Otóż nie!!
Wiara jest podwaliną ruchu religijnego. A sama religia nie potrzebuje, w swej pierwotnej postaci, ani budynków, ani hierarchii. W następnej fazie swojego rozwoju tworzy prawo i instytucje. Można powiedzieć, że czym dalej od źródła tym bardziej staje się sformalizowana. Możemy obserwować to zjawisko u chrześcijan, muzułmanów, buddystów i innych. Początki religii to wiara, ludzie i kryteria oceniania świata przez pryzmat zamkniętej społeczności ("my kontra oni"), dopiero później widzimy klasyczną religię.
Pozdrawiam
Tichy

>Otóż nie!!
>Wiara jest podwaliną ruchu religijnego.
Niewątpliwie.
> A sama religia nie potrzebuje, w swej pierwotnej postaci, ani budynków, ani hierarchii.
Co to jest ta pierwotna postac? I czy przypadkiem nie jest wtedy za wczesnie, by zwac ją religią?
> W następnej fazie swojego rozwoju tworzy prawo i instytucje.
Dlaczego nie przyjąc, że tu dopiero zaczyna sie religia?
> Można powiedzieć, że czym dalej od źródła tym bardziej staje się sformalizowana. Możemy obserwować to zjawisko u chrześcijan, muzułmanów, buddystów i innych.
Wydaje sie, ze religie mają swoje fazy rozrastania sie, jak i obumierania. W Sredniowieczu formalizm KK byl znacznie wiekszy niż jest teraz.
> Początki religii to wiara, ludzie i kryteria oceniania świata przez pryzmat zamkniętej społeczności ("my kontra oni"), dopiero później widzimy klasyczną religię.
Hmm, ja jednak nie znam religii bez instytucji. Nawet sekty mają guru i wyznawcow, co już jest instytucjonalne.
Pozdrawiam

>Zastanówmy się, religie zazwyczaj tworzą pewne struktury hierarchiczne i zabudowania do przyjmowania swoich zwolenników. Widziałeś jakiś dom ateistów? Prowadzony przez duchownych - oczywiście ateistów. Dalej, skoro są to organizacje zorganizowane, muszą posiadać kodeks, ściśle określający rytuały, zachowania, światopogląd. Słyszałeś o czymś takim u ateistów?

A słyszałeś o masonach?

Faktycznie sposób zilustrowania problemu ateizmu autora książki pt.: "Bóg urojony" jest, być może, dosyć dziwny, skoro niektórzy odbierają jego słowa jako namawiające.
A co do religii jako ateizmu, tu trzeba by się trochę zastanowić.
Ponieważ: z jednej strony, masz rację, powstaje niejako nowa religia (po głębszym zastanowieniu, oczywiście) . Przecież każda religia ma jakieś reguły, ateizm też - niewiara. Ale z drugiej strony przecież ateiści w ogóle nie wierzą w Boga, a więc nie należą do żadnej religii.
Oj, im dłużej nad tym myślę, tym bardziej się w tym gubię
Pozdrawiam

>Ponieważ: z jednej strony, masz rację, powstaje niejako nowa religia (po głębszym zastanowieniu, oczywiście) . Przecież każda religia ma jakieś reguły, ateizm też - niewiara.

Popełniasz dość wyraźne nadużycie, ateizm posiada regułę, nie reguły. Dalej masz wątpliwości co do religijnego aspektu ateizmu? Oto definicja religii:

Religia to system wierzeń i praktyk, określający relację jednostki do różnie pojmowanej sfery sacrum, czyli świętości i sfery boskiej. Manifestuje się ona w wymiarze doktrynalnym (doktryna, wiara), w czynnościach religijnych (np. kult), w sferze społeczno-organizacyjnej (wspólnota religijna, np. Kościół) i w sferze duchowości indywidualnej (m.in. mistyka).
(źródło: Wikipedia.pl)

Ateizm nie jest religią, ale wszyscy wiemy o tym, że autorowi wątku chodzi o coś nieco innego. Ateiści nie tylko walczą z dyskryminującymi ich przejawami religii i religijności w mediach, na ulicach, wśród władzy, itd., itp. Ateiści się jednoczą, coraz głośniej dopominają się o swoje, tworzą własne symbole, zakładają stowarzyszenia, upubliczniają się ze swoja niewiarą (ale jednak wiarą), atakują teistów, chcą wyjść na zewnątrz, formalnie stanąć ramię w ramię z katolikami, a nawet stanąć nad katolikami, niestety, nie tędy droga.

