No dobrze, ale czy nie ma miliona innych tematów niż teizm/ateizm, które mogą być wyrażone w muzyce?
Nie odpowiedziałeś też na moje pytania z poprzedniego posta.

Są. Ale jeśli pojawia się miłość w piosence, seks, śmierć, niezależność lub zależność, mogą zaistnieć w określonym przez religię kontekście.

Trudno znaleźć temat, którego nie można by powiązać z religią. Np. utwór opisujący bogactwo kosmosu może jednocześnie chwalić wspaniałość dzieła bożego.
Jednak wciąż nalegam, abyś podał ze 3 przykłady religijnej mentalność w utworach muzyki popularnej, tylko nie w tak oczywistych przypadkach jak np. Arka Noego.

> Ogromna ignorancja społeczeństwa w dziedzinie muzyki sprawia iż
ty także jesteś ignorantem.
www.racjonalista.pl/forum.php/s,104798

A czy gdzieś tutaj chwalę się swoją nieignorancją? Koniec argumentów - lecimy ad personam?

>Można się zastanowić, czy de facto muzyka nie jest bardziej przydatna od lekcji historii na ten przykład?
Można się też zastanowić, czy de facto język angielski będzie bardziej przydatny niż historia. Albo zajęcia sportowe.

>Weźcie pod uwagę, że:
>1) muzyki uczy się w szkołach niemuzycznych byle jak, nie systemowo

Jak wielu innych przedmiotów, niestety, przynajmniej w praktyce. Tyle, że to niczego nie zmienia.

>2) uczy jej się w zbyt późnym wieku, to co łatwo przychodzi w wieku 7 i mniej lat staje się horrorem w wieku lat 13+

Sugerujesz, że dzieci, które nie mają zdolności muzycznych i nienawidzą śpiewać, powinny być tym katowane dłużej, już od najmłodszych lat? Dla ich dobra, jak rozumiem. Żeby miały więcej czasu na polubienie muzyki i zrozumienie, jak bardzo się myliły.

>3) nauczyciele, jeśli są, często są pozbawieni kompetencji

Patrz punkt 1). Uważasz, że wprowadzenie dodatkowych zajęć to zmieni?

>4) ważnym elementem nauczania muzyki jest zabawa i improwizacja, a nie śpiewanie kolęd na ocenę

Przez całe życie - dosłownie, bo już od wczesnych przedszkolnych lat - nienawidziłam tego typu "zabaw i improwizacji". Dla dziecka, które nie ma talentu, a do tego jest nieśmiałe, to koszmarne i upokarzające, a nie zabawne. Nie wspominając o fakcie, że mogłoby w tym czasie robić coś, co naprawdę sprawi mu przyjemność i pozwoli się rozwijać.

>5) są świetnie programy do nauczania muzyki, zupełnie w Polsce nie znane. Opracowane np. przez Orffa czy Kodalego. W grę wchodzą proste instrumenty - dzwonki, flety, bębenki i głos, kompozycje są tak pomyślane, że przy ogromnej prostocie są w stanie przynieść bardzo efektowne rezultaty, zachęcające do zabawy uczestników.

Jak wyżej. Nie każdemu taka zabawa sprawia przyjemność.

Ty, Jacku, patrzysz na to z perspektywy kogoś, kto ma talent i kocha muzykę. Pięknie. Ale nie każdy musi mieć taki sam talent i zainteresowania.
Jak wspomniałam wcześniej - jestem za tym, żeby szkoła dawała przynajmniej ogólną wiedzę o sztuce i pozwalała się zorientować, jakie ktoś ma zdolności. Fajnie by było, gdyby człowiek po maturze wiedział, że van Gogh był malarzem, a nie pianistą i potrafił odróżnić gotycki kościół od barokowego pałacyku (a wbrew pozorom, dla wielu to naprawdę nie jest oczywiste). Ale zmuszanie wszystkich jak leci do nauki śpiewu i gry na instrumentach to, wybacz, znęcanie się przynajmniej nad częścią uczniów. Zajęcia artystyczne mogłyby być "zabawą", jeśli uczeń będzie mógł wybrać dziedzinę sztuki i nie będzie musiał się stresować, że jest oceniany za coś, na co nie ma wpływu. Z naciskiem na "wybrać".

Nie spotkałeś się z dobrymi nauczycielami. O jakość nauczania w tej petycji też chodzi. Wiem o co ci chodzi - sam też byłem katowany takimi lekcjami w szkole, ale to dlatego, że nauczyciel był idiotą. Program nauczania Orffa (tego od okazałego oratorium "Carmina Burana") zakładał dla każdego coś miłego. Mała szkolna orkiestra. Można w niej robić coś skrajnie prostego, lub coś znacznie bardziej złożonego. Tematy są interesujące. Muzyka tworzy się na oczach dzieci, połączona z opowieściami i przygodami jak z gry. Coś zupełnie innego.

> O jakość nauczania w tej petycji też chodzi.

Jacku ty naprawdę wierzysz, że jakaś petycja czy uchwała rozwiąże problem jakości nauczania muzyki, która większości społeczeństwa jest równie potrzebna jak teatr telewizji? To musi być wiara, bo racjonalnych przesłanek takiego podejścia nie potrafię się doszukać, choć naprawdę się staram. System szkolnictwa ma mnóstwo problemów, a chyba głównym jest to, że istnieje. Społeczeństwo nie rozumie i nie chce muzyki w szkołach - wnioskuję tak na podstawie ankiet, które wypełniają rodzice w szkołach moich dzieci.

Jeśli potrafisz, to proszę wytłumacz mi dwie rzeczy: jak sfinansować to przedsięwzięcie, bo aluzja z deklaracji, że to może być kosztem religii to mrzonka; jak będzie wdrażana i nadzorowana jakość tych zajęć i kto za to zapłaci?

>Tematy są interesujące.

Dla kogo? Ludzie są różni.

>Muzyka tworzy się na oczach dzieci, połączona z opowieściami i przygodami jak z gry.

A co z dziećmi, które nie lubią gier zwłaszcza tych zespołowych a muzyka ich nudzi i nie interesuje. Mój syn za muzykę uważa rap, a klasyka go nudzi. Uszy chciałem mu odciąć jak mu pokazałem występ Paco de Lucia, a on do powiedzenia miał tylko, że pitolenie bez słów to marnowanie czasu. To tylko taka anegdota na koniec.

