To ja Ci gratuluję z całego serca decyzji i wszystkich jej konsekwencji.

Pozdrawiam.

---

"Niestety, racja głupszego lepszą u nas bywa" K. Słomiński.

>To ja Ci gratuluję z całego serca decyzji i wszystkich jej konsekwencji.
>Pozdrawiam.
>

---

"Niestety, racja głupszego lepszą u nas bywa" K. Słomiński.

Dziękuję.
Choć to decyzja była tu raczej konsekwencją - konsekwencją ciągłego poszukiwania własnej drogi.
Pozdrawiam.

---

Czas nie istnieje - to my kreujemy wydarzenia,
ale czas uświadamia nasze opóźnienie.

>Myślę, że warto by zastanowić się nad programowaniem poza
>rodziną, czy aby nie unieszczęśliwia milionów ludzi, którzy
>mają prawo do naprawdę swojego, niewymuszonego szczęścia.
>Uważam, że zamiast gadać "kiedy ty się wreszcie
>ustatkujesz" czy "no wiesz latka lecą...", powinno się
>nauczać zrozumienia swoich własnych potrzeb i rozwijać
>umiejętności znalezienia partnera, który by je zaspokajał -
>oczywiście ze wzajemnością. Żyjemy w trzecim tysiącleciu i
>jestem przekonany, że nie musimy już powielać schematów
>wykształconych przez poprzednie tysiąclecia. I nie chodzi
>tu tylko rytuały i role społeczne, ale przede wszystkim o
>nasze własne najgłębsze pokłady intymności i świadomości.
>Mamy prawo do zrozumienia na czym polega nasze szczęście i
>sięgać po nie.

Racja.Jednostki nierzadko cierpią z powodu społecznego nacisku na założenie rodziny.
Jeśli poczucie akceptacji,przynależności i bezpieczeństwa zapewniane przez przyjęcie społecznych ról,przeważy nad potrzebą samostanowienia,osoba decydująca się na przyjęcie tych ról nie będzie szczęśliwa.
Ucierpi jej poczucie własnej wartości,a wypierany ze świadomości prawdziwy powód tego stanu-postąpienie wbrew sobie,będzie ciążył i powodował degradacje związku,wywołując poczucie winy,tak względem siebie jak współmałżonka.

Postawienie spełniania społecznych ról na pierwszym miejscu przed osobistym szczęściem to budowanie rodziny na zniszczonych czasem fundamentach.
W czasach kiedy ludzkość jest bardziej niż kiedykolwiek świadoma swoich praw do wolności i szczęścia uciekanie od odpowiedzialnego samostanowienia nie może skończyć się dobrze,właśnie ze względu na sprawę poczucia własnej wartości.

Cytat:
Świetnie ujęte samo sedno sprawy.