Zamiast walczyć z Kościołem o pozycję społecznego lidera, ateiści powinni dążyć do przyznania państwu oficjalnego zabarwienia neutralnego, nie zaś jak to ma miejsce - katolickiego. W Państwie neutralnym światopoglądowo każdy może wyznawać dowolną religię (niby tak jest, ale to i tak lepiej niż w Polsce), każdy może być ateistą i nie trzeba walczyć z innymi poglądami. Zamiast wychodzić z szafy, ateiści powinni pozamykać resztę społeczeństwa w szafach.

W Polsce, co widać na forum serwisu racjonalista.pl, osoby głoszące się ateistami to anty-teiści, antyklerykałowie. Ich postawa wobec wierzących zakrawa na bezpodstawne odrzucenie wszelkich argumentów i opiera się jedynie na 'wierze w słuszność swojej niewiary' podobnie jak w przypadku wierzących, gdzie religijność opiera się na 'wierze w słuszność swojej wiary'. Coraz łatwiej podciągać ateizm pod religię i to nie jest takie śmieszne i błahe, jakie pozornie się wydaje.

Zaczęło dziać się coś niedobrego. Sfera sacrum dla ateistów to zwykle nauka, bądź po prostu przekonanie o braku bytu nadprzyrodzonego, czy dążenie do prawdy, doktryna ateizmu jakby nie było istnieje i jest bardzo prosta, czynności religijne przybierają postać walki z teistami, dzięki różnym akcjom wśród ateistów tworzą się struktury organizacyjne, wspólnoty (wręcz) wyznaniowe, a dążenie do prawdy (której przecież za życia nikt nie zważy, ani nie zmierzy) staje się mistyką. To zakrawa na religię, sekciarstwo.

Autor wątku ma zupełna rację, a broniący się zaciekle ateiści nie trafiają argumentami w sedno sprawy, zmieniają wątek, bądź nie chcą zrozumieć intencji Tichy'ego. Mało w tym wątku było dyskusji, więcej było walki. A cały czas ateiści mówią, że to z nimi Kościół walczy bez argumentów. Będąc ateistą czasem nie mogę zdzierżyć niektórych komentarzy czytanych na forum. Niestety nieraz są to opinie samych ateistów, które po prostu kompromitują taką postawę życiową. To, co obecnie dzieje się wśród niewierzących to rzeczywiście tworzenie się nowej religii, a jednocześnie to popełnianie - wytykanych wcześniej religiom i wierzącym - błędów. To nie jest dobra droga. Pozdrawiam.