---

Tonący cynizmu się chwyta. [P. Jarocki]

Ja mimo wszystko zauważam, że muzyka jest bardziej potrzebna, niż teatr telewizji przeciętnemu człowiekowi. Zawsze była. Wstęp do teatru ludzie mają zapewniony na lekcjach polskiego, do muzyki zwykle nie mają żadnego wstępu. Jeszcze raz - ile razy w ciągu dnia zdarza się, iż otacza nas muzyka? A ile razy, że teatr? Czy ludzie częściej chodzą potańczyć w klubie, czy do teatru? Co częściej się robi za pomocą telefonu komórkowego?:

1) słucha muzyki
2) ogląda teatr telewizji

>Ja mimo wszystko zauważam, że muzyka jest bardziej potrzebna, niż teatr telewizji przeciętnemu człowiekowi.

Nie chcę się wdawać w zbędną polemikę, na temat definicji przeciętnego człowieka, więc nie pociągnę tematu, ale moją odpowiedź na to zawarłem w poprzednim poście. Nie ważne co ty, czy ja uważamy. Ważne, że doświadczenie i sytuacja w kraju wskazują na to, że pomyśl nie wypali. Jeśli wypali, to znaczną część dzieci unieszczęśliwi.


>Wstęp do teatru ludzie mają zapewniony na lekcjach polskiego, do muzyki zwykle nie mają żadnego wstępu.

Moje dzieci były ze szkoły na wycieczkach w teatrze, na koncercie, w operetce. Gdzie ten brak wstępu? Jeśli szkoła już coś organizuje, to jest to nie tylko teatr.

>Jeszcze raz - ile razy w ciągu dnia zdarza się, iż otacza nas muzyka? A ile razy, że teatr?

Skoro muzyka jest wszędzie, to czy w takim razie nie powinniśmy jednak postawić na teatr, który rozwija inspiruje i jest bardziej uniwersalny. Bo nawet jeśli Przemek nie umie grać na instrumencie, śpiewać czy tańczyć, to może napisać jakiś tekst, pomalować dekorację, czy być odpowiedzialnym za oświetlenie?

>Czy ludzie częściej chodzą potańczyć w klubie, czy do teatru?

Ja do teatru. Co z tego, że raz na kilka lat, ale to i tak częściej niż wyjście na tańce, bo na nich nie byłem od czasu ukończenia podstawówki.

>Co częściej się robi za pomocą telefonu komórkowego?

W moim przypadku ani jedno ani drugie. Pomijając podstawową funkcję telefonu, to służy mi on jeszcze tylko do przeglądania Internetu i gry w szachy. Nawet dzwonek mam tradycyjny, telefoniczny. Nie jakąś melodyjkę czy fragment utworu.

Jak już wcześniej pisałem, to że muzyka jest częścią twojego życia, nie znaczy, że taką samą rolę pełni w życiu innych ludzi.

---

Tonący cynizmu się chwyta. [P. Jarocki]

Zadałem ci szczere pytanie o to, co jest bardziej obecne w codziennym życiu - muzyka czy teatr. Co przeciętny, statystyczny Jan Kowalski robi częściej - słyszy muzykę, ogląda teatr? Moim zdaniem odpowiedź jest oczywista. A bierność wobec zalewających nas dźwięków nie jest czymś pozytywnym. Oczywiście, dobra szkoła powinna zorganizować dzieci na tyle dobrze, że grupa uczniów o różnych uzdolnieniach mogłaby stworzyć spektakl, w którym zajęliby się zarówno librettem (uzdolnienia literackie), dekoracją i strojami (uzdolnienia plastyczne), choreografią (uzdolnienia tanecznie bądź reżyserskie) oraz muzyką (uzdolnienia wykonawcze i kompozytorskie). Czy to by dzieciom zaszkodziło? Wielu wybitnych matematyków, biologów i fizyków, których znam, interesuje się sztuką - najczęściej malarstwem i muzyką. Wydaje mi się, że najgorzej jest z tzw. humanistami. Zdarzają się znawcy literatury, którzy nie mają bladego pojęcia o muzyce i malarstwie, choć bez tego nieraz dość ciężko być tak naprawdę znawcom literatury - wielu pisarzy nie było obojętnych na muzykę. Na przykład w "Mistrzu i Małgorzacie" są tysiące aluzji do określonych kompozycji Berlioza, co autorzy opracowań często przeoczają, bo nigdy w życiu nie słyszeli "Symfonii Fantastycznej", "Trojan" czy "Requiem"... Gdy w opracowaniu książki stykam się z taką ignorancją, czuję się wręcz okradany, komuś płacą, aby znał się na Bułhakowie i on bierze pieniądze, po czym odwala chałturę...

> Zadałem ci szczere pytanie o to, co jest bardziej obecne w codziennym życiu - muzyka czy teatr.

A ja szczerze odpowiadam, że nie wiem. Wg mnie nieuprawomocnione jest porównywanie muzyki do teatru. Jeśli już, to powinniśmy chyba pytać, co w naszym życiu jest ważniejsze: muzyka czy aktorstwo? Bo aktorstwo, to nie tylko teatr, to filmy, seriale, politycy. Każdy kłamca, każdy spiker, każdy mówca. Nauka aktorstwa, a raczej uwrażliwienie na jego aspekty, to sztuka, której uczy się każde dziecko. Każdy z nas uczy się kłamać i kłamstwa demaskować. Ci mniej zdolni dają się łatwiej manipulować, bo nie dostrzegają aktorstwa i dobrą grę biorą za prawdę. Przy takiej percepcji, stawiam na teatr, ale nadal jestem daleki od tego, żeby nim dzieci na siłę uszczęśliwiać.

Postawię taką hipotezę: gdyby dzieci uczono aktorstwa, do jako osoby dorosłe nie przeżywałyby życia bohaterów z seriali. Nauczone w dzieciństwie, że gdy opada kurtyna, to zza niej wychodzą bohaterowie, nie paliliby zniczy po śmierci Hanki Mostowiak czy innego Ryśka. I w moim przekonaniu jest ona równie mocna, jak Twoja, że muzyka uszlachetnia.

> Jan Kowalski robi częściej - słyszy muzykę, ogląda teatr?

Jan Kowalki równie często ogląda teatr, słucha koncertów muzyki klasycznej, ogląda balet lub operę. Choć zgaduję, że teatr to chyba jednak najczęściej, bo czasem jest częściej w TV.

> A bierność wobec zalewających nas dźwięków nie jest czymś pozytywnym.

Dlaczego? Jeśli chcielibyśmy przeżywać każdą muzykę, która do nas dociera, to przy kakofonii, którą sam opisujesz, nie mielibyśmy czasu na nic innego.

