Mówię że nie.

>Wszystkie brylują bezguściem, a szczytem degrengolady jest neoplastycyzm
>Mondriana, który łączy abstrakcję z mistyką.
>czym zatem jest współczesne malarstwo? Zepsuciem, degrengoladą i zdziecinnieniem. I niech ktoś
>powie, że nie.

Owszem, zgodzę się poniekąd ze stwierdzeniem, że współczesność nie jest złotą epoką malarstwa, choć nie użyłbym może słowa takiego jak "zdziecinnienie".
"Degrengolada" jest, faktycznie, na miejscu.
Wydaje mi się, że potrzeba prawdziwego geniuszu, by w dzisiejszych czasach wymyślić coś oryginalnego, więc trudno się dziwić, że większość prób stworzenia wielkich, czy rewolucyjnych dzieł kończy się fiaskiem. A dzieł Picassa nigdy jakoś nie udało mi się polubić (a pod "presją" znajomych z ASP, naprawdę próbowałem) i zwyczajnie nie rozumiem zachwytu jakimikolwiek jego pracami.

Pozdrawiam, marcus.

>A dzieł Picassa nigdy jakoś nie udało mi się polubić (a pod "presją" znajomych z ASP, naprawdę próbowałem) i zwyczajnie nie rozumiem zachwytu jakimikolwiek jego pracami.

Ja z kolei od dziecka uwielbiałem dzieła Picassa - też nie rozumiem, dlaczego. Po prostu uważam, że jest cudowny.

---

"Nigdy się nie spełniamy. Jesteśmy dwiema otchłaniami - studnią wpatrzoną w niebo."

>Ja z kolei od dziecka uwielbiałem dzieła Picassa - też nie rozumiem, dlaczego. Po prostu uważam, że jest cudowny.

Nigdy nie byłem w stanie dostrzec "piękna w prostocie" sztuki Picassa, zwłaszcza, że prostoty żadnej tam nie ma, tym bardziej piękna...
Być może nie jestem wystarczająco inteligentny, brak mi poczucia estetyki oraz dostrzeganiu "przekazu poza formą", ale w większości najzwyczajniej dzieł tego pana nie rozumiem, zwłaszcza rzeźb.

Dla przykładu: www.picasso.xorg.pl/rzezba/Skrzypce_1915.jpg
Figura zatytułowana "Skrzypce", złożona z losowo wybranych elementów o zupełnie przypadkowej kolorystyce i kształcie, nawet zarysem nie przypominająca tytułowego instrumentu...

Jak dla mnie ten człowiek był po prostu ekscentrykiem i dziwakiem, który ze względu na czasy został dostrzeżony i stał się sławny dzięki swojej twórczości, a dawna opinia o nim z niewiadomych przyczyn dotrwała do dnia dzisiejszego.

Pozdrawiam, marcus.

>Jak dla mnie ten człowiek był po prostu ekscentrykiem i dziwakiem, który ze względu na czasy został dostrzeżony i stał się sławny dzięki swojej twórczości, a dawna opinia o nim z niewiadomych przyczyn dotrwała do dnia dzisiejszego.

To samo można powiedzieć o każdym innym wielkim artyście, nie uważasz?
(Ja widzę skrzypce )

---

"Nigdy się nie spełniamy. Jesteśmy dwiema otchłaniami - studnią wpatrzoną w niebo."

>Wydaje mi się, że potrzeba prawdziwego geniuszu, by w dzisiejszych czasach wymyślić coś oryginalnego, więc trudno się dziwić, że większość prób stworzenia wielkich, czy rewolucyjnych dzieł kończy się fiaskiem.

Lecz niektórym się to udaje. Może warto próbować?

---

"Ogród Wolności" - miejsce dla prawdziwych liberałów: www.ogrodwolnosci.pl

>czym zatem jest współczesne malarstwo?

Tym, czym było zawsze: próbą zakrycia skały, tynku, pustej ściany.

>>czym zatem jest współczesne malarstwo?
>Tym, czym było zawsze: próbą zakrycia skały, tynku, pustej ściany.

To fakt: afrykańskie motywy przywodzą na myśl sztukę przodków.

Przypomniałeś mi jedną z historii, która wydarzyła się we Francji w 19' wieku. Na oficjalnym salonie wystawiono pracę Courbeta, francuskiego realisty, zatytułowaną "Początek świata." Obraz przedstawia odkryte łono kobiety. Jedna z wiekowych uczestniczek krzyknęła z oburzeniem:
- A co to?!
Na to młody student malarstwa, przesunął palcem po fakturze płótna i rzekł:
- Wydaje mi się madame, że to kawałek płótna pokryty wartswą farby.

---

"Ogród Wolności" - miejsce dla prawdziwych liberałów: www.ogrodwolnosci.pl

>Na to młody student malarstwa, przesunął palcem po fakturze płótna i rzekł:
>- Wydaje mi się madame, że to kawałek płótna pokryty wartswą farby.
>
Bo insynuowanie nieznajomości własnej anatomii byłoby nie na miejscu.

!!!TROLL DETECTED!!!

>Fani komunisty Picassa krzykną to sztuka!

Fani komunisty Picassa krzykną: co ma do jego sztuki fakt, że był komunistą? Czyżby artyści-demokraci z definicji tworzyli lepsze dzieła?

