Ośmielony życzliwym przyjęciem wątku krytykującego apolityczność pozwalam sobie zaproponować dyskusję na temat racjonalnej polityki. Na wstępie, pytanie podstawowe: Czy w ogóle istnieją racjonalne poglądy polityczne? Spotkałem na tym forum opinię, że racjonalista może mieć dowolne poglądy polityczne, tak samo, jak może być wyznawcą dowolnej religii. Osobiście nie zgadzam się z tym poglądem. Sądzę, że racjonalista jest osobą niereligijną i ma ograniczone przez racjonalne myślenie możliwości wyboru poglądów politycznych. Dlatego od razu stawiam drugie pytanie, które jest tematem tego wątku:

Jakie są podstawy racjonalnych poglądów politycznych? Spróbujmy sformułować jakiś program minimum, który mógłby liczyć na poparcie każdego racjonalisty. Każdy punkt sformułuję alternatywnie, żeby niczego nie sugerować. Proponuję zacząć od prawdy i nauki, gdyż są to podstawy racjonalizmu.

1. Czy racjonlny polityk powinien mówić prawdę, czy powinien dotrzymywać obietnic wyborczych, czy powinien realizować program swojej partii? Stabilna i przewidywalna rzeczywistość pozwala firmom (i nie tylko) trafniej inwestować i planować. A może powinien jak najdłużej kłamać i ukrywać swoje zamiary, aby nie dać opozycji czasu na przygotowanie jakiegoś sabotażu, który mógłby zaszkodzić skutecznemu rządzeniu i działaniu?

2. Czy racjonalny polityk powinien popierać rozwój nauki? Nauka wspiera gospodarkę, dostarcza wynalazków i podnosi kwalifikacje pracowników. A może powinien być przeciwko naukowcom, ponieważ naukowcy są zbyt mądrzy i zbyt łatwo im rozszyfrować i sabotować plany polityków u władzy i w ogóle trudniej jest rądzić ludźmi mądrymi, przez co zmniejsza się skuteczność rządów.

(kolejne tematy

3. Czy racjonalny polityk powinien wspierać ochronę przyrody? Czysta woda i świeże powietrze są najlepszą gwarancją zdrowia naszego, naszych dzieci i wnuków. A może powinien być przeciwko ochronie przyrody, gdyż jest ona zbyt kosztowna, hamuje inwestycje i rozwój gospodarczy, który dostarczając cennych dóbr i zwiększając zamożność obywateli pozwala im lepiej żyć i skutecznie troszczyć się o zdrowie.

4. Czy racjonalny polityk powinien wspierać swobodę praktykowania religii wszędzie tam, gdzie religijni chcą to robić? Wolność wyznania wydaje się ważną wartością, dlatego należy tej wolności bronić, nawet jeśli miałaby on polegać na wspólnych modlitwach, ceremoniach religijnych i działalności misjonarskiej w parlamencie, urzędach i miejscach pracy. A może powinien popierać politykę rozdział państwa od kościoła, aby władcy, urzędnicy i pracownicy mogli skupić się na wydajnej realizacji swoich zadań i dobrej współpracy mimo różnic wyznaniowych. A może powinien w ogóle zakazać działalności religijnej jako ogłupiającej i demoralizującej obywateli?

5. Czy racjonalny polityk powinien być zwolennikiem wzrostu kontroli władzy nad różnymi dziedzinami życia i gospodarki? Mądry władca, jeśli ma możliwości, może uchronić swoich obywateli przed błędami, może wspierać swoje rządy wieloma mądrymi doradcami z różnych dziedzin, aby skuteczniej kontrolować wszystkie działania obywateli, którzy nie mogą być kompentni we wszystkim co robią. A może powinien popierać wolność obywateli i swobodę ich działania, w tym prawo do popełniania błędów, ponieważ nawet mądrzy doradcy czasem się mylą, szczególnie wtedy, gdy nie znają wszystkich okoliczności w jakich każdy obywatel działa; a może wartoć wolności samej w sobie jest tak wielka, że ludzie wolą być wolni i popełniać błędy niż być bierni, pozwalać sobą kierować przez władców i ufać w dobre intencje kierujących.

6. Czy racjonalny polityk powinien wspierać wszystkich bezrobotnych, żeby głód nie zmuszał ich do przestępstw, żeby nie próbowali szukać pracy, w której będą tylko przeszkadzać, żeby nie cierpieli i nie umierali z biedy? A może powinien zachęcać ich do pracy i podnoczenia kwalifikacji, czyli wspierać tylko tych, którzy podejmują pracę i starają się dobrze pracować? Dzięki temu pieniądze zamiast do bezrobotnych idą na inwestycje w rozwój, co tworzy nowe miejsca pracy dla bezrobotnych chętnych do pracy.

7. Czy racjonalny polski polityk powinien angażować Polskę we wszystkie konflikty, w które uwikłani są sojusznicy i kraje zaprzyjaźnione? Polityka wzajemnej pomocy wg idei "za wolność waszą i naszą" wydaje się gwarancją bezpieczeństwa i liczącej się pozycji na świecie. A może lepiej się w nic nie angażować, gdyż w ten sposób nie robimy sobie wrogów i oszczędzamy na wydatkach wojskowych.

8. Czy racjonalny polski polityk powinien wspierać proces globalizacji i pozwalać Polsce płynąć swobodnie z jej nurtem? Otwarcie na wspólny wolny rynek wolnego świata wydaje się sprzyjać wyrównywaniu poziomów gospodarczego, kulturalnego i cywilizacyjnego, co dla Polski oznacza doganianie krajów zachodnich. A może lepiej jest przeciwstawiać się globalizacji, żeby zachować różnorodność kulturową i cywilizacyjną na świecie, a Polskę zabezpieczy przed zagrożeniami, które wiążą się z możliwością wyzysku słabszych krajów przez wielkie międzynarodowe korporacje i kapitał spekulacyjny?

9. Czy racjonalny polski polityk powinien prowadzić przyjazną (w ocenie Rosji) Rosji politykę? Przecież "pokorne ciele dwie matki ssie", a Rosja jest potężna i ma nas w garści, choćby poprzez uzależnieni Polski od eksportu paliw z Rosji - lepiej Rosji nie drażnić. A może lepiej prowadzić nieprzyjazną politykę wobec Rosji, ponieważ polityka Rosji jest od wieków nieodmiennie polityką imperialną, a my jesteśmy narodem satelickim, przez wieki podporządkownym imperium, więc przyjazność z naszej strony jest tym samym, co ponowne podporządkowanie się imperatorowi - tylko poddaństwo narodu satelickiego impertor ocenia jako "przyjazne", każde działanie suwerenne odbierana jest przez imperatora jako akt wrogi.

To oczywiście tylko przypadkowo wybrane tematy, co do których wcale nie musimy się porozumieć. Ale może uda się nam wszystkim, którzy będą racjonalnie argumentować, zgodzić co do niektórych kwestii.