Ostatnio za sprawą Janusza Palikota, który z gracją słonia w składzie porcelany rozbił kilka filiżanek z serwisu Opus Dei, pojawiła się na zasadzie ciekawostki medialnej kwestia obecności w polskim życiu politycznym tajnych organizacji i stowarzyszeń. Oczywiście siłą rzeczy w odpowiedzi tu i ówdzie dały się słyszeć pohukiwania i pomruki na temat masonerii. To zrozumiałe, nikt nie lubi, kiedy coś, co ma potem swoje reperkusje w życiu publicznym, decyduje się za zamkniętymi drzwiami a co gorsza, jeśli towarzyszy temu aura tajemniczości i ponurych ceremonii.
   Pominę tu niekończącą się dysputę na temat ten, czy masoneria albo Opus Dei są czy nie są dziełem szatana. Ten wątek z pewnością może rozpędzić w elokwencji osoby o określonych skłonnościach i wrażliwości na tematy, które potrafią w magiczny zaiste sposób zamieniać rozsądnych na pozór ludzi w rozjuszone byki szarżujące na muletę dzielnego torreadora. Nie chcę sprawdzać swojej sprawności na tej arenie i nie jest celem tego postu jakakolwiek prowokacja. Chciałbym wszelako podnieść interesujący temat, jakim jest - moim zdaniem - dziwny w gruncie rzeczy konflikt pomiędzy Kościołem a różnymi organizacjami wolnomularskimi, dziwny nie tyle przez różne systemy wartości, co w kontekście samego pochodzenia ruchu wolnomularskiego.
   Jak wiadomo, najczęściej wiąże się powstanie lóż z gildiami zrzeszającymi rzemieślników, w szczególności zaś majstrów budowlanych, którzy dokładali wielu starań, by tajniki ich zawodów nie wydostały się poza wąski krąg wtajemniczonych, zaś przynależność do bractwa obwarowywali wieloma ograniczeniami, które z czasem przybierały formy pewnych rytuałów. Takie rytuały zresztą są obecne na każdym kroku w życiu jak najbardziej publicznym i jawnym - dość wspomnieć choćby wszelkiego rodzaju zwyczaje, którym podporządkowują się szacowne gremia podczas różnych uroczystości na uniwersytetach, w radach miejskich itp. Jednak tajemniczość, najsilniej cechująca masonerię właśnie ze względu na jej praktyczny, zawodowy aspekt jest nie tylko faktem natury obyczajowej, ale może nas dość łatwo doprowadzić do samego sedna zagadki i pozwolić zrozumieć, że to, czego nie ma wskazuje na to, co jest ukryte.
   Czy ktokolwiek, kto oglądał choćby tylko na zdjęciu wspaniałe katedry gotyckie w Amiens, Chartres i innych średniowiecznych miastach Europy może mieć wątpliwości, że są one dowodem geniuszu i kunsztu dawnych budowniczych? Chyba każdy, kto obserwował jakiekolwiek prace budowlane przy domu jednorodzinnym musi przynajmniej przez chwilę się zastanowić, jak w tamtych czasach udało się ludziom osiągnąć te szczyty architektonicznego rzemiosła, swoją wspaniałością przyćmiewające wszystko, co kiedykolwiek wcześniej lub potem zostało zbudowane przez człowieka. Ale mało kto idzie dalej tropem tej myśli, zatrzymując się tylko na czczym podziwie, bezrefleksyjnej namiętności zmysłów odurzonych symfonią kamiennej harmonii. Ktoś, kto interesuje się historią techniki musi sobie zadać pytanie: jak to było robione? Nie, nie chodzi tu o to, czy i jakie dźwigi, wielokrążki czy rampy były stosowane do spiętrzenia tych mas kamienia w wieże, hale i przypory; tu chodzi o coś dużo ważniejszego, o ideę, która musiała zaistnieć wcześniej w umyśle architekta, myśl, rozważoną i ukonkretnioną, utrwaloną i zapisaną.

   Chodzi o plany.

   Czy ktoś by mi mógł wskazać jakieś oryginalne plany katedr gotyckich, tych wspaniałych fasad, portali, rozet, które musiały być wykonywane z centymetrową precyzją, aby wszystkie elementy mogły się połączyć w stabilną i wytrzymałą konstrukcję? Czyżby one wszystkie uległy zagubieniu lub zniszczeniu, bo niedorzecznością przecież byłoby sądzić, że ich nie było, albo, że to wszystko, co wznosi się nad placami katedralnymi starych miast Francji zostało naszkicowane kijem na piasku czy opowiedziane słowami? Nie, z całą pewnością to musiało być najpierw obliczone i rozrysowane w skali.
   Gdzie są ślady tej działalności projektowej, jakiekolwiek wzmianki o technikach i sposobach tworzenia takich planów, projektów artystycznych -widoków fasad, kartonów witraży, dokonywania wstępnych pomiarów placów budowy?

Oto i jest cała tajemnica, rzeczywiście godna kolejnych stopni wtajemniczeń. Jednak jeżeli ktoś uważa, że to masoneria posiada w swej pieczy te wszystkie biblioteki, w których spoczywają pisma i świadectwa geniuszu minionych pokoleń, grzeszy naiwnością i - przepraszam w tym miejscu wolnych mularzy - przecenia zasoby tej organizacji. Istnieje tylko jedna instytucja na świecie, gromadząca najcenniejsze osiągnięcia dawnej myśli ludzkiej i potrafiąca przez wieki całe ukrywać te skarby przed światem. Jest to Kościół Rzymskokatolicki. A raczej - państwo Watykan. Warto bowiem mieć na względzie i ten niuans, że obydwa te byty polityczne nie są sobie tożsame.
   Tak więc możemy domniemywać, że - Kościół, będący w swej istocie zamierzeniem człowieka, sprawnie funkcjonującą maszyną pobierającą opłaty wpisowe na wizy do Królestwa Niebieskiego, opartą w równej mierze na umiejętności budowania struktur organizacyjnych co i architektonicznych jest na swoim najwyższym poziomie przedłużeniem jednej odwiecznej gildii, stowarzyszenia ludzi umiejących kierować kultem, obojętnie, czy byłyby nim hołdy składane Ozyrysowi czy nabożeństwa majowe. Jak łatwo ci, którzy wchodzą w polemiki z naukami Kościoła obnażają swoją łatwowierność zakładając, że wszystko to, co zostało wypowiedziane przez ludzi Kościoła, zostało powiedziane w zgodzie z własnymi przekonaniami, a nie w zgodzie z praktyczną wiedzą, co trzeba mówić, by Starożytne Stowarzyszenie Pasożytnicze mogło dalej budować swoje przybytki i czarować ludzi ciepłymi, niosącymi otuchę formułami, hipnotyzować ich i pozbawiać własnej woli i myśli...
   To, co tak chętnie przypisuje się masonerii - manipulację polityką, traktowanie społeczeństwa jak składu materiałów budowlanych - to wszystko zostało odkryte i zastosowane dużo wcześniej, stąd też masoneria co najwyżej stanowi pewną odnogę tej aktywności, "sztuki królewskiej".To Rzym a później jego kontynuacja w postaci państwa kościelnego pokazał, jak się buduje największe konstrukcje, kładąc nieświadomych ludzi jak kamienie na podwaliny nowych gmachów, czy to będą stowarzyszenia obrońców wiary czy też stowarzyszenia jej wrogów. Mit jest nieważny. Ważna jest architektura.