>To oznacza, że nie wypracowałeś własnego stanowiska w kwestii wiary?
Sam oceń moje wypowiedzi:

1. Cytat:

2. Cytat:

3. Cytat:

Ta pierwsza wypowiedź jest chyba najbardziej dawkinsowska, a druga jungowska? Trzecia jest najbardziej oryginalnie moja i niestety chyba najmniej w niej prawdy.
Pod pierwszymi dwoma podpisuję się w pełni, a trzecia wymaga doprecyzowania.

I co? Dalej Ci iskrzy?
to dodam czwartą wypowiedź:

4. Cytat:

Albo - albo: to znaczy nie można przebywać jednocześnie w dwóch pokojach, ale można przechodzić z jednego do drugiego. Jeden z nich jest pokojem sceptycyzmu, a drugi pokojem osobistego doświadczenia.
Zwróć uwagę na to, że nawet czytając byle kryminał wciągasz się i zżywasz się z bohaterem - przeżywasz jego historię. Sądzę, że na etapie wstępnym nic szczególnie innego nie dzieje się z praktykami religijnymi - chodzi o wewnętrzne przeżycie mitycznej opowieści. Dopiero na etapie kontemplacji, czy medytacji zaczyna to być jakościowo coś innego.
Osobiście liczę tu na dopracowanie hełmu Boga:
pl.wikipedia.org/wiki/Hełm_boga
Może mógłby upowszechnić te doznania - a dla niewierzących byłaby to po prostu relaksacja.

>Jung twierdzi, że jest potrzebna (zwłaszcza w drugiej połowie życia) a Dawkins stanowczo temu zaprzecza i walczy z religijnymi zabobonami.
Sądzę, że Dawkins nie tak bardzo walczy z Jungiem i z jego dorobkiem, a bardziej przede wszystkim z fundamentalistami, a w tym najbardziej z kreacjonistami.
Jeśli już o Dawkinsie mowa, to pozwolę sobie tylko na uwagę, że mam zbyt małą wiedzę o biologii, by docenić jego dorobek naukowy. Natomiast jego dorobek na polu religioznawstwa nie powala mnie specjalnie na kolana i sądzę, że tu akurat Jung bije go na głowę, jeśli wziąć nawet tylko pod uwagę samą suchą wiedzę o przeróżnych religiach. Jeśli dodać do tego analizę i interpretację treści religijnych, to już w ogóle nie ma o czym mówić.
Jednak to, co mnie najbardziej od Dawkinsa odstrasza jest tym, co wielu ludzi do niego przyciąga - a mianowicie jego charyzma.

(Staram się nie poddawać autorytetom i dlatego słycham tylko i wyłącznie mojej żony.)

Widzę tu pewne niebezpieczeństwo, o którym ostatnio pisałem tak:

5. Cytat:

>>1. Do czego nam jest w ogóle potrzebna literatura?
>Nie wiem. To trudne pytanie.
To się może najpierw zastanów nad odpowiedzią, zanim będziesz krytykował Tokarczuk i innych dobrych pisarzy. Skąd Ty w ogóle wpadłeś na "Albo-albo", jak Ty nawet na takie pytanie nie umiesz nic odpowiedzieć?

>>2. A dla Ciebie czym jest racjonalizm? A czym irracjonalizm? Gdzie między tymi dwoma ekstremami swą ścieżkę wytycza człowiek?
>Racjonalizm to poszukiwanie prawdy a irracjonalizm to droga na manowce intelektualne.
A ja jestem ze szkoły Bogusławskiego i odpowiem Ci tak:
A ble ble ble, drogi kolego! Twe usta wprost kipią mądrościami, ale trudno stwierdzić, czy pochodzą z myślenia, czy tylko z odgrzewania byle gdzie zasłyszanych i oklepanych frazesów. Poczytać trochę - nawet tylko nasze forum - albo jeśli cokolwiek czytasz, to chociaż wywiad w Gazecie Wyborczej z Mariuszem Agnosiewiczem. Może doczytałbyś w nim, że jego zdaniem nikt nie jest w pełni racjonalny.
A niektórzy całkiem mądrzy racjonaliści precyzują tu na forum, że człowiek jest góra w 10% racjonalny. Chodzi tylko o to, żeby racjonalizmem starać się w miarę możliwości kontrolować swój irracjonalizm.
Ale nie wiem, czy to wszystko dla Ciebie nie za trudne. Może jednak najpierw się zastanów, do czego jest nam potrzebna literatura.

---

Gdy zatrzymujesz uwagę swą na czymś powodujesz utratę wszystkiego

.
>A ja jestem ze szkoły Bogusławskiego i odpowiem Ci tak:
>A ble ble ble, drogi kolego! Twe usta wprost kipią mądrościami, ale trudno stwierdzić, czy pochodzą z myślenia, czy tylko z odgrzewania byle gdzie zasłyszanych i oklepanych frazesów. Poczytać trochę - nawet tylko nasze forum - albo jeśli cokolwiek czytasz, to chociaż wywiad w Gazecie Wyborczej z Mariuszem Agnosiewiczem. Może doczytałbyś w nim, że jego zdaniem nikt nie jest w pełni racjonalny.
>A niektórzy całkiem mądrzy racjonaliści precyzują tu na forum, że człowiek jest góra w 10% racjonalny. Chodzi tylko o to, żeby racjonalizmem starać się w miarę możliwości kontrolować swój irracjonalizm.
A fe! Nieładnie! Gdzie podziała się ta Pańska wiara w ludzi? A tym bardziej wiara w każdego człowieka?
Pan Dreamtigers, to prawdopodobnie młody człowiek, któremu bardzo wiele się jeszcze wydaje. Normalnie jak to młody człowiek wie jeszcze niewiele, ale im się mniej wie, to tym bardziej chce się pouczać innych.

>Ale nie wiem, czy to wszystko dla Ciebie nie za trudne. Może jednak najpierw się zastanów, do czego jest nam potrzebna literatura.

Pan Dreamtigers napisał: Cytat:
To pytanie ma również domyślne znaczenie, iż on ma takie stanowisko wypracowane, a ponieważ mnie trochę czasu zajęło wypracowanie własnego i widzę też np. ile Pan trudu wkłada, aby wypracować swoje, to takie stwierdzenia brzmią dosyć zabawnie. Nie warto się z tym spieszyć Panie Macieju, ale warto to robić solidnie, to znaczy czytając i Junga i Dawkinsa i św. Augustyna i Marksa i wielu, wielu innych.

Pozdrawiam serdecznie.

@@@
.

