Zaskoczenie i wielka szkoda. Byłem pewien, że przy swoim entuzjazmie do pracy filozoficznej, zapale, energii i wielkim głodzie życia Profesor swobodnie przekroczy symboliczne sto lat. Miałem okazję poznać Profesora i bardzo sobie to spotkanie ceniłem. Zresztą, w pewnym sensie spotykałem go częściej, bo poprzez jego prace, a on sam wierzył, że spotkania poprzez dzieła są najwartościowsze.

---

www.ateista.pl
..:: SELBSTBEFREIT AUF DEM WEG ZUM MEER ::..

>Zaskoczenie i wielka szkoda. Byłem pewien, że przy swoim entuzjazmie do pracy >filozoficznej, zapale, energii i wielkim głodzie życia Profesor swobodnie przekroczy >symboliczne sto lat.

Szukamy sensu życia, staramy się kontynuować działania osób, które cenimy... by myśleć, że nic się nie zmieniło. Zaklinamy rzeczywistość.
Tymczasem śmierć jest po prostu śmiercią. Końcem życia. I nie ma co udawać czy silić się, że jakiekolwiek "dzieło" będzie trwać wiecznie.

Idee idą naprzód, świat nieubłaganie się rozwija i tylko chwila jest nam tutaj dana. Zazdroszczę sobie, jestem, a przeszłych ludzi już nie ma. Zazdroszczę też przyszłym ludziom, mnie już tam nie będzie.

I marne pocieszenie, że może w przyszłości będzie gorzej? Nie wiadomo. Nie można życzyć źle przyszłym pokoleniom. Zresztą, one o to nie dbają...

Cześć jego pamięci.
Aleksander

To strata dla Kultury absolutnie niepowetowana. Ale Profesor przez swoje dzieła i niezwykłą osobowość zapewnił sobie nieśmiertelność i jeszcze nas jej cząstką obdarzył po to, byśmy mogli taki zaczyn ciągle w najlepszy pokarm duchowy dla wszystkich nadal przemieniać.

Kiedy odchodzą tak wspaniali ludzie, pojawia się natychmiast pytanie jak ich schedę podejmą kolejne pokolenia. Jedną z Jego trosk było odświeżenie i zachowanie pamięci Łyszczyńskiego.

>Jedną z Jego trosk było odświeżenie i zachowanie pamięci Łyszczyńskiego.
Tak, powinniśmy tę sprawę doprowadzic do końca. Niekoniecznie Łyszczyńskiemu postawic pomnik (chociaż gdy się da...), może fundacja, może jeszcze coś innego.
A rodzinie, znajomym profesora współczuję.

>Z żalem zawiadamiamy, że w pierwszym dniu grudnia 2011 roku, odszedł od nas Profesor Andrzej Nowicki...
Ciekaw jestem dokąd. To dziwne, ale ostatnio sięgnąłem po jego dzieła przy okazji toczącej się na forum dyskusji i zastanawiam się teraz co z nich zostanie zapamiętane.
Mam nadzieję, że jedną z kluczowych rzeczy będzie to, co tak podziwiał u Giordana.

Cytat:

>Ciekaw jestem dokąd.
U niektórych ludzi(najczęściej wierzących)strach przed śmiercią powoduje, że unikają wymawiania słowa "zmarł", zastępując je eufemistycznym "odszedł".
Dziwi taka retoryka na portalu Racjonalista. Czyżby tabu?

>Mam nadzieję, że jedną z kluczowych rzeczy będzie to, co tak podziwiał u Giordana.
Tam, gdzie ideologia bierze górę, nie uświadczysz obiektywizmu.
"Lasciate ogni speranza, voi ch'intrate." /Dante Alighieri/

>Ciekaw jestem dokąd. To dziwne, ale ostatnio sięgnąłem po jego dzieła przy okazji toczącej się na forum dyskusji i zastanawiam się teraz co z nich zostanie zapamiętane.
>Mam nadzieję, że jedną z kluczowych rzeczy będzie to, co tak podziwiał u Giordana.
> [cytat]    Przy charakteryzowaniu metody rozważań Bruna na pierwszy plan należy wysunąć jego o b i e k t y w i z m. Myśliciel, który dowodził, że każdą rzecz można i należy rozpatrywać od różnych stron, był wierny tej zasadzie również w swoich rozważaniach nad religiami; rozróżniał ich rozliczne aspekty i rozmaicie oceniał ich różne strony, unikając jednostronności i nie wykluczając możliwości, że w poszczególnych religiach mogą tkwić jakieś elementy cenne.

-Tak zgrabnie chciałeś zawoalować zarzut, że brak tu obiektywizmu w ocenianiu religii?
Każdy z nas zanim został ateistą rozpatrywał religię z różnych stron. Wynikiem tego rozpatrywania był brak zauważalnych elementów cennych. Im dłużej religię się rozpatruje z różnych stron, im bardziej obiektywnie, tym gorzej ona wygląda. Bruno mógł sądzić, że coś tam w niej tkwi, mógł się mylić. Nie był przecież nieomylny jak papież.

---

"Smutne to czasy gdy łatwiej rozbić atom niż pokonać przesąd" - Albert Einstein

O śmierci Pana profesora dowiedziałam się ze strony głównej Racjonalisty. Nigdzie indziej nie natknęłam się na informację o tym, smutnym, fakcie, co tylko świadczy o pozostałych mediach.

Choć studiowałam filozofię na Uniwersytecie Wrocławskim ponad trzy dekady po odejściu z niego prof. Andrzeja Nowickiego, a co za tym idzie, nigdy nie miałam okazji poznać go osobiście, to miałam niewątpliwą przyjemność poznać go poprzez jego publikacje i to dzięki nim zainteresowałam się myślicielami pozostającymi obecnie poza oficjalnym, akademickim nurtem. Jestem mu za to niewątpliwie wdzięczna.

Piękne, długie życie, pełne intelektualnego spełnienia i pasji, którą dzielił się z czytelnikami swoich książek oraz publikacji na tym portalu.

Cześć jego pamięci.

No cóż, gdyby profesor Nowicki miał przed prof "ks" To założę się, że media
huczały by o tym głośno.

Wielka strata.. Cześć Jego Pamięci...

Historia dała w pysk: w październiku 2006 roku profesor Nowicki był wśród prelegentów (m.in. Obirek, Senyszyn i przedstawiciele Towarzystwa Kultury Świeckiej) I Festiwalu Racjonalistycznego w Radzikowie. Dziś przedstawiciele PSR-u znaleźli się wśród uczestników (m.in. Obirek, Senyszyn) dużej konferencji organizowanej przez TKŚ - minutą ciszy uczciliśmy profesora. Okładem może być tylko konkretne zainteresowanie, czytanie i propagowanie książek Nowickiego - takiego upamiętnienia chciał. A to, że nie ma go w mediach? Wolał być w naszych mózgach.
Tymczasem filmy z Andrzejem Nowickim:
psr.org.pl/andrzej-nowicki/

---

Nie jestem lewakiem, nie jestem liberałem. Lubię żyć i szukam rozwiązań. MT