Przeróbka fragmentu "Królewny P..." Olka Fredry:

Za górami, za lasami,
Gdzieś nad Wisły zakolami
Mieszkał ojciec. Nie miał żony,
Mimo, że był zaślubiony,
Ani dzieci. Za to z gracją
Dyrygował radiostacją.

Godnie ojcu żywot leci,
Ale smutno mu bez dzieci,
Więc - że tęga był on głowa
Czterech synów adoptował.

Pierwszy syn był baaaardzo długi.
Pięści miał na kształt maczugi,
A po bokach jego stały,
W zwartym szyku, dzierżąc pały,
Młodzieniaszków cne szeregi.
Dziarscy chłopcy, nie lebiegi,
Jak tebański zastęp święty.
Każdy młodzian uśmiechnięty
Nie zajmował się niewiastą,
Biegał wciąż za pederastą.
A że syn miał zawsze rację
Dał mu resort - edukację.

Drugi syn był mniej wspaniały.
Stare trepy, kose gały,
Wzrost i fizys miał nicpotem.
Nie z niewiastą żył, lecz z kotem,
Każdy wróbel również ćwierkał,
Że lubieżnie w lustro zerkał.
Znając jego chuci chore,
Lud go nazwał "lustratorem".
Niby marna to persona,
Lecz posiadał swego klona,
Więc meldować mógł brat bratu.
We dwóch dadzą radę światu,
Nawet, mając humor lepszy
Mogą Księżyc też podpieprzyć.

Cieszą ojca takie dzieci,
Cieszy pierwszy, drugi, trzeci,
Lecz ten czwarty martwi ojca.
Choć posturę ma mołojca
Opalony, dzielnie szczeka,
To przed sądem wciąż ucieka,
I go szczuje władza czwarta.
Imputują mu bękarta,
Każdy gawron głośno kracze,
Że pobierać chciał haracze,
I swoimi KRUS obsadza.
We łbie jemu tylko władza,
I złośliwe chodzą słuchy,
Że mu płacą postkomuchy,
I sam był w pezetpeerze.
Choć ma mordę niczym zwierzę,
W dobre wbił się garnitury.
Ale ojciec jest ponury,
Gdyż na świecie, proszę taty
Zwą ci syna "trędowatym".