>>A ja jestem ze szkoły Bogusławskiego i odpowiem Ci tak:
>>A ble ble ble, drogi kolego! Twe usta wprost kipią mądrościami, ale trudno stwierdzić, czy pochodzą z myślenia, czy tylko z odgrzewania byle gdzie zasłyszanych i oklepanych frazesów.
>A fe! Nieładnie! Gdzie podziała się ta Pańska wiara w ludzi? A tym bardziej wiara w każdego człowieka?
Na przykład tutaj:
www.racjonalista.pl/forum.php/s,473802#w480601

Z Dreamtigersem rozmawiam dopiero na samym końcu mojego wpisu nieco innym stylem, ale to nie znaczy, że w niego nie wierzę. Wręcz przeciwnie - z tego co do tej pory napisał mam uzasadnione przesłanki, by twierdzić, że ma głowę na karku i jest zdolny do ponownego przemyślenia paru rzeczy - takich jak kwestia w jakich okolicznościach należy się uwalniać irracjonalizmu, a w jakich nie i w jakim stopniu jest to w ogóle możliwe.

Sądze, że Dreamtigers ma podejście (nieco jakby nazbyt) konsekwentnie sceptyczne, a z jego nicka i jego wpisów wnoszę, że jest pewnym siebie facetem, a w każdym razie tak chciałby być traktowany. Z tych właśnie względów pozwoliłem sobie do niego przemówić nieco ostrzej, tym bardziej, że parę osób przede mną też już próbowało, a na razie nie jestem do końca pewien, czy odniosło to zamierzony efekt.

>Pan Dreamtigers napisał: Cytat:

To oznacza, że nie wypracowałeś własnego stanowiska w kwestii wiary?

>To pytanie ma również domyślne znaczenie, iż on ma takie stanowisko wypracowane, a ponieważ mnie trochę czasu zajęło wypracowanie własnego i widzę też np. ile Pan trudu wkłada, aby wypracować swoje, to takie stwierdzenia brzmią dosyć zabawnie. Nie warto się z tym spieszyć Panie Macieju, ale warto to robić solidnie, to znaczy czytając i Junga i Dawkinsa i św. Augustyna i Marksa i wielu, wielu innych.
W pełni się zgadzam, choć niestety już dla mnie to trochę późno (i trochę mało czasu) na nadrobienie SOLIDNOŚCI - siłą rzeczy muszę dokonywać szybkiej syntezy na podstawie szczątków wiedzy i nieregularnej lektury.
Pozdrawiam serdecznie.

---

Gdy zatrzymujesz uwagę swą na czymś powodujesz utratę wszystkiego

.
>>>>A fe! Nieładnie! Gdzie podziała się ta Pańska wiara w ludzi? A tym bardziej wiara w każdego człowieka?
>Na przykład tutaj:
>www.racjonalista.pl/forum.php/s,473802#w480601
Zawsze bardzo podziwiałem i darzyłem ogromnym szacunkiem tych ludzi, którzy pracują z mniej sprawnymi intelektualnie. Również uważam, że opiekunki już w żłobkach powinny mieć pedagogiczne przygotowanie, a od nauczycieli początkowego nauczania powinno się dużo wymagać i sporo im płacić. Sam nie nadaję się do tego, choć lubię już młodzież. Otwartą na wiedzę i ciekawą świata - niezależnie od ich poziomu, gdy chcą się uczyć, to są wartościowi.
Zdecydowanie bardziej mnie irytują ludzie dorośli, którzy przy zupełnie niewielkiej wiedzy mają duże mniemanie na swój temat. Np. Szanowny Panie, ja mam pewne doświadczenie życiowe, w biznesie, nauce, edukacji. Znam wielu profesorów, którzy są kompletnymi idiotami, znam też wielu mądrych. Odwoływanie się do definicji encyklopedycznych przy wielu wyrazach uniemożliwia dyskusję i ośmiesza Pana, bo nie wie Pan kto ile i co czyta i przeczytał, poza tym często nawet nie jest konieczna znajomość literatury aby móc logicznie dyskutować w jakimś obszarze. Ja nawet nie musiałem czytać owych panów, aby stwierdzić.... itd.
Bredzi Pan Panie Bogusławski. Pana subiektywne postrzeganie rzeczywistości to żaden dowód. To Pana umysł sobie taką kalką religijną zrobił. Stalin nie wierzył w bogów, nie było ani jednego atrybutu religijnego w ZSRR. Na podstawie Pana twierdzenia mogę powiedzieć że Rozum jest dla Pana bogiem.
Nie Panuję im, nie Paniuję, nie pozdrawiam serdecznie, tylko po prostu życzliwie czytam i odpowiadam. Człowiek ośmielił się rzucić temat Owsiaka i został sponiewierany, bo nie raczył sprawdzić gościa wcześniej w Urzędzie Skarbowym, CIA, Pentagonie, CBŚ i miał czelność zastanowić się nad zjawiskiem. No ludzie!
Trudno znaleźć na takie stwierdzenia odpowiednie argumenty, ale ponieważ cenię sobie - choćby tylko dla inteligentnych ludzi - minimalny poziom intelektualny, to dlatego wybrałem właśnie forum Racjonalisty, a nie dyskutuję np. na "Onecie".

>W pełni się zgadzam, choć niestety już dla mnie to trochę późno (i trochę mało czasu) na nadrobienie SOLIDNOŚCI - siłą rzeczy muszę dokonywać szybkiej syntezy na podstawie szczątków wiedzy i nieregularnej lektury.
Za późno, to będzie po Pańskiej śmierci. Dopóki Pan żyje, to jeszcze jest czas, a nigdy wszystkiego - nawet tego co chcielibyśmy wiedzieć - się nie dowiemy.

Pozdrawiam serdecznie.

@@@
.

>Nie warto się z tym spieszyć Panie Macieju, ale warto to robić solidnie, to znaczy czytając i Junga i Dawkinsa i św. Augustyna i Marksa i wielu, wielu innych.
Może i nie warto, ale mnie na pewno nie wystarczy czasu na przeczytanie i Junga i Dawkinsa, Augustyna i Marksa. Muszę wybierać, dokonywać selekcji. I z tego co wiem lepiej poczytać Dawkinsa niż męczyć się ślęcząc nad dziełami zebranymi Junga.
Cóż mi z tego, że czegoś dowiem się o psychologii głębi skoro nie jestem historykiem wygrzebującym z pasją spróchniałe idee z lamusa? Informacje wole mieć świeże.

