>ANTYKLERYKALIZM - przebiega z zaburzeniami myślenia,
>spostrzegania, woli, uczuć, intelektu, powodująca zwykle
>trudności adaptacyjne i zaburzenia kontaktu. Najczęściej
>osoba dotknięta antyklerykalizmem nie ma poczucia choroby.
>Najważniejsze objawy :
>1) Urojenia i występujące razem z nim majaczenia,
>charakteryzuje się zaburzeniami orientacji, lękiem,
>omamami, a nawet halucynacjami. Majaczenie często występuje
>po przeczytaniu "faktów i mitów", itp. Chory ma wrażenie że
>całym światem rządzi kościół, że każdy ksiądz to gwałciciel
>który może w każdej chwili zaatakować antyklerykała.
>2) Zespół "byłego księdza", w którym występują objawy
>otępienia z daleko posuniętymi lukami pamięciowymi
>wypełnionymi halucynacjami. Czyli chory dostrzega tylko to
>co złe w kościele, choroba nie pozwala dostrzegać mu
>pozytywów, gdyż umysł jego nie dopuszcza nawet myśli że
>takowe istnieją.
>3) Halucynoza antyklerykalna, objawiająca się najczęściej
>omamami słuchowymi o nieprzyjemnej i wrogiej dla pacjenta
>treści. Pacjentowi wystarczy zdanie wyrwane z kontekstu czy
>nawet jedno słowo aby uwierzyć w złe zamiary kościoła.
>4) Upojenie patologiczne - krótki, przemijający stan
>psychozy połączonej z agresją, nagłym brutalnym
>wyładowaniem słownym oraz niepamięcią całkowitą lub
>częściową, kończy się zwykle snem terminalnym. Chory
>potrafi godzinami recytować cytaty z "faktów i mitów".
>5) Antyklerykalizm środowiskowy to zaburzenie przejęte
>drogą sugestii od innej osoby. Mogą występować np.: u
>najbliższych osób chorego (żona, dzieci) lub też w większej
>grupie ludzi, np.: cała rodzina.

RELIGIANCTWO - bardzo ciężka choroba umysłowa, praktycznie nie rokuje nadziei na wyleczenie. Charakteryzuje się zaburzeniami myślenia, spostrzegania, woli, uczuć, intelektu. Atakuje przede wszystkim ośrodki odpowiedzialne za zdrowy rozsądek i myślenie logiczne. Powoduje trudności adaptacyjne w środowisku, które nie jest opanowane tą chorobą i zaburzenia kontaktu z osobami nie zarażonymi religianctwem. Osoba dotknięta religianctwem nigdy nie ma poczucia choroby, wręcz przeciwnie - zwykle uważa się za zdrowszą psychicznie od każdego, kto nie jest tą chorobą dotknięty.

Najważniejsze objawy :
1) Urojenia i występujące razem z nim majaczenia, charakteryzuje się zaburzeniami orientacji, lękiem, omamami, a nawet halucynacjami, wywołanymi najczęściej podczas zbiorowego odprawiania czynności magicznych pod przewodnictwem kogoś z kleru. Majaczenie występuje w zasadzie bez żadnych przerw. Chory ma wrażenie że całym wszechświatem rządzi niejaki Bóg, że każdy niewspółwyznawca to osoba uwikłana w światowy spisek antyreligiancki, która może w każdej chwili zaatakować religianta za pomocą sierpa i młota (komuch), kielni (mason) lub pompki rowerowej (cyklista).

2) Zespół "byłego niewierzącego", w którym występują objawy samopotępienia z daleko posuniętymi lukami pamięciowymi wypełnionymi halucynacjami. Czyli chory dostrzega w swym życiu tylko to co jego zdaniem dobre w religii, choroba nie pozwala dostrzegać mu negatywów, gdyż umysł jego nie dopuszcza nawet myśli że takowe istnieją.

3) Halucynoza antyklerykalna, objawiająca się najczęściej omamami słuchowymi o nieprzyjemnej i wrogiej dla pacjenta treści. Pacjentowi wystarczy zdanie wyrwane z kontekstu czy nawet jedno słowo aby uwierzyć w złe zamiary wobec jego Kościoła.

4) Upojenie patologiczne - krótki, przemijający stan psychozy połączonej z agresją, nagłym brutalnym wyładowaniem słownym oraz niepamięcią całkowitą lub częściową, kończy się zwykle snem terminalnym. Chory potrafi godzinami recytować cytaty z "Pisma Śniętego". Jest to bardzo rzadki objaw, gdyż większość chorych nigdy nawet nie widziała owego "Pisma Śniętego".

Należy podkreślić, że religianctwo jest jedną z najstarszych chorób atakujących człowieka. Cechą wyróżniającą tę chorobę spośród innych chorób zakaźnych jest fakt, że chory świadomie dąży do zarażenia nią jak największej ilości ludzi, nie wyłączając dzieci.

Leczenie pacjenta jest niezwykle trudne, kosztowne i zwykle nieskuteczne. Przypomina to leczenie osób uzależnionych od narkotyków czy alkoholu, przy czym poważny problem stanowi całkowity brak środków farmakologicznych pomocnych w leczeniu.