>Ateizm nie jest religią, ale wszyscy wiemy o tym, że autorowi wątku chodzi o coś nieco innego. Ateiści nie tylko walczą z dyskryminującymi ich przejawami religii i religijności w mediach, na ulicach, wśród władzy, itd., itp. Ateiści się jednoczą, coraz głośniej dopominają się o swoje, tworzą własne symbole, zakładają stowarzyszenia, upubliczniają się ze swoja niewiarą (ale jednak wiarą), atakują teistów, chcą wyjść na zewnątrz, formalnie stanąć ramię w ramię z katolikami, a nawet stanąć nad katolikami, niestety, nie tędy droga.
Zgodzilbym się z całym akapitem prócz wtrętu, że nie tedy droga. Poniżej postaram się napisac dlaczego.
>Zamiast walczyć z Kościołem o pozycję społecznego lidera, ateiści powinni dążyć do przyznania państwu oficjalnego zabarwienia neutralnego, nie zaś jak to ma miejsce - katolickiego. W Państwie neutralnym światopoglądowo każdy może wyznawać dowolną religię (niby tak jest, ale to i tak lepiej niż w Polsce), każdy może być ateistą i nie trzeba walczyć z innymi poglądami. Zamiast wychodzić z szafy, ateiści powinni pozamykać resztę społeczeństwa w szafach.
Przedstawiles alternatywę, ale czy na pewno? Doprowadzenie do Państwa neutralnego światopoglądowo wymaga w ramach porządku demokratycznego tego wszystkiego, o czym piszesz w pierwszym (krytykujac to) akapicie. Co prawda tu walczyłbys o neutralnosc instytucji, ale w zasadzie tymi samymi srodkami. Doprawdy nie wiem też, czy przedstawienie ateistów jako zwartej grupy nie doprowadzi szybciej do tego celu (można też to robic rownolegle).
>W Polsce, co widać na forum serwisu racjonalista.pl, osoby głoszące się ateistami to anty-teiści, antyklerykałowie. Ich postawa wobec wierzących zakrawa na bezpodstawne odrzucenie wszelkich argumentów i opiera się jedynie na 'wierze w słuszność swojej niewiary' podobnie jak w przypadku wierzących, gdzie religijność opiera się na 'wierze w słuszność swojej wiary'. Coraz łatwiej podciągać ateizm pod religię i to nie jest takie śmieszne i błahe, jakie pozornie się wydaje.
Co do anty-teistów, to nie byłbym pewien, czy ta generalizacja jest uprawniona. Natomiast w moim przekonaniu antyklerykalnosc jest naturalną konsekwencją klerykalizacji życia publicznego. Obrazowo piszac, Koscioł wchodzi z butami (bywa, że brudnymi) na dywany ateistów. Co do reszty akapitu dopowiem nizej.
>Zaczęło dziać się coś niedobrego. Sfera sacrum dla ateistów to zwykle nauka, bądź po prostu przekonanie o braku bytu nadprzyrodzonego, czy dążenie do prawdy, doktryna ateizmu jakby nie było istnieje i jest bardzo prosta, czynności religijne przybierają postać walki z teistami, dzięki różnym akcjom wśród ateistów tworzą się struktury organizacyjne, wspólnoty (wręcz) wyznaniowe, a dążenie do prawdy (której przecież za życia nikt nie zważy, ani nie zmierzy) staje się mistyką. To zakrawa na religię, sekciarstwo.
I znow mamy do czynienia z logiczna kontynuacją pewnego ciagu zdarzen. Skoro ateisci zrzeszają się, walczą o lepsze miejsce dla siebie w Polsce, wychodzą z cienia, to nieuchronnym jest, że powstaną struktury organizacyjne, wyróżnione zostaną idee, wokół ktorych ateisci bedą się skupiac i z którymi identyfikowac. Sekciarstwo? Czy zwiazek zawodowy jest sekta? Czy walczący o swoje prawa ludzie muszą byc sekciarzami? Niemniej statystyka mówi, że nie można wykluczyc istnienia ludzi, dla których ateizm bedzie tylko krzywym odbiciem religianctwa.
>Autor wątku ma zupełna rację, a broniący się zaciekle ateiści nie trafiają argumentami w sedno sprawy, zmieniają wątek, bądź nie chcą zrozumieć intencji Tichy'ego.
Czy mógłbys napisac, jaka jest jego intencja?
> Mało w tym wątku było dyskusji, więcej było walki. A cały czas ateiści mówią, że to z nimi Kościół walczy bez argumentów.
Hihihi, jak Kościół nie ma siły argumentów, to używa argumentu siły (politycznej, ekonomicznej itp).
>Będąc ateistą czasem nie mogę zdzierżyć niektórych komentarzy czytanych na forum. Niestety nieraz są to opinie samych ateistów, które po prostu kompromitują taką postawę życiową.
Bywa.
> To, co obecnie dzieje się wśród niewierzących to rzeczywiście tworzenie się nowej religii, a jednocześnie to popełnianie - wytykanych wcześniej religiom i wierzącym - błędów. To nie jest dobra droga.
Jak dla mnie jest to pewien zryw. Cos na kształt niegdysiejszej walki z komunizmem w Polsce. Wtedy to zajeło parę dziesiatkow lat, teraz będzie szybciej.
Jesli widzisz błędy, to je wytykaj. Poprawianie błędow wzmacnia.
Pozdrawiam