.
>Może i nie warto, ale mnie na pewno nie wystarczy czasu na przeczytanie i Junga i Dawkinsa, Augustyna i Marksa. Muszę wybierać, dokonywać selekcji. I z tego co wiem lepiej poczytać Dawkinsa niż męczyć się ślęcząc nad dziełami zebranymi Junga.
>Cóż mi z tego, że czegoś dowiem się o psychologii głębi skoro nie jestem historykiem wygrzebującym z pasją spróchniałe idee z lamusa? Informacje wole mieć świeże.
Czy Pan wie na czym polega studiowanie filozofii? Pytam, gdyż wpisał Pan jako jedyne swoje zainteresowanie filozofię.
Posądzałem w Panu studenta I roku - jeżeli Pan zaś jest starcem, któremu "nie wystarczy już czasu", to serdecznie Panu zmarnowanego czasu współczuję.
Mnie, dzięki Bogu, jakoś czasu starczyło na wiele i dlatego np. wiem, że "Bóg urojony", jest naukowo najsłabszą książką Dawkinsa. Wszystkie zasadnicze argumenty, których używa on w tej książce zostały już wyartykułowane przez innych dawno temu, a on je tylko zebrał i komunikatywnie spopularyzował.

Bardzo sobie tą publikację Dawkinsa cenię, ale właśnie tylko jako inteligentne wprowadzenie, od strony ateistyczno-naukowej, w problematykę światopoglądową.

Miłego dnia.

@@@
.

>Czy Pan wie na czym polega studiowanie filozofii?
Paulo Intelligibile w eseju "Rany boskie a rany symboliczne" wyraził pogląd, że zasiane przez Woltera wątpliwości kiełkują i niebawem całkowicie zagłuszą dawne potrzeby duchowe a obowiązkiem współczesnego filozofa jest podlewanie tych wątpliwości z czym naturalnie się zgadzam.

.
>>>>Czy Pan wie na czym polega studiowanie filozofii?
>Paulo Intelligibile w eseju "Rany boskie a rany symboliczne"
Przykro mi, ale nie znam wszystkich publikacji - nawet wśród tych, które moim zdaniem znać powinieniem.

>wyraził pogląd, że zasiane przez Woltera wątpliwości kiełkują i niebawem całkowicie zagłuszą dawne potrzeby duchowe a obowiązkiem współczesnego filozofa jest podlewanie tych wątpliwości
Nie mogę więc odnosić się do opisanego tu przez Pana stwierdzenia, które niebyt rozumiem, autora którego nie znam, w publikacji, której nie czytałem.

>z czym naturalnie się zgadzam.
Zawsze to Panu wolno, ale tu się publikuje po to aby w miarę jasno swoje poglądy wyartykułować (podzielić się nimi z innymi) Ciekawy jestem, jak wiele osób Pana zrozumiało?
-----------------------------------------------------------

O swoim stosunku do współczesnego uprawiania filozofii pisałem już kilkakrotnie, a to nie jest wątek filozofii poświęcony. Natomiast zwróciłem tu uwagę na sprzeczność zawartą w deklaracji zainteresowań z deklaracją: Cytat:

Do uprawiania nauki nie potrzebna jest znajomość jej historii, gdyż to, co było w niej obiektywne, wolne od uwarunkowań kulturowych, zostało włączone do teorii szerszych albo dokładniej wyrażone we współczesnym języku. Ale gdy chcielibyśmy zastanowić się nad procesem uzyskiwania suwerenności przez naukę i upowszechniania się naukowego poglądu na świat, istnieje konieczność przyjrzenia się historii tych zmagań.

Od samych początków rozważań nad światem rozmaici myśliciele próbowali rozróżniać wiedzę sprawdzalną od intelektualnych spekulacji i na różne sposoby określać kryteria naukowości. Nie było to łatwe, gdyż filozofia - poprzez analizę i znaczeniowy rozbiór - dąży do zrozumienia wyrażeń dotyczących istoty rzeczy i istotności ich natury. Stawia pytania, których najczęściej nie można rozstrzygnąć na drodze empirycznej. Dowody filozoficzne nie przypominają dowodów stosowanych w nauce opisowej, gdyż twierdzenia ontologiczne i epistemologiczne są wynikiem spekulatywnych rozważań, a nie metodyki naukowej. Nie polegają one ani na dowodzeniu formalnym, ani ich naukowej weryfikacji.

Do uprawiania filozofii - Szanowny Panie - konieczna jest znajomość myśli poprzedników. Przynajmniej tych największych. (Jung do nich należy).

Natomiast sama filozofia - zajmując się interpretacją najbardziej ogólnych zasad istnienia i porządku świata oraz roli w tym świecie podmiotu poznającego, czyli nas samych - zasadniczo wpływa na tematy i metody badań naukowych. Aby pokazać możliwości różnorodnego podejścia, koniecznym jest przedstawienie choćby tylko niektórych wśród plejady znakomitości zajmujących się tą problematyką.
--------------------------------------------------------------------------

Przy publicznych wypowiedziach zawsze dokonuję dualistycznego podziału:
Grupa pierwsza, która uważa, że gadać to każdy może:
trochę lepiej, lub trochę gorzej,
ale nie oto chodzi,
jak co komu wychodzi.
Czasami człowiek musi,
inaczej się udusi,
ooo
Grupa druga - o wiele rzadsza, to ludzie - którzy mają coś ciekawego do powiedzenia.

Miłego dnia.

@@@
.

---

Racjonaliści to ludzie, którzy znacznie więcej czytają niż gadają.

.

>Ale nie wiem, czy to wszystko dla Ciebie nie za trudne. Może jednak najpierw się zastanów, do czego jest nam potrzebna literatura.
Na początku myślałem, że służy do do pobierania filmów z megaupload. A potem oświeciła mnie.

"Po staroświecku uważam, że czytanie książek to najpiękniejsza zabawa, jaką sobie ludzkość wymyśliła. (...) Homo Ludens z Książką jest wolny. (...) Pozwala sobie na czytanie książek mądrych, z których czegoś się dowie, jak i głupich, bo i one o czymś informują".

Wisława Szymborska

>>Ale nie wiem, czy to wszystko dla Ciebie nie za trudne. Może jednak najpierw się zastanów, do czego jest nam potrzebna literatura.
>Na początku myślałem, że służy do do pobierania filmów z megaupload. A potem oświeciła mnie.
Przepraszam, być może jestem jednak trochę jakby ... za stary. Czy to jest pełny absurd, czy nie rozumiem nawiązań, ewentualnie aluzji?

>"Po staroświecku uważam, że czytanie książek to najpiękniejsza zabawa, jaką sobie ludzkość wymyśliła. (...) Homo Ludens z Książką jest wolny. (...) Pozwala sobie na czytanie książek mądrych, z których czegoś się dowie, jak i głupich, bo i one o czymś informują".
>Wisława Szymborska

No tak, tylko że kto decyduje o tym, która książka jest mądra, a która głupia? Myślę, że spis głupich książek sporządzony przez Szymborską byłby diametralnie różny od Twojego spisu. I nie jestem pewien, czy Szymborska potraktowałaby Twój spis głupich książek jako mądry.