---

Absurd

Jestem małżonkiem z 4-letnim stażem i trzeba to przyznać - układ formalny wywołuje sporo problemów.
Zacznijmy od ślubu: jako ateusz (odszczepieniec rodzinny) miałem gigantyczne opory przed formalizacją związku. Pomijając kwestie kościelne, jako sympatyk grecko-rzymskiej epoki antycznej doskonale wiedziałem, że katolickie małżeństwo "nierozerwalne" prowadzi prawie bez wyjątku do bylejakości i znużenia sobą, że strony mając "papiesko-klerykalną gwarancję" szybko przestają się starać. Warto wiedzieć, że w Europie małżeństwo przed księdzem w świątyni stało się przymusowe dopiero po soborze Trydenckim w XVI wieku, wcześniej za ważne uznawano także małżeństwa zawarte bez obecności duchownego. W starożytności było jeszcze inaczej - w świecie rzymskim istniała zdecydowana łatwość rozwodów, zarówno na życzenie kobiety, jak i mężczyzny. Nikomu do głowy nie przychodził "przymus" małżeństwa, w sferach niższych, których nie było stać na rozwody, starano się bardzo podtrzymywać więź małżeńską. Oczywiście jeśli chodzi o antyk, rozwody na życzenie kobiety istniały tylko w społeczeństwach, gdzie pozycja kobiety była stosunkowo wysoka.
Wszystko postawiło na głowie chrześcijaństwo. Karlheinz Deschner w swoich znakomitych książkach, m.in. "Krzyż Pański z Kościołem" (historia seksualizmu w chrześcijaństwie) wysunął wręcz stwierdzenie, że monogamia to zemsta bezżennych duchownych na gorszej reszcie społeczeństwa . Przez długi okres w chrześcijaństwie za wyżej cenione (zresztą do dziś) uchodziło dziewictwo i stan duchowny, małżeństwo było na szarym końcu. A jeśli już ktoś to małżeństwo zawarł, to musiał nieść "krzyż" do końca (śmierci współmałżonka). Małżeństwo w rękach papiestwa służyło nawet do szantażu w polityce międzynarodowej, najgłośniejszą sprawą tego typu był wybuch reformacji angielskiej i zerwanie z Watykanem.
Reformacja przyniosła ulgę w nauce o małżeństwie, dopuszczono m.in. rozwody z powodu cudzołóstwa. W obłudnym kościele katolickim rozwód zaś nie nazywa się rozwodem, tylko unieważnieniem małżeństwa. Jest możliwy do osiągnięcia, jeśli zaangażuje się odpowiednie środki finansowe i trochę własnego czasu oraz przejdzie szereg upokarzających przesłuchań i procesów. Najbardziej obłudny jest zaś skutek - w przypadku orzeczenia o unieważnieniu kościółkowi stwierdzają, że związek ten nigdy nie miał miejsca (nawet jak są dzieci!).
Po tym krótkim wstępie opowiem o swoich przeżyciach. Długo wzbraniałem się przed ślubem, choć moja obecna żona jest katoliczką, aczkolwiek chłodną religijnie. Obydwoje zostaliśmy po długiej znajomości w zasadzie zmuszeni do formalizacji presją rodziny (moja matka jest wręcz radiomaryjna, teściowa też nie lepiej, sprawy finansowe nie były też do pogardzenia - m.in. duże mieszkanie). Najpierw na moje twarde życzenie zażądałem ślubu cywilnego, a dopiero potem kościelnego (o tym, ile się nasłuchałem w stylu: "a czemu nie konkordatowy od razu?" - nie wspominam) - efekt jest taki, że ja obchodzę naszą rocznicę cywilnego, a reszta rodziny - naszego kościelnego. Niestety ślub kościelny wywołał efekt domina. Wiadomo, po trzech latach rodzi się dziecko - mój syn. Od 16 miesięcy jako ateusz z przekonaniami jestem pod gigantyczną presją - muszę walczyć z rodziną, gdyż nie zgadzam się na chrzest (uważam, że jest zbędny, nie będę zmuszał syna do religii od małego, będzie miał 18 lat - to sam zdecyduje, czy pchać się w to ... bagienko). Cała moja rodzina (poza chłodnym religijnie teściem-lekarzem, który niejedno widział i żoną) absolutnie nie rozumie mojej postawy, absolutnie nie rozumie, jak można się przyznawać do ateizmu ("myśleć sobie możesz, a ochrzcić i tak trzeba.."), ba, wszyscy podejrzewają, że jestem członkiem... SEKTY! Na moje proste pytanie - o.k., czym uzasadniacie potrzebę ochrzczenia mojego dziecka? Przecież nawet Benedictus XVI powiedział, że nieochrzczone dzieci nie idą do piekła? - twierdzą, że "tak trzeba". Panicznie boją się zresztą wdawać w dyskusje teologiczne (pewnie mają swiadomość miałkości swojej wiedzy i pozerskiej postawy). Moja żona niedawno pękła, uważa, że powinniśmy ochrzcić dziecko, bo ułatwi mu to... życie w szkole i na podwórku (ach ten stadny pęd ), nie biorąc pod uwagę tego, że żyjemy w Wawie, a jutro być może w ogóle za granicą, gdzieś w Europie i zaściankowość polsko-katolicka niewiele tu/tam znaczy. Zresztą mam świadomość, że jak zgodzę się na chrzest to na zasadzie efektu domina będą też lekcje religii, komunia, bierzmowanie itp.
Ale nieco odbiegłem od tematu - to co zauważyłem po 4 latach zaobrączkowania po katolicku - nie tylko u siebie, ale w małżeństwach kolegów i innych młodszych członków mojej rodziny - to pojawienie się u kobiety syndromu "zaobrączkowania" - skoro mam go na wieki - to mogę przestać się starać, a zamiast przyjemnośći - mieć same wymagania. U młodych mężów w odpowiedzi na powyższe pojawia się taka reakcja - zniechęcenie, zanik dbania o siebie, wzrost rozdrażnienia, chęć urywania się z domu, szukanie przyjemności zastępczych, a w jednym przypadku kochanka (żona mego kolegi 2 lata po ślubie z kobiety gorącej stała się wręcz oziębła, nie mają jeszcze dzieci, pęd do seksu przekuła chyba na pęd ku karierze...). Przy rozmowach towarzyskich z kumplami często gadamy o seksie i to bynajmniej nie małżeńskim, a ewentualną zdradę tłumaczy się tekstami w stylu "przy jednej dziurze to i kot zdechnie"... Urodzenie dziecka potrafi jeszcze ciężej namieszać w psychice żony, moja stała się wręcz "lwicą" - interesuje się wyłącznie swoim "lwiątkiem", mężowi zostawiając zaledwie garstkę zainteresowania... Dla dalszej rodziny mąż też stał się mało ważny, cenny jako dodatek przynoszący pieniądze i nadający się do robót fizycznych (dlatego szokiem dla mojej rodziny jest upór w sprawie chrzcin i to, że w ogóle osmielam się stawiać opór...). Wszyscy życzą mi następnego potomka i dziwią się, gdy odpowiadam dopiero za 4-5 lat, gdy stosunki między mną a żoną wrócą choćby do poprzedniej normy... A może już zawsze będzie tak szaro???