Witam!
Dziękuję za zrozumienie. Wreszcie poprowadziłeś/aś dyskusję na właściwe tory. Dodam parę innych argumentów:
Jak pokazuje historia ruchów religijnych i ruchów wiary (jak można je nazwać), nowe wyznanie opiera sie na kontestacji starego porządku zarówno religijnego, jak i społecznego. Tak, więc chrześcijaństwo powstało na gruzach religii Cesarstwa Rzymskiego i przy okazji kryzysu wartości w judaistycznych w ten sposób zdobyło poparcie i rozgłos wśród ludności (głównie zresztą ubogiej i pozbawionej nadziei na zmianę swojego losu). Z małej sekty rozrosło się do głównej religii Europy. Przy czym miało swoich mistrzów i proroków.
Po przeczytaniu Dawkinsa można dojść do przekonania, że autor "Boga urojonego" staje się prorokiem nowej wiary- ateizmu. Możemy połączyć oba te fakty i już powstają obawy co do dalszego losu nowych "wyznawców". Patrząc na przeszłość do powstania religii potrzebne są takie czynniki jak:
-zagrożenie ze strony innowierców
-chęć ludzi do przynależności do danej grupy społecznej, co w połączeniu z punktem pierwszym wytwarza w nich poczucie wyjątkowości tejże grupy i pewnego rodzaju wtajemniczenia w nią, ergo ludzie zaczynają mieć poczucie wyższości nad innymi. Stanowi to zarówno spoiwo grupy, jak i staje się niebezpieczne dla innych.
Nie chodzi mi o to, żeby ateiści, deiści i inni nie wychodzili z cienia, lecz o to, żeby nie popełniali błędów twórców religi i żeby nie stawali się "krzyżowcami" nowych poglądów. Sięgnąwszy do podstawowych zasad liberalizmu zakładających skrajny indywidualizm jednostki, możemy jasno uzmysłowić sobie, że najwyższym dobrem człowieka jest on sam i nie potrzebuje zbędnych, w moim rozumieniu, "proroków"
Pozdrawiam
Tichy

> Nie chodzi mi o to, żeby ateiści, deiści i inni nie wychodzili z cienia, lecz o to, żeby nie popełniali błędów twórców religi i żeby nie stawali się "krzyżowcami" nowych poglądów. Sięgnąwszy do podstawowych zasad liberalizmu zakładających skrajny indywidualizm jednostki, możemy jasno uzmysłowić sobie, że najwyższym dobrem człowieka jest on sam i nie potrzebuje zbędnych, w moim rozumieniu, "proroków"

Masz rację. Tylko, że ta racja dotyczy jednostek. A ludzie zawsze w swej masie bedą wybierali religię (jak nie tę to inną).
Pamiętaj, że to ci sami ludzie, którzy nie rozumieją treści wiadomości telewizyjnych, a ich rozrywką są seriale i teleturnieje.

Droga do nadczłowieka nie jest drogą dla wszystkich.

>Masz rację. Tylko, że ta racja dotyczy jednostek. A ludzie zawsze w swej masie bedą wybierali religię (jak nie tę to inną).
>Pamiętaj, że to ci sami ludzie, którzy nie rozumieją treści wiadomości telewizyjnych, a ich rozrywką są seriale i teleturnieje.
>Droga do nadczłowieka nie jest drogą dla wszystkich.
>Zgadzam się!
To nie droga dla wszystkich. A pies pogrzebany jest w zachowaniach społecznych ludzi. Wyłączają one myślenie jednostki i uniemożliwiają prawidłowy jej rozwój. WYGODNICTWO!!
Pozdrawiam
Tichy

   Witaj.