> Czy to by dzieciom zaszkodziło?

To jest tendencyjne pytanie. A prawidłowa odpowiedź na nie brzmi "to zależy". Zależy od okoliczności i samych dzieci.

> Wielu wybitnych matematyków, biologów i fizyków, których znam, interesuje się sztuką - najczęściej malarstwem i muzyką.

Czyli ludzi inteligentnych, umiejących myśleć samodzielnie. Czego właściwie powyższe stwierdzenie ma dowieść?
Za uwagi o "Mistrzu i Małgorzacie" bardzo dziękuje, nie wiedziałem o tym, o czym piszesz. Książka przez długi czas była moją ulubioną, ale nigdy z Berliozem jej nie skojarzyłem, pomimo że w ogólniaku miałem porządną edukację muzyczną dzięki prof. Jerzemu Pogockiemu. Nawet zdarzyło mi się śpiewać w jego chórze, do dzisiaj nie mam pojęcia jakim cudem, skoro w tym samym czasie z ZHP byłem przekupywany, żebym nie śpiewał przy ogniskach. Jednak prawda jest taka, że słuchania muzyki nauczyłem się sam. Po podstawówce jej nienawidziłem, po ogólniaku rozumiałem, ale dopiero po latach pozbyłem się przykrych wspomnień związanych z przymuszaniem do grania, śpiewania i tańczenia.

Świat nie ucierpiał zbytnio na tym, że znawcy literatury nie odkryli odniesień, które są dla Ciebie oczywiste. Tak samo jak nie ucierpiał na tym, że ja się z nim nie podzieliłem swoimi skojarzeniami, w których Szatan drążący struktury ZSRR to alegoria wirusa komputerowego rozprzestrzeniającego się po przestarzałym systemie operacyjnym. Każdy ma prawo do innej percepcji, więc nie zgadzam się z tezą, że każdy musi się nauczyć czuć lub rozumieć muzykę. Bo nie każdego tego nauczyć można.

Odniosę się jeszcze do tego, że jak piszesz, muzyka jest wszędzie. Zgoda jest, ale co z tego? Ludzie nie rozumieją co się do nich mówi, nie umieją czytać ze zrozumieniem, a nagle wszystkich nauczymy rozumieć przekaz muzyczny? Jacku, nie mierz wszystkich swoją miarą. Jesteśmy różni i nie wszyscy ukochali muzykę, niektórzy jej po prostu nie potrzebują i pozwólmy im na to.

Na koniec wracając do petycji. Pytałem wcześniej, ale nie odpowiedziałeś, naprawdę jesteś aż takim idealistą, że wierzysz w jej powodzenie? Wierzysz, że z takich przymusowych lekcji wyniknie tylko samo dobro? Dla kilku (kilkunastu, kilkudziesięciu) "nawróconych na muzykę" poświęcisz setki, które się tylko zniechęcą i znudzą?

---

Tonący cynizmu się chwyta. [P. Jarocki]

>Zadałem ci szczere pytanie o to, co jest bardziej obecne w codziennym życiu - muzyka czy teatr.
Jeśli chodzi o paragon sztuk, to powiem ci szczerze, że niezbyt interesuje mnie ustanawianie takowego, jednakowego dla każdego i obowiązującego w każdym miejscu. Uważam, że jest to działanie pozbawione sensu. Nie będę się wdawał w dyskusje o prymacie jednej sztuki nad inną bo jedynym co mam w tym temacie do powiedzenia jest to, co już powiedział Michał Anioł, który twierdził, że nie ma sztuk ważniejszych i mniej ważnych.
Dyskusja na temat paragonu sztuk jest niezwykle ciekawa, ale należy już do historii estetyki.

> Zdarzają się znawcy literatury, którzy nie mają bladego pojęcia o muzyce i malarstwie, choć bez tego nieraz dość ciężko być tak naprawdę znawcom literatury - wielu pisarzy nie było obojętnych na muzykę.
A może bez znawstwa literatury nie można wiele powiedzieć o rzeźbie bo przecie wielu malarzy było niezwykle wrażliwych na muzykę? A może też nie można być znawcą teatru nie znając się na architekturze? Czy może jeszcze nie należy nic mówić o akcjonistach wiedeńskich mając blade pojęcie o masturbacji, zarzynaniu zwierząt oraz fekaliach? Istnieje jeszcze taka możliwość, że znawca literatury nie powinien wypowiadać się o twórczości Bukowskiego jeśli tak samo jak on nie jest znawcą whisky lub jest "obojętny na wdzięki kobiet".
>Na przykład w "Mistrzu i Małgorzacie" są tysiące aluzji do określonych kompozycji Berlioza, co autorzy opracowań często przeoczają, bo nigdy w życiu nie słyszeli "Symfonii Fantastycznej", "Trojan" czy "Requiem"... Gdy w opracowaniu książki stykam się z taką ignorancją, czuję się wręcz okradany, komuś płacą, aby znał się na Bułhakowie i on bierze pieniądze, po czym odwala chałturę...
W malarstwie Hieronima Boscha są tysiące aluzji, odniesień i symboli astrologicznych, co autorzy opracowań często przeoczają, bo nigdy w życiu nie słyszeli o tym by ludzie urodzeni pod znakiem byka byli złodziejami...
Uważasz, że gdy spotykam się z taką ignorancją powinienem poczuć się okradany bo komuś płacą aby znał się na Boschu a on odwala chałturę pomijając milczeniem problematykę astrologiczną w dziełach Boscha?

>Jeszcze raz - ile razy w ciągu dnia zdarza się, iż otacza nas muzyka? A ile razy, że teatr?

Jeszcze raz - fakt, że Ty wszędzie "widzisz" muzykę, nie oznacza, że dla innych jest ona tak samo istotna.

>Czy ludzie częściej chodzą potańczyć w klubie, czy do teatru? Co częściej się robi za pomocą telefonu komórkowego?:
>1) słucha muzyki
>2) ogląda teatr telewizji

Czy to, że ktoś czasem - a nawet bardzo często - tańczy, oznacza, że musi sam umieć komponować albo grać? Nie musi. Korzysta z tego, co stworzył ktoś inny, dokładnie tak, jak wtedy, kiedy ogląda film, prowadzi samochód, korzysta z komputera.
Ilu ludzi rozumie, jak działa (dokładnie, ze szczegółową znajomością każdego pojedynczego procesu) samochód albo komputer? Czy to, że ludzie każdego dnia mają z nimi kontakt, oznacza, że wszystkich obowiązkowo powinno się kształcić na mechaników i elektroników?