Człowiek ma emocje, żyje w kulturze. Psychikę ma nader skomplikowaną. Ostatnio zerknąłem do Damasio "Błąd Kartezjusza". Co jak co, ale to jest mądra książka. Racjonalne myślenie jest ściśle powiązane z emocjami, a nawet nie jest bez nich możliwe.

Cytujesz Szymborską. A do czego jest potrzebna poezja?

---

Gdy zatrzymujesz uwagę swą na czymś powodujesz utratę wszystkiego

>No tak, tylko że kto decyduje o tym, która książka jest mądra, a która głupia?
My o tym decydujemy. Decyduje nasza społeczność, grupa do której należymy i kultura w której nas wychowano i w której żyjemy. Decyduje serwis któremu poświęcamy czas i który poświęca nam czas. Jeśli serwis racjonalisty nie cytuje dzieł Noama Chomsky'ego, uznanego za jednego z najważniejszych naukowców stąpających obecnie po ziemi a słów Dawkinsa jest bezliku, jeśli zwraca uwagę bardziej na Darwina niż Junga, to oczywistym jest, że w ten sposób pomaga nam w wyborze odpowiedniej lektury.
Ludzie, którym zaufaliśmy odwalili kawał dobrej roboty za nas żebyśmy my mogli posunąć się krok dalej. Trzeba przeć do przodu (bo inaczej zaleje nas fala zabobonów) i nie oglądać się zbyt często za siebie. Postęp wymaga ofiary ze starych mędrców. Starzy mędrcy muszą ustąpić miejsce prawdziwym naukowcom bo tylko oni są w stanie zmodernizować nasz świat tak, żeby dało się w nim normalnie żyć.
Dość już mędrkowania było.

>Cytujesz Szymborską. A do czego jest potrzebna poezja?
Mnie jest potrzebna do snu.

>Postęp wymaga ofiary ze starych mędrców. Starzy mędrcy muszą ustąpić miejsce prawdziwym naukowcom bo tylko oni są w stanie zmodernizować nasz świat tak, żeby dało się w nim normalnie żyć.
Uważam, że to zdanie jest zupełnie nieuzasadnione.
"prawdziwi naukowcy" - jeśli rozumiemy to pojęcie podobnie - tłumaczą nam funkcjonowanie świata fizycznego.

Jednak poza światem fizycznym istnieje jeszcze świat umysłu i świat kultury. (Podział Poppera, do którego nawiązuje mądry naukowiec, jakim jest Włodzisław Duch)

Na razie nie udało się w pełni zredukować światów umysłu i kultury do świata fizycznego.

Do tłumaczenia zjawisk występujących w rzeczywistości potrzebujemy wyłącznie naukę.

Ale już w zwykłym życiu nauka nam tylko ewentualnie pomaga - poza dachem nad głową i zdobyciem pożywienia musimy sobie radzić z ludzkimi sprawami - takimi jak uczucia, pamięć, dobro, podejście do drugiego człowieka itp.
Tak, ewolucyjna psychologia poznawcza to wszystko tłumaczy, ale czy na pewno POMAGA nam sobie z tym wszystkim radzić w codziennym życiu w wystarczającym stopniu?
Czy nie pomaga nam tu również (i może nawet w większym stopniu) pozostały dorobek kultury, w tym filozofia, psychologia analityczna i sztuka?

Czy wyobrażasz sobie etykę opartą tylko i wyłącznie na nauce? Tak, neuro-nauki wiele tu zmienią, ale czy przynajmniej na razie odpowiedzialność nie tkwi w większym stopniu po stronie dobrej woli człowieka - tak jak zawsze, i na razie nauka w bardzo niewielkim stopniu tu pomaga?

Sądzę, że bezgraniczna wiara w naukę może prowadzić do równie niebezpiecznej ideologii, jak każda inna wiara.
Zwłaszcza, jeśli z nauki wyciąga się nieuprawnione wnioski co do np. głuptoty dobrej literatury.

>Dość już mędrkowania było.
Myślenia nigdy nie jest dość. Myślenie ma kolosalną przyszłość. Potrzebni są tu zarówno naukowcy, jak i znający wiedzę naukową mędrcy.

>>Cytujesz Szymborską. A do czego jest potrzebna poezja?
>Mnie jest potrzebna do snu.
No widzisz! To już bardzo wiele. A to, że lubisz bardziej taką, czy inną - Szymborską, czy Tokarczuk, to już:
de gustibus non est disputandum

---

Gdy zatrzymujesz uwagę swą na czymś powodujesz utratę wszystkiego

>Tak, ewolucyjna psychologia poznawcza to wszystko tłumaczy, ale czy na pewno POMAGA nam sobie z tym wszystkim radzić w codziennym życiu w wystarczającym stopniu?
Jeśli nie dziś to jutro. Idzie w dobrym kierunku.
>Czy nie pomaga nam tu również (i może nawet w większym stopniu) pozostały dorobek kultury, w tym filozofia, psychologia analityczna i sztuka?
I religia?
>Czy wyobrażasz sobie etykę opartą tylko i wyłącznie na nauce?
Tak.
>Tak, neuro-nauki wiele tu zmienią, ale czy przynajmniej na razie odpowiedzialność nie tkwi w większym stopniu po stronie dobrej woli człowieka - tak jak zawsze, i na razie nauka w bardzo niewielkim stopniu tu pomaga?
Na razie. Nauka nabiera pędu. Już wkrótce (o ile na drodze nie stanie jakiś Kościół) Nauka odmieni oblicze Ziemi tak znacznie, że Starzy Mędrcy nie będą mogli w niej rozpoznać swego świata.
>Sądzę, że bezgraniczna wiara w naukę może prowadzić do równie niebezpiecznej ideologii, jak każda inna wiara.
Ja nie wierzę w naukę. Ja wiem.
>Zwłaszcza, jeśli z nauki wyciąga się nieuprawnione wnioski co do np. głuptoty dobrej literatury.
Fakt, że wiersz Szymborskiej o Stalinie jest piękny nie oznacza, że wartościowy.
>>Dość już mędrkowania było.
>Myślenia nigdy nie jest dość. Myślenie ma kolosalną przyszłość. Potrzebni są tu zarówno naukowcy, jak i znający wiedzę naukową mędrcy.
A do czego potrzebujesz tych mędrców? Do podburzania przeciw in vitro, gmo i bóg wie czego jeszcze?

>>Tak, ewolucyjna psychologia poznawcza to wszystko tłumaczy, ale czy na pewno POMAGA nam sobie z tym wszystkim radzić w codziennym życiu w wystarczającym stopniu?
>Jeśli nie dziś to jutro. Idzie w dobrym kierunku.
Do "jutra" jeszcze daleka droga. Warto o tym myśleć, ale działamy w teraźniejszości i już dziś trzeba sobie radzić z życiem. Sama nauka bez kultury to mało, by temu sprostać.