   W tym co napisałeś brakuje mi jeszcze jednego czynnika, który wydaje mi się dość ważny. Mianowicie pominąłeś, że często takie "ruchy religijne" były wspierane przez autorytety - osoby, które niejako były zakotwiczeniem dla owych innowierców. Jak na razie wśród ateistów takiego autorytetu nie widzę. A nawet jeśli uznać, że jest nim Dawkins, to wydaje mi się, że mógłby on być jedynie autorytetem w swojej dziedzinie nauki. Niestety nie zdążyłem zapoznać się z językiem "Boga urojonego", ale choćby po filmie "Root of all evil?", mimo że po pierwszym seansie wydał mi się dość agresywny, coraz bardziej zauważam co miał na myśli, i tylko tak interpretuję jego podejście. W żadnym wypadku nie chciałbym, aby Coming out przerodził się w zinstytucjonalizowany ruch ateistyczny. Stąd rozumiem Twoje obawy.

Pozdrawiam

---

"Forever we will be what we want to be" | ośrodek trójmiejski

>Zamiast walczyć z Kościołem o pozycję społecznego lidera, ateiści powinni dążyć do przyznania państwu oficjalnego zabarwienia neutralnego, nie zaś jak to ma miejsce - katolickiego. W Państwie neutralnym światopoglądowo każdy może wyznawać dowolną religię (niby tak jest, ale to i tak lepiej niż w Polsce), każdy może być ateistą i nie trzeba walczyć z innymi poglądami.
No niby poprawnie, liberalnie, demokratycznie, tylko...
> Zamiast wychodzić z szafy, ateiści powinni pozamykać resztę społeczeństwa w szafach.
Jak, siedząc w szafie, pozamykać resztę społeczeństwa w szafach? Czy nie trzeba aby jednak wyleźć z tej swojej, żeby uświadomić innym, że jak każdy siedzi w swojej szafie to jest to z pożytkiem dla wszystkich? Bo jak to mają zrozumieć ci, którzy uważają, że wszyscy powinni siedzieć w jednej słusznej szafie, bez względu na to, czy tego chcą czy nie? Zgadzam się, że książka Dawkinsa takiemu zrozumieniu nie służy, ale na pewno może być jakąś tam inspiracją do poszukiwań i szerszego, głębszego rozumienia rzeczywistości niż jej wersja polokatolicka na przykład. Zwłaszcza dla młodych ludzi. Książka ma rozgłos, więc na początek, jako jedna z cegielek w murze, myślę że jest dobra. A obaw odnośnie podobnych skutków na życie społeczne, jakie miały religie, nie mam w ogóle. W Europie, tej zjednoczonej, mamy dobrze ugruntowaną demokrację liberalną (poza Polską oczywiście, gdzie mamy na dziś mutanta, czyli demokrację wyznaniową) i nie bardzo widzę, jakim cudzem treści głoszone przez Dawkinsa mogłyby tą demokracją liberalną zachwiać, do tego stopnia, by ateizm mógł dyskryminować religie wszelkiej maści. Dawkins porusza kwestie dość istotne, ale nie posiadające żadnego zabarwienia politycznego, a bez tego, niebezpieczeństwa żadnego nie ma. Dyskusja na takie tematy toczy się w ramach współczesnej filozofii polityki i tu się się kreują nowe ruchy polityczno-społeczne, a to jest zupełnie inna bajka niż książka Dawkinsa.

>Zamiast walczyć z Kościołem o pozycję społecznego lidera, ateiści powinni dążyć do (...)
Zamiast wychodzić z szafy, ateiści powinni (...)

jak dla mnie postawa w dyskusji osoby, ktora najlepiej wie co interlokutor powinien zrobic lub powiedziec.
dosc interesujaca postawa... do niczego nie prowadzaca, ale to chyba najmniej tu wazne...

>W Polsce, (...) osoby głoszące się ateistami to anty-teiści, antyklerykałowie.

jezeli rozmawiamy slizgajac sie po powierzchni, nie jest mozliwym zauwazenie calosci zagadnienia. oczywistym jest, ze ateista moze byc rownoczesnie antyteista, moze abyc rownoczesnie antyklerykalem ale moze byc takze ateista pokojowym, ateista teoretycznym i moze byc wieloma jeszcze innymi przymiotnikami okreslony. nikt bowiem nie twierdzi -analogicznie- ze w Polsce wszyscy katolicy to antyateisci ( pomimo, ze z takim przypadkiem - jak sie domyslam mamy tu do czynienia)

>Autor wątku ma zupełna rację, a broniący się zaciekle ateiści nie trafiają argumentami w sedno sprawy, zmieniają wątek, bądź nie chcą zrozumieć intencji Tichy'ego. Mało w tym wątku było dyskusji, więcej było walki.

konkluzja bardzo ciekawa, niczym nie poparta, ale ... szczegolnie nazwanie ateistow "wsciekle broniacymi sie" jest zabawne...

