UE za kolejne narzędzie wyzysku państw słabszych przez silniejsze i bogatsze. Ja osobiście uważam, że jednoczenie Europy to jedno z największych i najbardziej racjonalnych przedsięwzięć polityczno - społecznych w historii ludzkości. Dlatego też wydaje mi się dziwnym, że tak mało miejsca zajmuje ono w debatach i dyskusjach nie tylko naszego, ale również i innych światowych ruchów racjonalistycznych.
A przecież to właśnie UE robi najwięcej dobrego w zakresie ograniczania i rugowania z życia społecznego przesądów i archaicznych praktyk religijnych, które kolidują z zasadą równości i swobody poglądów innych obywateli. Powiedziałbym nawet, ze więcej niż wszystkie ruchy racjonalistyczne świata razem wzięte.
I wreszcie to właśnie UE jednocząc narody daje przykład światu jak należy walczyć z ksenofobią i nacjonalizmem, które spychają nas na krawędź zagłady jądrowej i marnują olbrzymie zasoby materialne świata kosztem jakości naszego życia i zdrowia. UE także jako jedyna wśród wielkich potęg politycznych dostrzega wagę innych zagrożeń dla życia na naszej planecie takich jak zanieczyszczenie środowiska naturalnego i wynikających z niego groźnych zmian klimatycznych. I co najważniejsze UE nie tylko rozumie zagrożenia, ale podejmuje także skuteczne środki przeciwdziałające i ograniczające ich skutki. Mogliśmy się o tym przekonać chociażby na jej roli w ratowaniu doliny naszej rzeki Rozpudy.
Dlatego uważam, że racjonaliści powinni nie tylko dyskutować, ale również popierać i popularyzować ideę Zjednoczonej Europy jako kroku prowadzącego w dalszej kolejności, jeżeli już nie do zjednoczenia to przynajmniej do wprowadzenia większego ładu politycznego i bezpieczeństwa militarnego świata. Konieczność takiego działania szczególnie uwidocznia ostatni szczyt UE, na którym się okazało, że nie tylko nasz przeciętny Kowalski nie dostrzega pozytywnej roli jednoczenia Europy, ale również polityczne kierownictwo naszego kraju zupełnie go nie rozumie traktując jednoczącą się Europę jako słynne Radziwiłłowskie płótno, z którego trzeba wyszarpać jak największy kawałek. Wprawdzie inne delegacje a szczególnie Brytyjczycy również zabiegały o wyciągnięcie jak największych korzyści dla swych krajów, ale robiły to w sposób bardziej wyważony i z uwzględnieniem interesów i korzyści całej jednoczącej się Europy. Naszej natomiast delegacji zaciekły i krótkowzroczny nacjonalizm przesłaniał wizję pomyślnej przyszłości nie tylko Europy, ale i naszego kraju. W sumie grożąc zerwaniem szczytu wyszliśmy na prymitywnych dzikusów, którzy nie rozumieją współczesnego świata.
Stanisław Rubaszko