>>Czy nie pomaga nam tu również (i może nawet w większym stopniu) pozostały dorobek kultury, w tym filozofia, psychologia analityczna i sztuka?
>I religia?
Oczywiście tak. Religia to opium ludu. Tylko nieliczni potrafią się bez niej obejść, a i tak mają swoje irracjonalizmy.

Nauka wyjaśnia funkcjonowanie przyrody i tu tylko wymagany jest pełny racjonalizm. W życiu codziennym każdy musi sobie radzić sam z własnym ego i z własnymi emocjami - nasze zachowanie nigdy nie jest w pełni racjonalne.

>>Czy wyobrażasz sobie etykę opartą tylko i wyłącznie na nauce?
>Tak.
Być może kiedyś... Nie chcę na tyle wybiegać myślą w przyszłość, by spekulować co by to oznaczało w praktyce... Może warto by założyć na ten temat osobny wątek.

Jednak na razie to jest tak, że nauka bada zjawiska przyrodnicze i w żaden sposób ich nie wartościuje. Nauka nie wypowiada się w kwestii co wolno, a czego nie wolno. Czynią to ludzie na podstawie pewnego rodzaju umowy, którą zwą porządkiem społecznym albo prawem. Te porządki i prawa mogą być bardzo różne w zależności od IDEI przyświecających tym, którzy je stanowią (mimo dostępu do tej samej wiedzy przyrodniczej na całym świecie). Czasem ideolodzy polityczni powołują się na naukę - a do jakich wypaczeń może to prowadzić wiemy z historii.

>>Tak, neuro-nauki wiele tu zmienią, ale czy przynajmniej na razie odpowiedzialność nie tkwi w większym stopniu po stronie dobrej woli człowieka - tak jak zawsze, i na razie nauka w bardzo niewielkim stopniu tu pomaga?
>Na razie. Nauka nabiera pędu. Już wkrótce (o ile na drodze nie stanie jakiś Kościół) Nauka odmieni oblicze Ziemi tak znacznie, że Starzy Mędrcy nie będą mogli w niej rozpoznać swego świata.
Trochę to brzmi ja proroctwo apokaliptyczne.

>>Sądzę, że bezgraniczna wiara w naukę może prowadzić do równie niebezpiecznej ideologii, jak każda inna wiara.
>Ja nie wierzę w naukę. Ja wiem.
Sceptycyzmem to Ty nie grzeszysz. Uczciwa nauka mówi tylko: "mam pewien model funkcjonowania danego zjawiska i będę go ulepszać".

>>Zwłaszcza, jeśli z nauki wyciąga się nieuprawnione wnioski co do np. głuptoty dobrej literatury.
>Fakt, że wiersz Szymborskiej o Stalinie jest piękny nie oznacza, że wartościowy.
Zostaw już Szymborską w spokoju.
Ile trzeba mieć w sobie zawiści, żeby dwa dni po pogrzebie genialnej poetki i nadzwyczaj skromnej osoby już tak ordynarnie wieszać na niej psy. I jeszcze pewnie na NAUCE ten osąd opierać.

>>>Dość już mędrkowania było.
>>Myślenia nigdy nie jest dość. Myślenie ma kolosalną przyszłość. Potrzebni są tu zarówno naukowcy, jak i znający wiedzę naukową mędrcy.
>A do czego potrzebujesz tych mędrców? Do podburzania przeciw in vitro, gmo i bóg wie czego jeszcze?
Do stanowienia mądrego prawa. Do pisania dobrych wierszy...

---

Gdy zatrzymujesz uwagę swą na czymś powodujesz utratę wszystkiego

>>Miałoby być przeszkodą, to ja jestem zdecydowanie za przyznaniem nagrody pani Tokarczuk, za napisanie mądrych książek.
>Tarot, magia, astrologia, duchy... te kwestie leżą u podstaw jej jungowskiego światopoglądu. Co kto lubi...

No właśnie, ten literacki Nobel to w ogóle jedna wielka PARANOJA!
Weźmy choćby takiego Gabriela García Márqueza.
Nie dość, że magik to jeszcze komunista!

Do czego jest nam w ogóle potrzebna literatura ?

---

Gdy zatrzymujesz uwagę swą na czymś powodujesz utratę wszystkiego

> Do czego jest nam w ogóle potrzebna literatura ?

Pewien włoski znawca literatury i miłośnik* Szymborskiej powiedział, że literatura nie powinna niczemu służyć. I na tym zakończmy ten wątek, który służyć powinien promocji świeckich ceremonii humanistycznych a nie wygrzebywaniu się pod słońcem.

---

* Miłośnik poezji w domyśle.

>> Do czego jest nam w ogóle potrzebna literatura ?Pewien włoski znawca literatury i miłośnik* Szymborskiej powiedział, że literatura nie powinna niczemu służyć.
Mądrze powiedział, ale nie jestem pewien, czy go tak samo rozumiemy.

>I na tym zakończmy ten wątek, który służyć powinien promocji świeckich ceremonii humanistycznych a nie wygrzebywaniu się pod słońcem.
Zauważyłem już, że jesteś miłośnikiem nauki.

Odpowiedz mi na pytanie do czego są nam potrzebne ceremonie i ich promocja.

I czy jest to zasadniczo różne od tego, do czego jest nam potrzebna literatura i wygrzebywanie się pod słońcem?

Wątek prowadzą różni rozmówcy i nie koniecznie Twoja wypowiedź musi go kończyć.
To Ty zacząłeś w tym wątku arbitralnie decydować o tym, która literatura jest dobra, a która zła.

Przypominasz mi jednego inżyniera, któremu znajomi podarowali na imieniny książkę, a on odpowiedział, że już książkę ma.

---

Gdy zatrzymujesz uwagę swą na czymś powodujesz utratę wszystkiego

.
>>>> Do czego jest nam w ogóle potrzebna literatura ?
>Pewien włoski znawca literatury i miłośnik* Szymborskiej powiedział, że literatura nie powinna niczemu służyć.
Nie pierwszy "miłośnik", który po rozebraniu okazuje się impotentem.
Literatura niczemu nie służąca jest trudno wyobrażalną i na już na pewno - zupełnie bezwartościową.

Miłego dnia.

@@@
.

>Literatura niczemu nie służąca jest trudno wyobrażalną i na już na pewno - zupełnie bezwartościową.
Możesz powtórzyć?

>Literatura niczemu nie służąca jest trudno wyobrażalną i na już na pewno - zupełnie bezwartościową
Im bardziej literatura czemuś zewnętrznemu służy, tym bardziej jest służącą, a mniej literaturą.