"To nie jest dobra droga." to chyba jest najpopularniejsze stwierdzenie ateistow... dogmatyczne, nic nie mowiace, ale szczere i mocne -)

---

"Przestancie zdobywac wiedze a skoncza sie wasze dylematy" Lao Tseu

Polska jest chyba jedynym krajem na swiecie,ktora
pozwolila sobie na luxus
zabicia pierwszego swego prezydenta, tuz po
odzyskaniu niepodleglosci
po 120 latach niewoli.
Czy to nie ciazy
nad nami "ten grzech pierworodny"???????
************************************************************

Być może masz rację. Ale o ile są ludzie, którym religia pomaga się odnaleźć i daje nadzieję, mnie dobija. Dlatego samo istnienie takiego forum jak to bardzo podnosi mnie na duchu i przeczytanie kilku komentarzy inteligentnych ludzi działa na mnie jak na gorliwych katolików działa modlitwa (czy też godzinka leżenia krzyżem, jak kto woli).

Natura nie znosi asymetrii. Natura zawsze dąży do równowagi. Tym samym powstanie jednej skrajności skutkuje powstaniem drugiej.
Teizm - ateizm;
fideizm - racjonalizm;
monoteizm - politeizm etc...
Im bardziej jedna skrajność jest ortodoksyjna tym bardziej staje się nią druga.
Upodobanie do skrajności jest właściwe niedojrzałości emocjonalnej i intelektualnej. O ile młody wiek upoważnia do pojmowania świata na zasadach binarnych (bang-bang, wszystko albo nic) o tyle z wiekiem istota ludzka zaczyna dostrzegać z czarno-białym świecie również wiele odcieni szarości. Ba! Nawet kolory. Jeżeli to nie następuje to mamy "wojujący marksizm" (proszę nie mówić o komunizmie - taki nigdy nie zaistniał, podobnie jak socjalizm.)lub wojujący katolicyzm czy wojujący Islam. Jak wiadomo z historii prowadzi to w ślepy zaułek wynaturzeń (inkwizycja, szariat, hitleryzm, stalinizm, polpotyzm etc.... )
Pozdrawiam.
JATO

---

Zasada wyjaśniania Conrada: Wszystko co powiesz, zostanie ocenione przez innych , zupełnie sprzecznie z twoimi intencjami.