Jakie są plusy zawarcia małżeństwa? Ja widzę wyłącznie jeden i to w szczególnym przypadku, gdy jedno z małżonków zarabia na tyle mniej od drugiego, żeby opłacało się razem rozliczać przed fiskusem.
Jakie są minusy? Nie wdając się w rozważania wystarczy mieć na uwadze, że 60-70% małżeństw kończy się rozwodem, a przecież nikt nie liczy małżeństw, które są nimi wyłącznie na papierze.

Pary zawierające małżeństwo kierują się zatem równie sensowną logiką jak ludzie nie wykupujący polisy ubezpieczeniowej. Pierwsi mówią: OK, wiem, że większość małżeństw się rozpada, ale to nie będzie udziałem mojego; drudzy twierdzą - wiem, że nieszczęścia chodzą po ludziach, ale to są przecież inni, nie ja.

>Jakie są plusy zawarcia małżeństwa? Ja widzę wyłącznie jeden i to w szczególnym przypadku, gdy jedno z małżonków zarabia na tyle mniej od drugiego, żeby opłacało się razem rozliczać przed fiskusem.
>Jakie są minusy? Nie wdając się w rozważania wystarczy mieć na uwadze, że 60-70% małżeństw kończy się rozwodem, a przecież nikt nie liczy małżeństw, które są nimi wyłącznie na papierze.
>Pary zawierające małżeństwo kierują się zatem równie sensowną logiką jak ludzie nie wykupujący polisy ubezpieczeniowej. Pierwsi mówią: OK, wiem, że większość małżeństw się rozpada, ale to nie będzie udziałem mojego; drudzy twierdzą - wiem, że nieszczęścia chodzą po ludziach, ale to są przecież inni, nie ja.
.
Ja nie chciałem za wszelką cenę podważać sensu instytucji małżeństwa.
Myślałem raczej o odpowiednim programowaniu przed podjęciem takiej decyzji (niestety muszę użyć słowa "programowanie", ponieważ jest ono tu najbardziej adekwatne).
Instytucja małżeństwa - jak z resztą wszystko - ma plusy i minusy. Poza tym, będąc zwolennikiem myśli wolnej, staram się nie popadać w krytykę jednostronną, bo to zawsze kończy się jakimś tam ideologizowaniem.
Swoją wypowiedzią starałem się zwrócić uwagę na możliwość (lub jej brak) podjęcia decyzji zgodnej z naszą prawdziwą konstrukcją psycho-fizjo-mentalną.
A, żeby ją poznać, trzeba zapoznać się z najpierw z metodami poznania samego siebie i umiejętnie je zastosować.
To jest trudne, zważywszy olbrzymi niedostatek powszechnej wiedzy w tym zakresie.
Cieszę się więc, iż mnie udało się przed laty znaleźć do niej drogę.
I wiem, że można by ją upowszechniać...
.

---

Czas nie istnieje - to my kreujemy wydarzenia, ale czas uświadamia nasze opóźnienie.
A. Haremski

Zapewne są i tacy, którzy małżeństwo traktują mniej poważnie niż zakupy w renomowanym salonie lub finansową umowę. Ale na szczęście sa i tacy ludzie dla, których jest to cos szczególnego, co nie ma związku z ograniczeniem wolności itp. Po ponad 6 latach związku zdecydowaliśmy się na zawarcie malżeństwa i zgodnie podjęliśmy decyzje o ślubie cywilnym. Powodem tego była chęć załatwienia spraw finansowych i fakt, że staramy się o potomstwo.Bo ważnym jest mięć wspólne nazwisko i sprawy dotyczące nas obojga, bo najzwyczajniej w świecie ułatwia to życie i nie trzeba zapewniać, że oto ten i ten pan naprawdę mieszka ze mną dlatego korzysta z mojego konta czy mieszkania, że się kochamy i wszystko co posiadamy traktujemy jako wspólne. Myślę, żę do małżeństwa trzeba dojrzeć, ale także dopiero myśli się o tym poważnie jak po zjedzeniu beczki soli przychodzą inne poważne decyzje, które nie dotyczą już tylko miłości i nas samych.
Cóz tu się rozpisywać... Małżeństwo jest chyba tylko dla tych, którzy naprwdę planują przyszłość razem a decyzja powinna być podejmowana wtedy, gdy partnerzy podejmą ją sami i świadomie. Po 6 latach bycia razem jednak widzę, że sam dokument napewno ułatwi nam wiele spraw. Co do ograniczeń... to czy będąc w związku nieformalnym można żyć bez ograniczeń, byc nielojalnym i wszystko dzilić na pół?
pozdrawiam

---

Niezgłębione są pokłady ludzkiej niekumacji...