.
>>>>Literatura niczemu nie służąca jest trudno wyobrażalną i na już na pewno - zupełnie bezwartościową
>Im bardziej literatura czemuś zewnętrznemu służy, tym bardziej jest służącą, a mniej literaturą.
Czy Łaskawa Pani zastanowiła się - co tu napisała? No, chyba że jest to Pani literatura ściśle wewnętrzna, ale wówczas należało tą wypowiedź zachować dla siebie, a nie robić z niej służącej.

Literaturę tworzy dla czytelników, czyli środowiska na zewnątrz pisarza, a jeżeli zwracam się z czymkolwiek intelektualnym na zewnątrz, to po coś. Dla wywołania określonej reakcji, w więc praktycznie cała literatura służy czemuś zewnętrznemu.
Chociażby wzbudzaniu emocji. Choć czasem także (u inteligencji) do pobudzania refleksji intelektualnej.

Szanowna Pani, jestem ze starszego pokolenia, w którym byle pomiotło rozróżniało służenie czemuś, od służenia komuś i wówczas serwilizm uważano za wadę, a ideowość za zaletę, ale rozumiem, że to teraz trochę za trudne do zrozumienia.

Młody współczesny inteligent z filozoficznymi zainteresowaniami pisze:Cytat:

Zdecydowanie tak! Dość już mędrkowania było. Trzeba przeć do przodu.
Czas umierać, gdy taka racjonalna inteligencja nadchodzi.

@@@
.

>Szanowna Pani, jestem ze starszego pokolenia, w którym byle pomiotło rozróżniało służenie czemuś, od służenia komuś i wówczas serwilizm uważano za wadę, a ideowość za zaletę, ale rozumiem, że to teraz trochę za trudne do zrozumienia.
A czy trudno też owemu staremu pokoleniu zrozumieć różnicę pomiędzy służbą a funkcją?
Literatura owszem służyła, służy, i służyć będzie niejednokrotnie komuś/czemuś ale im mniej jest na służbie tym lepiej funkcjonuje. Literatura zwolniona ze służby to idealna literatura dla wolnomyślicieli.
Jedną z najczęściej omawianych funkcji literatury jest chyba kształtowanie tożsamości jednostek oraz zbiorowości ludzkich.

"Przyczyniając się do kształtowania języka, literatura stwarza poczucie tożsamości i wspólnoty. Mówiłem wcześniej o Dantem, ale pomyślmy, czym byłaby cywilizacja grecka bez Homera, niemiecka tożsamość bez Biblii przełożonej przez Lutra, język rosyjski bez Puszkina, cywilizacja hinduska bez założycielskich poematów". U. Eco - O paru funkcjach literatury

I tak przy okazji zapytuję: czym byłby racjonalizm bez Encyklopedii, bez Diderota i Woltera?

.
>A czy trudno też owemu staremu pokoleniu zrozumieć różnicę pomiędzy służbą a funkcją?
To proste pokrywaniu niewiedzy agresją.

Funkcja (łac. function-, functio, "wykonanie", od fungi, "wykonać, wypełnić, zwolnić"; być może spokr. z sanskr. bhuṅkte भुङ्क्ते, "używa, cieszy się, posiada")

Służba «praca na rzecz jakiejś wspólnoty (idei), wykonywana z poświęceniem»

Cytat:

>Literatura owszem służyła, służy, i służyć będzie niejednokrotnie komuś/czemuś ale im mniej jest na służbie tym lepiej funkcjonuje.
Po pierwsze - praktycznie, to prawie takowa (nie będąca na służbie) nie istnieje. Nawet najsłabsza służy pobudzaniu emocji u służby i innego mniej wyrobionego czytelnika, a ta na wyższym poziomie refleksji intelektualnej (czyli zmuszeniu do myślenia).
Po drugie nie cieszyłaby się zainteresowaniem czytelnika.

>Literatura zwolniona ze służby to idealna literatura dla wolnomyślicieli.
Jakoś nie umiem wyobrazić sobie kretyna wolnomyśliciela. Natomiast ciągle mam w głowie przyswojonego w młodości Stanisława Lema. Jeżeli ktoś nie potrafi zrozumieć służenia jego dorobku idei wolnomyślicielstwa, to niewiele potrafi zrozumieć. (to tylko przykład z tysięcy. Może być przykład odwrotny - służba powieści C.S. Lewisa chrześcijaństwu).
-----------------
>Jedną z najczęściej omawianych funkcji literatury jest chyba kształtowanie tożsamości jednostek oraz zbiorowości ludzkich.
Tak.

>"Przyczyniając się do kształtowania języka, literatura stwarza poczucie tożsamości i wspólnoty. Mówiłem wcześniej o Dantem, ale pomyślmy, czym byłaby cywilizacja grecka bez Homera, niemiecka tożsamość bez Biblii przełożonej przez Lutra, język rosyjski bez Puszkina, cywilizacja hinduska bez założycielskich poematów". U. Eco -
>O paru funkcjach literatury
Zgoda!

(Nareszcie coś mądrego!)
----------------

>I tak przy okazji zapytuję: czym byłby racjonalizm bez Encyklopedii, bez Diderota i Woltera?
Zupełnie nie mam pojęcia? Tu trzeba by zastosować gdybologię stosowaną.
Nie wiem też: "czym byłby racjonalizm" bez Kopernika, Darwina i stek innych uczonych i myślicieli:

Największy przełom w historii nauk fizycznych dokonywał się w XVI i XVII w. dzięki rozwinięciu w tym okresie skutecznej i niemal całkowicie dojrzałej metody naukowej. Proces rozwijania nowej, racjonalno-empirycznej metody badawczej rozpoczął Mikołaj Kopernik. Jego dzieło okazało się wielką, niezwykle ważną i płodną syntezą renesansowego empiryzmu ze średniowieczną metafizyką. Od humanistów odrodzenia przejął Kopernik antydogmatyczną i emiryczną, dociekliwą i poszukującą, krytyczną postawę, która była wolna od wszelkiego mistycyzmu i walczyła otwarcie z więzami tradycji, wątpliwymi dogmatami i autorytetami. Od swoich filozofujących poprzedników przejął racjonalny i ścisły, a przy tym śmiały teoretyczny sposób myślenia, umożliwiający głębsze poznanie i zrozumienie świata zamiast poprzestawania na jakościowym, czysto zmysłowym poznaniu i powierzchownym opisie obserwowanych zjawisk. Kopernikańska płodna synteza tych uprzednio rozdzielonych i przeciwstawnych lub źle wymieszanych nurtów, postaw i sposobów myślenia stanowiła narodziny nowożytnego przyrodoznawstwa.

