Mam zaledwie 17 lat, a juz mam wrazenie, ze to wszystko jest zbyt kłamliwe...mówie o wierze katolickiej. Kiedyś jako małe dziecko wierzyłam w to co mi wklepywano na lekcjach religii oraz kościół (w każdą niedziele obowiązkowo na mszy, poranna modlitwa itp)...każdą regułke wszystko znałam. Na szczęście nastąpił przełom. A mianowicie za sprawą mojego wujka, który był księdzem..spytałam jego "czy wiara polega faktycznie na tym, żeby praktykowac czy raczej wierzyć i rozumieć po swojemu?"...zdziwiłam się odpowiedzią...mój wujek, ksiądz rzekł:"wiara jest tym czym sami ją pojmujemy. Jest w nas, w kamieniu, w dzrzewie, w wodzie...dogmaty kościoła to tylko coś co pomaga nam w to wierzyć, a praktykować powinnaś już sama zadecydowac czy tego chcesz czy nie"...miałam wtedy 13 lat. Od tamtego momentu jakoś bardziej realistycznie patrzyłam na wszystko. Przyglądałam się baczniej ludziom w kościele na mszy. zdarzało się, że spali. Słuchałam dociekliwiej kazań i znowu wiara wydała mi się nudna lub polityczna. Zwątpiłam wtedy po raz pierwszy...następnym powodem byla moja starsza o 4 lata siostra, która po woli sama zaczeła odchodzić od praktyki mawiała, ze wierzy w Boga, ale nie w kościół, który jest tylko budowlą. Przypomniał mi się fragment Pisma świetego kiedy to Jezus wchodzi do świątyni i poucza, że to jest Dom Boży. Ale zarazem dodaje, że nie budowla jest znakiem wiary. Obecnie w koło szerze ten sam pogląd co moja siostra i większośc się ze mną zgadza. Rodzice nie bardzo byli z tego zadowoleni , ale w końcu sami zaczeli na to inaczej patrzeć. Kościół nie jest dla mnie tolerancyjny..tępi związki homoseksualne i ludzi, którzy mają inne poglądy jak oni. I pomysleć , że w średniowieczu byliśmy jednym z bardziej tolerancyjnych krajów. Dzisiaj na lekcji religi siostra spytała dlaczego uczęszczam na religie odpowiedziałam "chce pogłebić swoją wiare, ale w taki sposób w jaki uznam to za skuteczny...aby wierzyc po swojemu musze wiedziec jak wierzą inni". Zostałam tylko potraktowana małym uśmiechem i słowiem "tylko się nie zdziw"..co to miało znaczyć?? widocznie droga zycia jest bardzo trudna i zagmatwana. Trzeba poznawać to co dał nam kościól i Bog, ale zarazem umieć oddzielić plew od ziarna...wiedzieć co jest słuszne a co kłamliwe....a ja pytam siebie "kim jestem? jakie są moje przekonaia?"..odpowiedz głucha i ciągle ta sama NIEUKSZTAŁTOWANY POGLĄD! Chciałabym odkryc to co nurtuje człowieka.