Witam!!
W nawiązaniu do poprzedniego mojego wątku ("Pewna obawa"), pragnę rozpocząć dyskusję na temat jednostki w świecie. Czy istnieje możliwość samodzielnego bytu człowieka, bez reguł społecznych? Czy możliwe jest by taka osoba pozostała wolna od wszelkich nacisków ogółu? Czy wytworzy w ten sposób wartość umysłu przypisaną tylko jej?
W mojej opinii spełnieni tych warunków, bądź tylko dążenie do nich jest jak najbardziej pożądane dla rozwoju intelektu jako takiego. Samo społeczeństwo oczywiście nie może przestać istnieć, choćby ze względu na słabość poszczególnych jego elementów. Chodzi mi o sferę intelektu, szeroko rozumianego.
Jeżeli poszczególne jednostki dążyłyby do indywidualnego rozumienia świata, oraz samego siebie doprowadziłoby to, w moim przekonaniu, do pozytywnych zmian w strukturach społeczeństw. Pomijamy oczywiście takie zagadnienia jak skrajny egoizm, który nie doprowadza do żadnych pożądanych rezultatów. Tu, oczywiście, istnieje problem, czy w ogóle dałoby się to pogodzić? Jaką drogę społeczeństwo powinno wybrać?
Przy tym istnieje następny problem, czy jednostki mogą, bez kontroli i sterowania dojść do podobnych rezultatów? Czy system złożony z poszczególnych jednostek nie rozpadnie się na oddzielne byty niezwiązane ze sobą, ponieważ egzystowałyby tylko dla siebie? Co z wymianą informacji, czy istniałaby chęć odbierania i nadawania?
Pomimo złożoności problemu i wielkich niewiadomych społeczeństwa "jednostkowe" pozbyłyby się wielu niechcianych i zagrażających im dzisiaj przypadłości. Choćby religia (pojęta w sposób tradycyjny) stałaby się zbędna, choć nie twierdzę, że to samo czekałoby wiarę. Wszelkie instytucje społeczne musiałyby dostosować się do nowych warunków (mówimy oczywiście o ewolucji, a nie rewolucji) i wytworzyć nową wartość skierowaną na ludzi, a nie jak dotychczas na zaspokajanie podstaw egzystencji bytowi abstrakcyjnemu w postaci państwa, Boga i innych.
Na zakończenie stwierdzam, że daleki jestem od różnych anarchizmów, liberalizmów etc.

Pozdrawiam
Tichy