Naturalizm jest doktryną, że w wyjaśnianiu zjawisk nie można wykraczać poza zjawiska i prawa przyrody. Naturalizm metafizyczny głosi to, ponieważ odrzuca istnienie jakichkolwiek przedmiotów lub zdarzeń leżących poza przyrodą. "Naturalizm [metodologiczny] nie utrzymuje, że wszystkie przedmioty są materialne, ale że cokolwiek istnieje, może zadowalająco być wyjaśnione w terminologii przyrodniczej, to znaczy naukowo. Naturalizm [metodologiczny] jest faktycznie proklamacją wszechkompetencji czy najwyższej kompetencji nauki". Uczeni bardzo łatwo przechodzą od naturalizmu metodologicznego do naturalizmu metafizycznego. www.nauka-(*)uki/pliki/download.php?file=29

Przy realistycznej interpretacji teorii naukowych, według której twierdzeniom teorii naukowych miałyby przysługiwać wartości logiczne prawdy i fałszu, należałoby uznać naukowy czyli naturalistyczny obraz rzeczywistości za prawdziwy. Sam naturalizm metodologiczny prowadzi wtedy do naturalizmu ontologicznego, jeśli przyjmiemy realistyczną interpretację nauki, uznając, że jej twierdzenia odnoszą się do obiektywnej rzeczywistości i trafnie opisują, jak się rzeczy mają.
Obraz nauki, jaki promuje się we współczesnej kulturze Zachodu, to właśnie nauka, która wszystko wie, lub będzie wiedziała, dla której nie ma granic. Jeśli naturalistyczna nauka wyjaśnia lub może wyjaśnić wszystko, w takim razie cała rzeczywistość musi mieć charakter wyłącznie przyrodniczy. Skoro to nauka decyduje dziś o tym, co istnieje, a co nie, to warto pamiętać, że to z jej założeń wynika, iż nie istnieją luki ani w porządku przyrodniczym, ani w naszej wiedzy, w których byłoby miejsce dla jakiegoś nadnaturalnego bóstwa działającego w materialnym świecie. www.nauka-(*)nne/pliki/download.php?file=16

Cały współczesny racjonalizm wzniesiony jest na barkach mocarzy intelektu, których dorobek inteligentni ludzie powinni przyswajać. Brakiem kultury i tupetem intelektualnych braków w oczytaniu się nie pokryje.

Miłego dnia.

@@@
.

>>>Literatura niczemu nie służąca jest trudno wyobrażalną i na już na pewno - zupełnie bezwartościową
>>Im bardziej literatura czemuś zewnętrznemu służy, tym bardziej jest służącą, a mniej literaturą.
>Czy Łaskawa Pani zastanowiła się - co tu napisała? No, chyba że jest to Pani literatura ściśle wewnętrzna, ale wówczas należało tą wypowiedź zachować dla siebie, a nie robić z niej służącej.
Literatura Z DEFINICJI służy czytelnikowi, dlatego gdy - jak raczył to Łaskawy Pan uczynić - mówimy o "literaturze czemuś/niczemu-nie służącej" MUSI owo służenie dotyczyć jakiegoś jej ekstra wykorzystania, przez co rozumiem zaplanowanie przez autora dodatkowej, obok czytelniczej - czyjejś korzyści.

"Literaturą służącą" będzie więc reklama produktu, przemówienie polityka, instrukcja obsługi urządzenia, wywód naukowy itp. Ale są przecież w mniej oczywisty sposób służące formy pośrednie, jak choćby nasza wymiana postów, kiedy to można rozważać na ile jest to jeszcze "literaturą" - w sensie Sztuki - a na ile już "służącą" - jako tekst bez względu na kunszt przekazu - użytkowy.

Odnosząc powyższe do "mojej literatury ściśle wewnętrznej" usprawiedliwię się, że miałam oczywiście zamysł by odpowiedzieć Panu piękniej, niestety przelewanie tej wewnętrznej literatury na ekran kolejny raz mi pokazało, że nie piszę jak Szekspir, lecz jak służąca.

.
>Odnosząc powyższe do "mojej literatury ściśle wewnętrznej" usprawiedliwię się, że miałam oczywiście zamysł by odpowiedzieć Panu piękniej, niestety przelewanie tej wewnętrznej literatury na ekran kolejny raz mi pokazało, że nie piszę jak Szekspir, lecz jak służąca.
Moje pełne uznanie - okraszone plusem! Przyznanie się do błędu - szczególnie przez młodego człowieka - stanowi większą trudność od napisania czegoś mądrego, a warto przy tym pamiętać, że jak nie ma tak głupiego człowieka, który by czegoś mądrego nie powiedział, tak i nie istnieje mędrzec, który nie palnąłby jakiejś głupoty.

>Literatura Z DEFINICJI służy czytelnikowi,
Wikipedia: Literatura to wszystkie "sensowne twory słowne" (jak to ujęła Stefania Skwarczyńska), czyli dzieła artystyczne, tj. literatura piękna, oraz teksty użytkowe, tj. literatura stosowana, zachowane w formie pisanej lub w przekazie ustnym.

>dlatego gdy - jak raczył to Łaskawy Pan uczynić - mówimy o "literaturze czemuś/niczemu-nie służącej" MUSI owo służenie dotyczyć jakiegoś jej ekstra wykorzystania, przez co rozumiem zaplanowanie przez autora dodatkowej, obok czytelniczej - czyjejś korzyści.
A dlaczego zaraz musi jakiejś dodatkowej i jak to rozłączyć, gdy autor chce pobudzić emocje dla zwiększenia sprzedaży swojego dzieła lub innego produktu, czy pobudzić do działania na rzecz określonej idei?

>"Literaturą służącą" będzie więc reklama produktu, przemówienie polityka, instrukcja obsługi urządzenia, wywód naukowy itp.
Ponieważ jest to "marketingowa nowomowa" należałoby to jakoś zaznaczyć, gdyż ja sądziłem, że rozmowa tu dotyczy "literatury pięknej".

>Ale są przecież w mniej oczywisty sposób służące formy pośrednie, jak choćby nasza wymiana postów, kiedy to można rozważać na ile jest to jeszcze "literaturą" - w sensie Sztuki - a na ile już "służącą" - jako tekst bez względu na kunszt przekazu - użytkowy.
Nie tylko istnieją formy pośrednie, ale i język jest bogaty i słabo precyzyjny. Dlatego tak trudno o jednoznaczne definicje rzeczy, zjawisk, a nawet znaczenia słów.

Pozdrawiam.

@@@
.

>Moje pełne uznanie - okraszone plusem! Przyznanie się do błędu - szczególnie przez młodego człowieka - stanowi większą trudność od napisania czegoś mądrego
Przyznanie się do błędu - gdyby miało miejsce - byłoby wynikiem pokory, a ta uznania jakiegoś guru chyba godna, bo tylko dla takiego użyteczna. Raczej ceniłabym mądre pisanie.

