Spróbuję więc, na Waszą prośbę, naszkicować jak powinien z grubsza wyglądać racjonalny system redystrybucji dochodów. Zakładam w tym celu uproszczony modelu krążenia wartości (pieniądza i dóbr) w kraju. Pominę takie przepływy jak import, eksport, spłatę zadłużenia przez skarb państwa, zyski od kapitału, przepływy giełdowe itp. czynniki, które nie wpływają na meritum (w fizyce mówimy, że te zmienne i tak by się skróciły podczas ostatecznych obliczeń, jak np. często skraca się masa podczas rachunków na temat sił tarcia).

Wyjdźmy od najprostszej relacji, czyli produkcji. Istnieją ludzie, którzy pracują i w efekcie wytwarzają dobra o dodatniej wartości. Mamy więc relację: człowiek i jego dzieło.

Określmy teraz drugą podstawową relację: Człowiek i jego klient. Istnieją ludzie, którzy dostarczają klientom usługi o dodatniej wartości.

Zauważmy, że ta druga relacja jest bardziej podstawowa dla ekonomii, gdyż pokazuje ona, dlaczego niektóre dzieła człowieka mają dodatnią wartość. Żaden bowiem przedmiot nie ma sam w sobie wartości, dopóki nie zostanie skonsumowany na podobieństwo usługi. Dopiero akt konsumpcji nadaje mu rzeczywistą wartość. Przedmiot jest więc tylko rodzajem opóźnienia w przekazywaniu wartości, opóźnienia, którego nie ma w relacji „człowiek i jego klient”.

Mamy więc dwa źródła wartości: usługi i wytwarzanie przedmiotów – obydwa te źródła nazywamy pracą. Można by zadać pytanie, czy są to wartości podobne, porównywalne, tej samej natury. Czy usługa dostarczona klientowi, np. porada sercowa, masaż, ochrona przed realnym lub wyimaginowanym zagrożeniem, zagranie roli w teatrze, podanie piersi dziecku, korepetycje… czy jest to ta sama wartość, co wytworzony młotek, kartofel, karabin, szampon itd. Odpowiedź brzmi: „tak”. Dowodem na to jest istnienie pieniądza, który pozwala zmierzyć wartość i porównać. Istnieją usługi warte dokładnie tyle samo, co cena młotka w sklepie. Wartość pracy wytwórcy jest więc taka sama, jak wartość pracy usługodawcy.

Wartość pracy można wyliczyć na podstawie wartości wytworzonych przedmiotów i usług. Dalej będę mówił już ogólnie o wartości pracy, bez rozróżniania przedmiotów i usług.

Po tym koniecznym wstępie z podstaw, przejdę do właściwej koncepcji. Podstawą tej koncepcji jest zasada, że wynagrodzenie za pracę powinna być proporcjonalne do wytworzonej wartości. A dlaczego nie „równe”? Przyczyną tej nierówności są ludzie, którzy wytwarzają mniej wartości niż konsumują (dzieci, bezrobotni, renciści, emeryci itd.). Otrzymują oni „wynagrodzenie” większe niż wytworzona przez nich praca, są koniecznymi wyjątkami od tej zasady proporcjonalności – stąd wynagrodzenia pozostałych ludzi nie mogą być równe wartości pracy. Skupmy się teraz na ludziach, których praca warta jest więcej niż ich konsumpcja - ludziach, do których chcę zastosować zasadę proporcjonalnego wynagrodzenia. Nazwę ich ludźmi „produktywnymi”.

Zauważmy przy tym, że wartości konsumpcji nie możemy pomijać, gdyż ona się nie skraca. Musieliśmy ją już raz uwzględnić, musimy też uwzględniać ją w dalszych rozważaniach. Warto jednak uczynić założenie, że wśród ludzi produktywnych potrzeby konsumpcyjne są standardowe, przynajmniej w zakresie podobnych zawodów. To założenie (wcale niekonieczne) pozwoli znacznie uprościć rozważania.

Mamy więc następujące dane na temat ludzi produktywnych: P – wartość pracy; W – wartość wynagrodzenia; K – wartość konsumpcji. Mamy też nierówności K < W < P. Zauważmy, że ludzie produktywni definiowani są poprzez nierówność K < P.

Aby nierówności K < W < P były spełnione dla wszystkich ludzi produktywnych, niektórzy ludzie produktywni muszą podzielić się dochodem z innymi ludźmi produktywnymi. Istnieją ludzie produktywni, których W < K. Tych ludzi nazwę „ofiarami” (swoich klientów). Ofiarą jest się zwykle dlatego, bo klienci nie chcą płacić za pracę. Przykładowo, policjant pracujący jako detektyw, nie może zarobić na siebie wypisując mandaty – jest więc ofiarą ofiar przestępstw i musi się stać beneficjentem systemu redystrybucji dochodów. Podobnie ma lekarz leczący tych, którzy nie mają czym zapłacić.

Taki system, wg mojej koncepcji, powinien umieć określić P dla każdego człowieka (wydaje mi się, że największą wartość P ma doradca inwestycyjny - nawet około 1000 razy większą niż robotnik) oraz standardowe K (dla każdego rodzaju zawodu). Jeżeli K < W < P, to wtedy taki człowiek staje się podatnikiem. A wartość podatku powinna być proporcjonalna do różnicy W – K. Z tych podatków dajemy tyle pieniędzy ofiarom, aby ich W wzrosło ponad K. Wtedy nie nazywam ich już „ofiarami”, ale ”beneficjentami”. Ideałem jest ustalenie takiej wysokości podatków, aby proporcje liczb w nierówności K < W < P nie wyróżniały beneficjentów wśród pozostałych ludzi produktywnych.

Warto zauważyć, że w praktyce założenie, że wysokość K musi być standardowa, wcale nie jest konieczne, tak czy inaczej system ma na celu doprowadzenie W do wysokości, żeby każdy człowiek miał K < W, i to jest górnym ograniczeniem w dowolności i różnorodności metod określania wysokości K, dolnym ograniczeniem jest oczywiście zdolność zachowania zdrowia na poziomie uzgodnionym w umowie społecznej.