I na tym można by dyskusję zamknąć.
Celniej bym tego nie ujął.
O to właśnie chodziło; ateizm, deizm i inne skierowane na człowieka prądy umysłowe wpadają, podobnie jak wielu z Was w pułapkę negacji istniejących prawd. Z ateizmu powstaje choćby jego wypaczenie w postaci antyklerykalizmu. Dlaczego wypaczenie? Otóż, w moim rozumieniu wolności, każdy człowiek powinien zachowywać się zgodnie z własnym sumieniem i głęboko spoglądać w siebie, co oczywiście, wyklucza negacje wartości innego człowieka. Wg mnie istnieje prosta zasada: pilnowanie własnej drogi.
Natomiast mówienie o "mistrzach" ateizmu w postaci Dawkinsa, tworzenie wokół niego aureoli, dzieli ludzi na naszych i innych. Rodzi się ruch, który neguje wartości innych jednostek. Pod pozorem upominania się o swoje prawa, depcze wolności innych, stając się swoją karykaturą. Niestety.
W tym miejscu proszę szczególnie zwrócić uwagę na rozwój socjalizmu i "komunizmu" (od zarania przełom XVIII/XIX w do końca XX w, i dalej w ChRL). Ta prosta historia pokazuje jak tragiczne w skutkach dla ludzkości mogą być zapędy moralizatorskie i walka (zawarta już w ideologii) dogmatów. Oczywiście daleki jestem od porównywania ruchu racjonalistycznego z karykaturalnym obrazem pseudosocjalizmu Stalina, Pol Pota czy innych wariatów. Jednak nie da się zaprzeczyć, że podążamy tą samą drogą, wojując z "innowiercami". Przywoływany tu Marks, czy Weber stanowili dla ludzi mistrzostwo, stali się guru swoich dozgonnych wyznawców, podobnie jak Jezus czy Mahomet dla swoich. Istnieje cienka granica pomiędzy religią a ruchami społecznymi. Stąd można śmiało wysnuć wniosek o świętości Lenina, ponieważ bieg zdarzeń zaciera prawdę o czynach i tworzy i mity legendy, w które łatwiej wierzy się ludziom.
Proszę zauważyć, że prawda o faktach jest najmniej wygodna w społeczeństwach. Przykład: Jan Paweł II i sztandarowe hasło: "Ile On zrobił dla Polski", dla człowieka operującego faktografią odpowiedź brzmi: niewiele. Natomiast dla ogółu papież pozostaje zbawcą. (Proszę traktować to jako przykład, bez wdawania się w dalszą dyskusję nt. Karola Wojtyły).
Stąd smutne wnioski o dalszym rozwoju działalności racjonalistów. Jednak mam nadzieję, że poczucie odrębności nie zahamuje rozwoju bardzo potrzebnych, szczególnie w Polsce, ruchów humanistycznych. Szczególnie w dobie kryzysu tradycyjnego kościoła i tradycyjnych religii. Pamiętajmy, jednak, że po pierwsze jesteśmy ludźmi kierującymi się rozumem, a on wyklucza ciemnotę walki o wszystko, ze wszystkimi!
Pozdrawiam:
Ijon Tichy

>...powstanie jednej skrajności skutkuje powstaniem drugiej.
>...Im bardziej jedna skrajność jest ortodoksyjna tym bardziej staje się nią druga.

   I teraz biedna stewardessa, opieprzona przez Dawkinsa za złoty krzyżyk na szyi, będzie się musiała pogodzić z naszym wielkim "A" namalowanym na koszulkach. Może i jej inteligencja poczuje się obrażona.

> Czy aby na pewno nie powstaje nowy rodzaj religii, którą będą reprezentować ludzie niewierzący (sic!)?

Nie. Ateizm to nie religia. Niestety, znakomitej większości ludzi wierzących w takie czy inne bóstwo nie może pomieścić się w głowie, że można obyć się bez wiary. "Bo w coś trzeba wierzyć" przyjmują jako oczywistość. A tak nie jest. Większość ateistów nie wierzy w nic. Ateizm nie jest wiarą w nieistnienie Boga - jak to chytrze głoszą przywódcy religijni - ale "tylko" głębokim niedowierzaniem. Na tyle głębokim, że choć racjonalnie myśląc nie można wykluczyć istnienia jakiegoś boga, to taka możliwość jest na tyle mało prawdopodobna aby na co dzień nie zawracać sobie tym głowy. A tym bardziej modlić się, budować świątynie, czy fundować dostatnie życie głoszącym co innego.

> Wątpliwość ta nasuwa się po przeczytaniu Dawkinsa "Bóg urojony".

A to dziwne! Bo Dawkins w swej książce powstrzymuje się od dogmatycznych stwierdzeń, bez których religie nie mogą się obejść i wciąż podreśla różnicę między swoim sceptycyzmem a wiarą. Opisuje on poprostu zło niesione przez religijne przekonania - jakiegokolwiek rodzaju.

> Mamy przecież nauczycielkę życia- historię, która jasno
>pokazuję próbę zastąpienia jednej formy wyrażania kultu
>drugą (vide komunizm). Jak by nie było, zawsze doprowadza
>to do smutnego końca humanistycznego widzenia świata i
>katastrofy w postaci, różnego rodzaju Stalinów Pol Potów
*****************************************Re:
Absolutnie zgadzam sie z tym sposobem myslenia.
Tak uwazam,ze zbiorowa histeria religijna jest zbrodnia
przeciwko rozsadkowi i dodam godnosci czlowieka
rozumnego.Garaco pozdrawiam.
wierzba
^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^