>Ja mimo wszystko zauważam, że muzyka jest bardziej potrzebna, niż teatr telewizji przeciętnemu człowiekowi. Zawsze była.

Ciężko jest mówić o tym co jest potrzebne, kiedy to jest, ciągle i nieprzerwanie. Ale gdyby tej muzyki nie było... gdyby się dzieciak wychowywał bez muzyki? To by wtedy można było mówić, czy jej potrzebuje, czy nie potrzebuje. I czy w ogóle byłby ją w stanie zrozumieć.

>Jeszcze raz - ile razy w ciągu dnia zdarza się, iż otacza nas muzyka? A ile razy, że teatr?

A ile razy otacza nas smród czyjejś pachy? Albo brudne ściany posmarowane wulgaryzmami?

Ale to, że nas otaczają nie jest równoznaczne z tym, że ich potrzebujemy.

>Czy ludzie częściej chodzą potańczyć w klubie, czy do teatru? Co częściej się robi za pomocą telefonu komórkowego?:
>1) słucha muzyki
>2) ogląda teatr telewizji

Jest jeszcze pytanie po co ludzie chodzą potańczyć w klubie i czemu służy muzyka, która tam leci.

Bo prawdę mówiąc można by tą muzykę zastąpić takim gościem z bębnem, który na galerach dawał koncerty.

Ludzie idą "tańczyć" nie z potrzeby tańca, ale dlatego, że inną potrzebę (bo nie ma czegoś takiego jak potrzeba tańca) nauczyli się zapokajać właśnie tańcząc.

A teatr zaspokaja zupełnie inne potrzeby (prócz jednej wspólnej, tej nieszczęsnej afiliacji). Dlatego też ciężko jest porównywać te dwie rzeczy.

>Nie spotkałeś się z dobrymi nauczycielami. O jakość nauczania w tej petycji też chodzi. Wiem o co ci chodzi - sam też byłem katowany takimi lekcjami w szkole, ale to dlatego, że nauczyciel był idiotą. Program nauczania Orffa (tego od okazałego oratorium "Carmina Burana") zakładał dla każdego coś miłego. Mała szkolna orkiestra. Można w niej robić coś skrajnie prostego, lub coś znacznie bardziej złożonego. Tematy są interesujące. Muzyka tworzy się na oczach dzieci, połączona z opowieściami i przygodami jak z gry. Coś zupełnie innego.

W młodszych klasach czy przedszkolach są inne zajęcia - gry, zabawy połączone ze śpiewaniem i nawet grą na jakimś prostym instrumencie. Podejrzewam, że coś podobnego masz na myśli. Tylko wiesz co? Tego też nie znosiłam, nawet jako kilkuletnie dziecko. A jeśli w wieku czterech albo pięciu lat czułam się jak idiotka podśpiewując i klaszcząc razem ze stadkiem innych dzieciaków, to zapewniam cię, że w wieku lat nastu też nie zapałałabym do tego miłością.

A zdarzyło ci się spotkać w szkole osoby nie lubiące matematyki, wuefu, języka polskiego, biologii etc.? Ile zależało od nauczycieli, ile od rzeczywistej awersji do przedmiotu? Czy, gdy byłaś bardzo mała i było to łatwe, ktoś próbował nauczyć cię nut? Bo petycja sprzeciwia się samemu poklaskiwianiu i nuceniu, jej autorzy wiedzą, jak nudna jest muzyka uczona przez osoby do tego nie mające kompetencji.

>A zdarzyło ci się spotkać w szkole osoby nie lubiące matematyki, wuefu, języka polskiego, biologii etc.? Ile zależało od nauczycieli, ile od rzeczywistej awersji do przedmiotu?

Miałam w liceum wspaniałego historyka, co nie zmieniło faktu, że - poza starożytnością - nie znosiłam historii. Miałam też świetną chemiczkę w podstawówce (wredną, wymagającą jędzę, której większość uczniów nie znosiła) i beznadziejną w liceum. Ta ostatnia obrzydziła mi przedmiot - jak sądziłam - na dobre. Potem nie tylko miałam chemię na pierwszym roku, ale też dwa lata później wybrałam ją jako drugi kierunek.
Nauczyciel to nie wszystko. Czasami to bardzo mało. Może zachęcić do spróbowania czegoś nowego albo sprawić, że człowiek na jakiś czas z czegoś zrezygnuje i potem będzie to odkrywał na nowo, ale nie zrobi muzyka - malarza, matematyka, itd. - z kogoś, kto nie ma do tego ani talentu, ani serca.

>Czy, gdy byłaś bardzo mała i było to łatwe, ktoś próbował nauczyć cię nut?

Nie, bo nie interesowały mnie nuty, tylko książki (wszystkie możliwe, odkąd jako czterolatka zmusiłam dziadka, żeby nauczył mnie czytać), filmy przyrodnicze i klocki (od prostych drewnianych po LEGO). Kiedy miałam jakieś pięć lat, zaczęłam zanudzać rodziców, żeby mi wymyślali matematyczne zagadki. Kiedyś ciotka podarowała mi cymbałki, które po tygodniu wylądowały gdzieś w kącie (fakt, nauczyłam się grać kilka prostych melodyjek, takich typu "Wlazł kotek na płotek", ale jakiejś szczególnej satysfakcji mi to nie sprawiło). Niby dlaczego w takiej sytuacji ktoś miałby mnie katować nauką nut?

>Bo petycja sprzeciwia się samemu poklaskiwianiu i nuceniu, jej autorzy wiedzą, jak nudna jest muzyka uczona przez osoby do tego nie mające kompetencji.

Dla wielu osób jest nudna niezależnie od kompetencji nauczyciela. A już na pewno nudniejsza niż wiele innych rzeczy.

Zgadzam się z tobą, że nauczyciel to nie wszystko, ale ma jednak pewne znaczenie. Z moich doświadczeń wynika, iż osoby które same z siebie wiedzą, co chcą robić, są nie tak częste. Wiele osób, w tym dzieci również, trzeba zachęcić. Nauka nut jest katowaniem, bo zaczyna się w wieku, kiedy przyswajanie nowych języków przestaje już być automatyczne, a staje się ciężką pracą. Oczywiście w domach nie tak często można znaleźć nuty, za to dość często radio bombardujące muzyką o poranku. Muzyka towarzyszy też grom, jest w TV, w pubach...

>Zgadzam się z tobą, że nauczyciel to nie wszystko, ale ma jednak pewne znaczenie. Z moich doświadczeń wynika, iż osoby które same z siebie wiedzą, co chcą robić, są nie tak częste. Wiele osób, w tym dzieci również, trzeba zachęcić.