> nie ma tak głupiego człowieka, który by czegoś mądrego nie powiedział, tak i nie istnieje mędrzec, który nie palnąłby jakiejś głupoty.
Czy któraś z powyższych opcji stała się udziałem piszącego tę myśl?

>>Literatura Z DEFINICJI służy czytelnikowi,
>Wikipedia: Literatura to wszystkie "sensowne twory słowne" (jak to ujęła Stefania Skwarczyńska), czyli dzieła artystyczne, tj. literatura piękna, oraz teksty użytkowe, tj. literatura stosowana, zachowane w formie pisanej lub w przekazie ustnym.
Kluczem dla Pana niech będzie użyte w tej definicji słowo "przekaz", które przesądza o konieczności istnienia odbiorcy tego przekazu -czytelnika.

>... jak to rozłączyć, gdy autor chce pobudzić emocje dla zwiększenia sprzedaży swojego dzieła lub innego produktu, czy pobudzić do działania na rzecz określonej idei?
Wiew upływającego czasu plewy odłączy. Ze stratą dla takiego pisarza zaprzedanego.

>Ponieważ jest to "marketingowa nowomowa" należałoby to jakoś zaznaczyć, gdyż ja sądziłem, że rozmowa tu dotyczy "literatury pięknej".
To może należało przytoczyć (powyżej) definicję "literatury pięknej"
pl.wikipedia.org/wiki/Literatura_piękna
a nie "literatury"?

.
>Raczej ceniłabym mądre pisanie.
>>>>nie ma tak głupiego człowieka, który by czegoś mądrego nie powiedział, tak i nie istnieje mędrzec, który nie palnąłby jakiejś głupoty.
>Czy któraś z powyższych opcji stała się udziałem piszącego tę myśl?
W moim przypadku palnąłem głupotę pisząc poprzednią wypowiedź do Pani.
Zupełnie niewłaściwie zrozumiałem Pani wypowiedź i na tej podstawie, źle oceniłem Pani motywacje. Przepraszam, będę się starał aby w przypadku Pani już się to nie powtórzyło.
Bardzo sobie cenię mądrość i mądre pisanie, więc na tym dzisiaj pozostanę.

Miłego dnia.

@@@
.

> niewłaściwie zrozumiałem Pani wypowiedź
Wobec takiej postawy (tu moje pierwsze na forum w plus kliknięcie) uznajmy, że i ja za zrozumienie swego przekazu po części odpowiadam.

>>>E tam, zaraz straszne. To tylko strasznie głupie, ale bo to jeden raz ktoś pisał peany na cześć zbrodniarzy?
>>Sami głupcy! Jak tak głupiej i sprzedajnej babie Nobla mogli przyznać!
>"Kto nie widzi szczegółów, nic nie wie. A kto nic nie wie, mimowolnie robi się okrutny".
>Ciż sami głupcy (ale w innym składzie) przymierzają się do przyznania Nagrody Nobla Oldze Tokarczuk. Ciekawe, czy wtedy też będzie pan bronił werdyktu jury.
>Pamiętajmy, że Nagrodę Nobla dostał także Sienkiewicz (a nie Gombrowicz), Miłosz co opuścił ojczyznę w potrzebie, wielki komunista Pablo Neruda a także prawie mistyczny poeta z Indii Rabindranath Tagore.
Mylisz nagrodę za wyniki pracy - twórczość, z nagrodą za nieskazitelne charaktery i ofiarność.

>...pewnie namiętnie będą jej wyciągać dawne utwory pro-socjalistyczne.

Człowiek tym różni się od góry lodowej, że ma wiele czubków.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

>Czy Kościół uszanuje świecką formę pożegnania Zmarłej?
Pewnie uszanuje, bo akurat tutaj nie ma zbyt dużego wyboru. Większość kontrowersyjnych "nawróceń" znanych osobistości miała miejsce w szpitalach gdzie państwowa służba zdrowia zapewnia przecież chorym opiekę kapelanów. Potem okazuje się że taki kapelan w ostatniej chwili do niego zajrzał, coś tam powiedział... i tak krok po kroku tworzy się wzruszająca historia o tym jak to chory który przez całe życie olewał czy nawet walczył z KRK nagle na łożu śmierci nawrócił się i przyjął sakramenty. Najczęściej nie odzyskawszy przytomności ale to już zwykle nie trafia do oficjalnego kanonu.
Szymborska zmarła u siebie w domu, a na dodatek poprzedni dzień spędziła ze swoim sekretarzem, więc chyba tym razem nie będzie takich rewelacji.

>Szymborska zmarła u siebie w domu,...

Podobno we śnie. Licho wie, co jej się śniło

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

> Większość kontrowersyjnych "nawróceń" znanych osobistości miała miejsce w szpitalach gdzie państwowa służba zdrowia zapewnia przecież chorym opiekę kapelanów. Potem okazuje się że taki kapelan w ostatniej chwili do niego zajrzał, coś tam powiedział... i tak krok po kroku tworzy się wzruszająca historia o tym jak to chory który przez całe życie olewał czy nawet walczył z KRK nagle na łożu śmierci nawrócił się i przyjął sakramenty. Najczęściej nie odzyskawszy przytomności ale to już zwykle nie trafia do oficjalnego kanonu.
Był nawet taki przypadek na Lubelszczyźnie, że w szpitalu, nieprzytomny antyklerykalny rolnik przekazał na kościół kilka hektarów nieruchomości - tak przynajmniej ksiądz z dwiema paniami z przykościelnego kółka różańcowego, którzy przypadkiem nawiedzili niewierzącego parafianina.
Na szczęście rodzina złożyła zawiadomienie w prokuraturze, która stwierdziła, że cudu nie było. Ksiądz się z tego wywinął...

Śpieszę donieść, że stosunkowo wytrawna poezja Szymborskiej już zaczęła trafiać pod strzechy!

Bo chyba jeszcze trwał pogrzeb Poetki, kiedy przemierzając swoje miasto dostrzegłam na murze świeżutkiego lepieja. Niedokończonego wprawdzie - zapewne za sprawą straży miejskiej wypełniającej usztywnione dyrektywy - ale za to w rozpoznawalnej "odszymborskiej" formie. Zawiązwek namurowego lepieja głosił "Lepiej kur.ą być z Tuszyna, niż..."

Nawet nie znając dalszego ciągu muszę uradowana przyznać, że lepiej blisko być z narodem, niż jak kamień przepaść w wodę. Że ośmielona pozwole sobie spointować doniesienie w tym duchu.

Zresztą lepiej nie umiem.