Religia twierdzi (o ile się nie mylę) że Bóg był już od zawsze, co prawda ludzie doszukują się przyczyny powstania człowieka i choćby praw fizyki.. Ale jak mówimy już o Tym początku musimy uwzględniać iż kiedyś był całkowity brak niczego, czego nie dało się odliczać w stosunku do czasu. Powiedzmy że jest obszar przestrzeni w którym nie ma cząsteczek obdarzonych masą, tzw. "próżnia". Posiada ona tylko 1 atom na centymetr sześcienny, do czego dochodzą również ciała niebieskie, rozmaite reakcje kosmiczne, powstawanie nowych ciał ich destrukcja.. W pewien sposób dochodzi do ewolucji. Jednak ich głównym czynnikiem jest upływ czasu, wszystko co się dzieje możemy zmierzyć czasem.. Pytanie tylko czy gdyby gdzieś tak istniała przestrzeń całkowitego "nic", czy dało by się stwierdzić czy istnieje tam też czas czy jest tylko brakiem jakiejkolwiek materii.
Doszukiwanie początku istnienia czegokolwiek może być błędne w stwierdzeniu iż całkowite "nic" brak czegokolwiek istniało już od zawsze, gdyż nie wiemy czy można odliczyć czas powstania próżni a jeśli tak jest, nie można przypisać tezy "całkowitego nic".
Spróbujmy sobie wyobrazić że Bóg jest stwórcą świata i obdarzył człowieka najbardziej swoją miłością, w tym momencie widzimy przez swoją wyobraźnie Boga (powiedzmy upodobnionego do człowieka), który jako "osoba" tworzy, kreuje świat.
A teraz spróbujmy nie upodobniać boga do jednostki tylko wyobraźmy sobie że to jest jedna i wielka metafora, że Bóg to świat i wszystko co nas otacza wraz z reakcjami w nim zachodzącymi.
Pierwszymi formami życia były anaerobowe bakterie - niepotrzebujące tlenu. ... Naukowcy na dzień dzisiejszy są w stanie wykryć działalność takich bakterii na innych młodych planetach. Ziemia jako planeta miała najszybszy czas ewolucji.. ( dla ciekawych: www.nauka.rk.edu.pl/w/p/pozaziemskie-zycie/ ).
Człowiekowi na niej udało udoskonalić się najlepiej zmysł rozumowania, stworzył swoją mowę, kulturę dzięki umiejętności bytowaniu w stadzie, grupie. Jednak to co miał najcenniejsze i dalej posiada to swój czas, te "ulotne chwile",. Biorąc pod uwagę że istnieje przestrzeń w której tego czasu nie da się odliczać, to kres gatunku lub pojedyńczego osobnika, prowadzi do początku jego wieczności gdyż w tym momencie staje się tym niczym. Jednak nawet przy braku czegokolwiek możemy określić czas, czas który nauczyli się spostrzegać ludzie po obserwacji nieustannych zmian. Teraz nawet jakby świat nie posiadał żadnej cząsteczki, żadnego atomu, czy istniał by w nim upływ czasu ? Zastanawiam się czy istnienie czegokolwiek jako materii, jest słuszne w odszukiwaniu tego początku i końca...
Może diagnoza iż coś istnieję jest tylko spostrzeganiem ludzi, organizmów, a upływ czasu przez zachodzące zmiany.
Czy być, będzie, było,.. jest tylko spostrzeżeniami ludzi ?
Człowiek spostrzega tylko to do czego jest zdolny, wykorzystuje zaledwie 3% swojego mózgu..
Odwieczne pytanie jaki był początek ale początek wszystkiego nie ograniczając się do ludzkości może być mylne gdy rozumowanie człowieczeństwa ograniczy się w pojęciu "czas" poszukując "początku", opierając się na "upływie czasu", myśląc iż kiedyś tam coś musiało sprawić materie, doprowadzić do jej rozruchu. To nie świat jest ewolucją, którą możemy opisać, wysnuwać teorie przebiegu, tylko świat jest wszystkim i niczym, a ona tylko jego częścią możliwą do opisania w słowa, jest tylko tym co jesteśmy w stanie pojąć.

Dzięki za przeczytanie tekstu, nie poruszam w nim kwestii rzeczy paranormalnych a raczej umysłu ludzkiego i pojmowania przez ubieranie w słowa.

Proszę o nie komentowanie poszczególnych zdań iż jest to najczęściej wycinanie stwierdzenia z całego kontekstu.