Wprowadzanie obowiązkowej nauki muzyki dla wszystkich, niezależnie od indywidualnych zdolności i zainteresowań, nie jest zachęcaniem, tylko przymusem.

>Nauka nut jest katowaniem, bo zaczyna się w wieku, kiedy przyswajanie nowych języków przestaje już być automatyczne, a staje się ciężką pracą.

Nauka nut jest katowaniem dla każdego, kogo to nie interesuje i kto wolałby w tym czasie robić setki innych rzeczy. Wiek nie jest tu najważniejszy. A lata, w których wszystko łatwo przychodzi, można wykorzystać na naukę czegoś innego, co naprawdę będzie dla dziecka przyjemnością i okaże się przydatne, choćby języków.
P.S. Nauka nut w podstawówce nie była dla mnie trudna i nie była ciężką pracą, była po prostu czymś, co nie było w stanie nawet na chwilę mnie zainteresować. Nawet wolałam to, niż kretyńskie śpiewanie na ocenę - do którego, tak przy okazji, moja nauczycielka uparcie mnie zmuszała tylko dlatego, że doszukała się jakiejś odrobiny talentu i uznała, że mam "dłonie pianistki". Za cholerę nie byłam w stanie jej wytłumaczyć, że ewentualna umiejętność gry na pianinie - w czym i tak nie wyszłabym poza podstawy - nie musi iść w parze z dobrym głosem.

>Oczywiście w domach nie tak często można znaleźć nuty, za to dość często radio bombardujące muzyką o poranku. Muzyka towarzyszy też grom, jest w TV, w pubach...

Do tego już się odniosłam.

>1) muzyki uczy się w szkołach niemuzycznych byle jak, nie systemowo

I bardzo dobrze, przynajmniej w tym wypadku. Jeszcze lepiej by było, gdyby tych dzieciaków w ogóle muzyki nie uczono.

Ja na to patrzę w ten sposób: człowiek ma ograniczoną ilość czasu i w tym czasie musi zmieścić różne aktywności.

Opanować pewne podstawowe dla każdego człowieka umiejętności, oraz pewne umiejętności właściwe dla siebie - przy czym te raczej na wyższym poziomie, niż "podstawowy". Dzieciak musi jeszcze sobie "pobiegać", trochę się zrelaksować i porządnie wyspać, bo bez tego resztę możemy o kant dupy potłuc.

Tak więc dzieciak "straci" masę czasu na robienie rzeczy, które mu się nigdy nie przydadzą, jeśli wrzucimy masę dodatkowych lekcji.

>2) uczy jej się w zbyt późnym wieku, to co łatwo przychodzi w wieku 7 i mniej lat staje się horrorem w wieku lat 13+

Steve Vai zaczął uczyć się grania na gitarze w wieku lat 13.
Tom Morello - pierwsza gitara w wieku lat 13
John Mayer - 13 lat
Jimmy Page - 12 lat
BB King - 12 lat
Jimi Hendrix - 15 lat
Buckethead - 12

Część wielkich gitarzystów zaczynała wcześniej, ale choćby na powyższych przykładach widać, że wiek jest mniejszym problemem niż talent.

Obecnie panuje takie dziwne podejście do twórczości... twórczość egalitarna - każdy tworzyć może, prawda... wszystko jest dziś twórcze, choćby było już tysiąc razy zrobione. Z tym, że osoba bez talentu stworzy co najwyżej jakąś kupę...

>3) nauczyciele, jeśli są, często są pozbawieni kompetencji

Takie mam niejasne wrażenie, że nauczać idą ci, co zbyt wiele talentu nie mieli...

>4) ważnym elementem nauczania muzyki jest zabawa i improwizacja, a nie śpiewanie kolęd na ocenę

Improwizacja ma sens, jeśli ktoś ma talent. Jeśli nie ma telantu, to lepiej żeby zająłby się rzeczami, do których jest "genetycznie" predysponowany. Jeśli więc widać, że mały koleś szybko biega, albo świetnie skacze, nie ma sensu sadzać go w ławeczce z cymbałkami i kazać napierdzielać.

>5) są świetnie programy do nauczania muzyki, zupełnie w Polsce nie znane.

Jednak dużo bardziej przydatne byłyby świetne programy do nauczania "odporności" na manipulację, czy choćby podstaw zdrowego żywienia, której to wiedzy większość ludzi nie posiada. Dziecko można nauczyć tysięcy rzeczy i nie wydaje mi się, aby muzyka miałaby być na tej liście gdzieś wysoko jeśli chodzi o pierwszeństwo.

>Zgadzam się, że programy nauczania są przeciążone. Dlatego sugeruję więcej zajęć artystycznych kosztem tego, co niepotrzebne - religii, elementów spirytyualizmu i zabobonu na innych przedmiotach humanistycznych (literatura polska o bogu i diable etc., historia zafałszowana dla potrzeb KrK i nadmiernego nacjonalizmu).

Dlaczego muzyka? Dlaczego nie uczyć ludzi wyciągania wniosków? Zdobywania wiedzy! Istnieje mnóstwo technik, które mogą człowiekowi pomóc w zapamiętywaniu rzeczy, ale tego się w szkołach nie uczy Dlaczego nie uczyć tego, co mogłoby młodym ludziom pomóc w zrozumieniu samych siebie? Radzić sobie ze stresem?
A oprócz tego oczywiście tych dziedzin, o których dzieciak chce słuchać, które chce zgłębiać.

Pan zakłada, że dzieci aż nogami trzęsą z podniecenia, żeby sobie w cymbałki powalić, a to chyba jest błąd.
Nie mówiąc już o innych problemach z takimi wspólnymi lekcjami tego i owego. Człowiek, który wyraźnie odstaje od grupy staje się pośmiewiskiem, zwłaszcza w młodszych klasach. Jeśli nałoży się na to jeszcze facylitacja społeczna, czyli gorsze wykonywanie danej czynności kiedy osoba jest obserwowana przez innych ludzi, to mamy mogiłę. Zwłaszcza w przypadku tych dziedzin, w których TALENT jest najważniejszym czynnikiem, bo każdy od razu widzi poziom umiejętności danego biedaka.

Zdarzali się artyści, którzy startowali późno, poza tym niekiedy mówiąc, że ktoś zaczął grać na danym instrumencie późno pomija się wcześniejsze doświadczenia muzyczne.

Nudne walenie w cymbałki będzie nudne. Dobrane do wieku, powiązane z zabawą i współpracą z innymi dziećmi - to co innego.

Gdy włączymy radio, w kółko słychać w nim muzykę. Nie bycie biernym wobec tego wszechobecnego zjawiska moim zdaniem lepiej buduje postawę racjonalną.

>Gdy włączymy radio, w kółko słychać w nim muzykę.

Na których stacjach? Ja zazwyczaj trafiam na siekę, w związku z czym radia zasadniczo nie słucham...

>Nie bycie biernym wobec tego wszechobecnego zjawiska moim zdaniem lepiej buduje postawę racjonalną.

Ludzie mają różny poziom wrażliwości. Muzyka nie jest więc dla każdego. Tak jak poezja nie jest dla każdego, spora część po prostu jej nie zrozumie.

Muzyka z kolei stała się w pewien sposób potwierdzeniem o identyczności danych osób. "Czego słuchasz" pada pytanie i kiedy ktoś odpowie tak samo jak zadający pytanie - mamy nić porozumienia. Nieważne, że znają tylko jedną płytę danego "artysty". Tu już nie chodzi o muzykę, a o przynależność do danej subkultury. Szukanie podobieństw. Dlatego też nie mówiłbym o wszechobecności muzyki... to nie o muzykę chodzi.

Wiele osób słucha tej sieki radiowej, zdecydowanie więcej niż poezji. To, że w radiu leci sieka wynika z tego, że ogromne ilości ludzi (większość) czują potrzebę muzyki, ale nikt nie zadbał o to, by uczynić tę ich potrzebę bardziej twórczą i przemyślaną. Jeszcze raz - chyba zgodzić się, że recytacja poezji jest absolutnym marginesem przy obecnej wszędzie muzyce. Która jest sieką, z uwagi na zaniedbania w edukacji i nie wykorzystanie tego potencjału, jakim jest powszechna potrzeba muzyki.

   Moja edukacja była niezwykle zaniedbana pod względem edukacji muzycznej co nie oznacza, że nie uwielbiam muzyki, że słucham wyłącznie "sieki", i myślę, ze że wiele osób mogłoby się pod tym podpisać.
   Według ciebie każda minuta poświęcona na słuchanie Kasi Groniec "powinna owocować kilkoma dniami poświęconymi muzyce klasycznej (również ragom z Indii czy makamom ze świata muzułmańskiego)". Ja tak nie uważam.
www.youtub(*)?v=ZNduOILaUEc&feature=related
Piszesz, że masz czasu na Kasię Groniec i inne jej podobne gwiazdy. Ja mam. Dziś będę słuchał Marylin Monroe.
Nie jestem purystą. Uchowaj boże.

Nadal uważam, iż muzyka klasyczna jest najwartościowsza. Ale dyskusja, którą znalazłeś, jest sprzed ładnych kilku lat. Przez ten czas zrozumiałem, że dobrze, jeśli człowiek lubi szczerze jakikolwiek typ muzyki - wtedy przestaje być biernym słuchaczem i w oparciu o to, co robi, rozwija się. Także powtórzę jeszcze raz - od czasu przytaczanej przez ciebie dyskusji ZMIENIŁEM moje zdanie na ten temat. Należę do tych nielicznych chyba stworzeń w internecie, które nie zakładają, iż wiedzą już wszystko i zawsze mają rację. Gdy czuję, że przesadziłem, gdy mnie ktoś przekona, ZMIENIAM zdanie.

I bardzo dobrze. Mam nadzieję, że nie będziemy dyskutować nad wyższością Mozarta nad Charlesem Mansonem.

>Nadal uważam, iż muzyka klasyczna jest najwartościowsza.

A mówisz tak w oparciu o przesłuchanie większości płyt, jakie kiedykolwiek powstały?

Muzyka spełnia, czy też może spełniać kilka - dosłownie - funkcji. I względem tychże funkcji musi zostać oceniona. Tak więc muzyka klasyczna ma obrzydliwie wręcz małą wartość w porównaniu z szantami, jeśli chodzi o ułatwianie pracy na żaglowcu

Chyba, że mówimy o jakiejś ogólnej wartościowości z księżyca, wedla której człowiek staje się lepszym człowiekiem pod wpływem danej rzeczy. Wtedy jednak może się okazać, że muzyka nie ma żadnej wartości.

>Wiele osób słucha tej sieki radiowej, zdecydowanie więcej niż poezji. To, że w radiu leci sieka wynika z tego, że ogromne ilości ludzi (większość) czują potrzebę muzyki, ale nikt nie zadbał o to, by uczynić tę ich potrzebę bardziej twórczą i przemyślaną.

Czują również potrzebę iPada, potrzebę Snickersa, potrzebę BMW, potrzebę pierścionka z diamentem, potrzebę Durex'a a nie jakiejś innej prezerwatywy itd.

Potrzeba, jak to określasz, "muzyki" jest potrzebą afiliacji, z tym że wyrażoną za pośrednictwem muzyki. A że człowiek nie ma zbyt dużego połączenia ze swoimi potrzebami, że tak powiem, organicznymi, to wydaje mu się, że ma potrzebę "muzyki".

Ktoś kto gra z kolei ma potrzebę samorealizacji, a nie "muzyki". Z tym, że właśnie w muzyce może się "realizować". Inny będzie pisał pamiętniki, wiersze, grał w kosza, pływał, uprawiał grządki, gotował itd. Wszystko to jedna potrzeba, ale wyrażona w inny sposób.

Tak więc nie ma sensu PRZYMUSZAĆ kogoś, dla jego własnego "dobra" do zaspokajania "potrzeby" muzyki, kiedy on by wolał zaspokajać sobie ją w inny sposób.

Moim przyziemnym zdaniem chodzi o to, że wraz z niżem demograficznym w szkołach rozpoczęła się tzw. "walka o ucznia". W jej wyniku uczniowie są wręcz rozrywani przez nauczycieli i agresywną konkurencję między szkołami.
Mam wrażenie, że nauczyciele przedmiotów artystycznych obudzili się nagle, bo się okazało, że za chwilę dla wielu z nich zwyczajnie nie będzie pracy. Jak temu zaradzić? Wprowadzić dodatkowe obowiązkowe zajęcia, które zagwarantują etaty i ciepłe posadki. A że uczeń niekoniecznie tego potrzebuje? Kogo to obchodzi. Uczeń jest po to, żeby nim choćby orać pole, a kasa musi się zgadzać.

>Moim przyziemnym zdaniem chodzi o to, że wraz z niżem demograficznym w szkołach rozpoczęła się tzw. "walka o ucznia".

Raczej "walka o stołek nauczyciela" tak jak z gimnazjami było/jest

Do tego dochodzi jeszcze takie podejście, że dobrym obyczajem jest, aby dziecko poplumkało sobie na pianinku. Dziecko sąsiadów, kiedy jeszcze z rodzicami mieszkałem, dawało nam zdrowo popalić. Dzień w dzień praktycznie miało lekcje. Ustawili sobie pianinko przy ścianie i można powiedzieć, że moja rodzina również uczestniczyła w tych zajęciach. Wiedzieliśmy nawet kiedy kto gra - kiedy grało równo, była to nauczycielka. Dziecko z kolei jest antytalentem muzycznym, przez kilka lat nie zrobiło żadnych postępów, aż w końcu podrosło na tyle, żeby powiedzieć stanowcze "NIE".

Przypuszczam, że nie. Temat powszechnej edukacji muzycznej wraca, był poruszany też w trakcie wyżu demograficznego w szkołach. Myślę, że nie należy sprowadzać tego tematu do tak prostych pobudek. Od tysiącleci ludzie muzykują, uczą się muzyki, obecność muzyki wokół nas świadczy o tym, iż jest ona bardzo potrzebnym elementem. Czemu nie uczyć ludzi bardziej twórczego podejścia do tego wszechobecnego zjawiska? Moim zdaniem świat, w którym zewsząd dobiega muzyka i jednocześnie mało kto cokolwiek o niej wie, uczy postaw biernych i nieracjonalnych.

>Od tysiącleci ludzie muzykują

Od tysiącleci ludzie się zabijają. Tortury i gwałty też mają całkiem długą tradycję. Nie jest to jednak powód do umieszczania w szkołach podstawowych takich przedmiotów jak "Podstawy podpalania strzechy", ani tematów lekcji jak: "Ile zębów można wyrwać zanim czarownica przestanie w ogóle mówić".

>Czemu nie uczyć ludzi bardziej twórczego podejścia do tego wszechobecnego zjawiska?

Dlatego, że nawet wśród muzyków nie każdy jest twórczy.

A wśród tych znanych i lubianych nie każdy nawet umie grać czy śpiewać.

Jeśli zaś chodzi o odbiór, to ludziom zdaje się nie przeszkadzać to, że słuchają muzyki prymitywnej, z gościem robiącym BUM, BUM, BUM na perkusji, Plong, Plong, Plong na basie. A jeśli puścić im coś ambitniejszego, to uznają, że to jest szajs. Między innymi dlatego, że nie potrafią tego zrozumieć. Fizycznie nie mają możliwości.

Nie można też uznać, że kiedyś to było w ogóle super, bo był Bach, Beethoven i tylko ich słuchano. Bo były też podrzędne grupy grajków, grające na weselach i na placykach. I tak samo byli zaawansowani, jak ci nasi obecni trubadurzy Z przejść podziemnych żebrzący o złotówkę, ustawieni koło stoisk z zapiekankami... przynajmniej gdyby jeszcze były takie stoiska to właśnie tam by stali

Kolejna sprawa - twórczości nie można nauczyć:D

Twórczość w rozumieniu egalitarnym nie jest twórczością, tylko jakimś tam kombinowaniem opartym o odtwórstwo. Zostaje pozbawiona zarówno komponentu "przydatności" jak i "innowacyjności".

>Jeśli zaś chodzi o odbiór, to ludziom zdaje się nie przeszkadzać to, że słuchają muzyki prymitywnej, z gościem robiącym BUM, BUM, BUM na perkusji, Plong, Plong, Plong na basie. A jeśli puścić im coś ambitniejszego, to uznają, że to jest szajs. Między innymi dlatego, że nie potrafią tego zrozumieć. Fizycznie nie mają możliwości.
Co jest wyznacznikiem "ambitności" muzyki? Niektóre utwory łatwiej wpadają w ucho, ale to ma się nijak do ich jakości. Wolę Daft Punk od Pink Floyd.

>Co jest wyznacznikiem "ambitności" muzyki? Niektóre utwory łatwiej wpadają w ucho, ale to ma się nijak do ich jakości. Wolę Daft Punk od Pink Floyd.

"Wyrobienie muzyczne" potrzebne do słuchania danego utworu. Jednych utworów słuchać nie można, bo to jest po prostu szajs, a innych dlatego, że są zbyt "trudne". Stąd określenie "ambitniejsze".

Chodzi też o słyszenie instrumentów, przeciętny człowiek nawet nie zauważy, że basowej gitary nie ma, bo jej nie słyszy. Perkusista z kolei wybija Bam, Bam, Bam, żeby każdy głupek wiedział kiedy machnąć głową.

Pozostaje jeszcze - jeśli chodzi o muzykę współczesną - kwestia tekstu, ale to jest inny temat.

>"Wyrobienie muzyczne" potrzebne do słuchania danego utworu. Jednych utworów słuchać nie można, bo to jest po prostu szajs, a innych dlatego, że są zbyt "trudne". Stąd określenie "ambitniejsze".
Jak dla mnie jedyny sposób na wyrobienie sobie gustu muzycznego to słuchać, słuchać i słuchać. Ale i tak zawsze pozostaną jakieś osobiste preferencje.
www.youtube.com/watch?v=AyJfHU4GoOQ większość osób pewnie nie uzna tego za muzykę
>Chodzi też o słyszenie instrumentów, przeciętny człowiek nawet nie zauważy, że basowej gitary nie ma, bo jej nie słyszy. Perkusista z kolei wybija Bam, Bam, Bam, żeby każdy głupek wiedział kiedy machnąć głową.
Trzeba czasem posłuchać bardziej "aktywnie", żeby usłyszeć wszystkie elementy.
I czemu od razu głupek, przecież rytm po coś powstał - zresztą pewnie pierwotnie muzyka była przede wszystkim na nim właśnie oparta.
>Pozostaje jeszcze - jeśli chodzi o muzykę współczesną - kwestia tekstu, ale to jest inny temat.
A czemu tylko współczesna?

>Jak dla mnie jedyny sposób na wyrobienie sobie gustu muzycznego to słuchać, słuchać i słuchać. Ale i tak zawsze pozostaną jakieś osobiste preferencje.
>www.youtube.com/watch?v=AyJfHU4GoOQ większość osób pewnie nie uzna tego za muzykę

Tak to jest, że jak ktoś się nauczy jeść mizerię na słono, to nigdy w życiu nie przełknie takiej na słodko No może poza wyjątkami.

Muzyki też się trzeba nauczyć i niestety utwór przedstawiony przez Ciebie może być od samego początku mocno... odrzucony. To dobre słowo:D

>Trzeba czasem posłuchać bardziej "aktywnie", żeby usłyszeć wszystkie elementy.
>I czemu od razu głupek, przecież rytm po coś powstał - zresztą pewnie pierwotnie muzyka była przede wszystkim na nim właśnie oparta.

Głupek dlatego, że muzyki słucha tylko dla tego BUM BUM, bo bardziej skomplikowanych rzeczy nie zrozumie/nie usłyszy:D

Głupek oczywiście muzyczny:D

>www.youtube.com/watch?v=AyJfHU4GoOQ większość osób pewnie nie uzna tego za muzykę
Oj tam, oj tam. A czymże to się różni od dzieła jednego z największych kompozytorów 2 połowy XX wieku?
www.youtub(*)?v=Zmi2EVb7kQU&feature=related
To już tylko kwestia gustu.

>1) muzyki uczy się w szkołach niemuzycznych byle jak, nie systemowo
To nie dotyczy tylko muzyki
>2) uczy jej się w zbyt późnym wieku, to co łatwo przychodzi w wieku 7 i mniej lat staje się horrorem w wieku lat 13+
To dotyczy także języków obcych
>3) nauczyciele, jeśli są, często są pozbawieni kompetencji
To dotyczy niemal całego systemu edukacji, nie tylko artytycznej
>4) ważnym elementem nauczania muzyki jest zabawa i improwizacja, a nie śpiewanie kolęd na ocenę
To dotyczy także innych zajęć.
>5) są świetnie programy do nauczania muzyki, zupełnie w Polsce nie znane.
W polskich szkołach publicznych wdraża się stosunkowo mało dobrych programów nauczania
>Zgadzam się, że programy nauczania są przeciążone. Dlatego sugeruję więcej zajęć artystycznych kosztem tego, co niepotrzebne - religii, elementów spirytyualizmu i zabobonu na innych przedmiotach humanistycznych (literatura polska o bogu i diable etc., historia zafałszowana dla potrzeb KrK i nadmiernego nacjonalizmu).

To znaczy, że z programu nauczania należy wykreślić Bogurodzicę i ludowe legendy o diabłach, zredukować epokę średniowiecza do brzytwy Ockhama, a Romantyzm przedstawić jako wylęgarnie szkodliwych zabobonów i nacjonalizmów?
Myślę, że gdybym miał wybierać ministra edukacji i miał do wyboru ciebie i Giertycha... wybrałbym Giertycha bo jest przystojniejszy

Bardzo wartościowa petycja. Podpisuję się rękami i nogami.
Muzyka uczłowiecza bezapelacyjnie.

Zgadzam się z tym, że dzieci powinny zostać uwrażliwione na muzykę - jest to w końcu bardzo ważny element ludzkiej kultury, obecny w niej od samego początku, od kiedy tylko hominid nauczył się rytmicznie stukać kamieniem o kamień - ale naprawdę trudno mi się zgodzić z następującym fragmentem petycji:
Cytat:
Litości. Zbyt dobrze pamiętam moje roczne zmagania z pianinem, zakończone pełną klęską (no, ja właściwie mogę mówić o triumfie, bo pozwolono mi odczepić się od znienawidzonego instrumentu), by teraz fundować coś takiego innym dzieciom. Nie wystarczyłoby zapoznać uczniów z historią muzyki, zaprezentować im utwory, omówić je? Uwrażliwić dzieci na dźwięki, a nie zmuszać do ich produkowania?
Naprawdę temat warto jeszcze raz przemyśleć.

>Zgadzam się z tym, że dzieci powinny zostać uwrażliwione na muzykę - jest to w końcu bardzo ważny element ludzkiej kultury, obecny w niej od samego początku, od kiedy tylko hominid nauczył się rytmicznie stukać kamieniem o kamień

Ja aię tak zastanawiam odnośnie tego nieszczęsnego hominida i sposobów przedstawienia go w kulturze - czyli z pałą, nawalającego w pusty pień...

Na ile ten wizerunek jest prawdziwy? Jak możemy to potwierdzić? Jasne, że w jakiś sposób rytmiczne ruchy człowiekowi towarzyszyły, bo łatwiej jest robić różne rzeczy, mniej się człowiek męczy itd. No nie wiem.

A co do kultury... myzuka jest spoiwem więzi międzyludzkich w obrębie jednej grupy. Subkultury powstają wokół muzyki, ale to jeszcze nie oznacza, że ma ona znaczenie Do danej subkultury mogą więc należeć osoby, które nijak nie znają się na muzyce, której słuchają. Co więcej - nie słuchają jej, kiedy są sami, a używają jako znacznika przynależności.

Tak więc muzyka pełni inną rolę, niż kiedyś. To już nie jest rola użytkowa (a więc wspomaganie pracy, czy rytuałów), a rola "społeczna". Muzyka staje więc na równi z napojami, butami, ubraniami, samochodami, sprzętem elektronicznym, w którym również nie chodzi już o użyteczność, a o podkreślenie statusu. Wśród użytkowników tych rzeczy jedynie niewielki procent naprawdę ich potrzebuje i naprawdę z nich korzysta. Tak więc muzyka (oraz rzeczy, które wymieniłem) zostały sprowadzone do roli bibelotów, nikomu "niepotrzebnych" ozdób.

To MUSI też uważam za głupie, ale nie sądzę, aby ktoś świadomie chciał realizować tego typu stwierdzenia. Zacytowałem, więc nie manipulowałem już istniejącymi zdaniami... Moim zdaniem odrobina twórczego podejścia do muzyki naprawdę może się przydać i stworzyć w ludziach zupełnie nową jakość wobec tego, co wszędzie rozbrzmiewa. Moim zdaniem wszechobecność muzyki i całkowita muzyczna bierność zalewanych dźwiękami ludzi to złe zjawisko. To uczy postaw automatycznych, bezmyślnych, irracjonalnych. Zamiast słyszeć twórczo, wielu z nas ma po prostu wrażenie, iż MUSI nas otaczać bliżej niesprecyzowany hałas. Moim zdaniem lekcje muzyki nauczą też ludzi higieny akustycznej, nauczą też ciszy. Natomiast fajnie by było, żeby w wieku, kiedy to jest naprawdę łatwe, bo korzysta na mechanizmach nauki języków, dzieci mogły się nauczyć nut. Wtedy cała reszta przygód z muzyką miałaby zupełnie inną jakość niż ma dzisiaj.