>Lecz jakaż to sztuka. Prawda jest taka, że Panny z Avignion są brzydkie, nieforemne i do bani.

Masz prawo uważać, że są brzydkie, lecz jest to jedynie twój subiektywny pogląd, a nie fakt. Zwróć na to uwagę.

>Tylko kompletny idiota mógłby wydusić na ich widok westchnienie zachwytu.

Tylko kompletny idiota napisze, że osoby o innym guście są kompletnymi idiotami.

>Wszystkie brylują bezguściem, a szczytem degrengolady jest neoplastycyzm Mondriana, który łączy abstrakcję z mistyką.

Twój subiektywny pogląd - masz do niego prawo.

>czym zatem jest współczesne malarstwo? Zepsuciem, degrengoladą i zdziecinnieniem. I niech ktoś powie, że nie.

Jasne, że nie.

Niepotrzebnie się rozpisywałeś - mogłeś to skrócić do takiej formy bez utracenia żadnych treści:
Sztuka nowoczesna jest tandetna i do bani, bo tak, a argumenty zjadł mi pies. Jak komuś się podoba to jest głupi! Bo ja sądzę inaczej.

---

"Nigdy się nie spełniamy. Jesteśmy dwiema otchłaniami - studnią wpatrzoną w niebo."

>!!!TROLL DETECTED!!!

Ano!

> [...] Czyżby artyści-demokraci z definicji tworzyli lepsze dzieła?

Myślę, że raczej chodzi o konserwatystów niż o demokratów. Swoją drogą akurat komunizm (i faszyzm) bardzo ostro zwalczały sztukę nowoczesną (nie tylko malarstwo). I w bardzo podobnych słowach. (Nie chcę przez to napisać, że Piotr Patucha jest ich spadkobiercą, chcę tylko zwrócić uwagę na paradoks, jaki w krytyce Picassa z podkreślaniem jego komunizmu się kryje.)

PS. Swoją drogą, jeśli ktoś szuka obrazu malarza-demokraty, to proszę -- obraz Winstona Churchilla:
www.ukauct(*)/winston-churchill-auction.jpg

>Fani komunisty Picassa krzykną: co ma do jego sztuki fakt, że był komunistą?

To kwestia oceny jego biografii pod względem estetycznym. Wielu dobrych artystów miało życie do d*** i nikt, włącznie z nimi, nie dałby za nie złamanego szeląga. Jak jest z Picassem?

>jest to jedynie twój subiektywny pogląd, a nie fakt.

Każdy fakt jest jednak zawsze subiektywnym ujęciem. Czasem samotnego człowieka, czasem grupy ludzi, czasem tłumu.

>>Fani komunisty Picassa krzykną: co ma do jego sztuki fakt, że był komunistą?
>To kwestia oceny jego biografii pod względem estetycznym. Wielu dobrych artystów miało życie do d*** i nikt, włącznie z nimi, nie dałby za nie złamanego szeląga. Jak jest z Picassem?

    Myślę, że rozstrzygać te kwestie można by w nowym wątku, innym temacie. Wszak nie tylko Picasso został wykorzystany przez partię.

---

793471

> Myślę, że rozstrzygać te kwestie można by w nowym wątku, innym temacie. Wszak nie tylko Picasso został wykorzystany przez partię.

Weźmy takich Beatlesów...hahaha

>Tylko kompletny idiota mógłby wydusić na ich widok westchnienie zachwytu. Jakby tego było mało w
>okresie(+/-) kubizmu rodzi się kilkanaście nowych nurtów malarskich, które podobnie jak kubizm
>zrywają z klasyką. Wszystkie brylują bezguściem , a szczytem degrengolady jest neoplastycyzmy
Byłbyś na tyle uprzejmy, by napisać: MOIM ZDANIEM!

>czym zatem jest współczesne malarstwo? Zepsuciem, degrengoladą i zdziecinnieniem.
A kim jesteś u diabła, by ferować tak radykalne oceny. W Krakowie na tandecie sprzedają "Jelenie na rykowisku" i "Kąpiące się nimfy", pewnie by Ci się spodobały....są jak żywe.

---

Religia jest westchnieniem uciśnionego stworzenia, sercem nieczułego świata, jest duszą bezdusznych stosunków. Religia jest opium ludu (K. Marks)

Sztuka - architektura,malarstwo nie musi być piękne obiektywnie - musi być natomiast "piękne" subiektywnie ,- piękne w znaczeniu że "skończone " , - twórca musi sobie powiedzieć
--> jestem z tego zadowolony ,nic więcej nie mogę z tym zrobić wszystko jest doskonałe - , w przeciwnym wypadku dzieło powinno iść do kosza.

, - natomiast już uznany twórca jest "nie w porządku" gdy świadomie pokazuje dzieła o których wie że są "niedorobione".

Ocena dzieła jest rzeczą absolutnie subiektywną .

Ostatnimi czasy ,-już zdecydowanie , piękno w potocznym znaczeniu zniknęło ze sztuki -
- sztuka ma być "nowa" , odkrywcza i ma szokować .

..- no i jeszcze ta przeklęta , niby obiektywna ocena "fachowców"/może lepiej było by napisać profesjonalistów/ ,ludzi "przygotowanych" - wykształconych , historyków sztuki .
na ile ta ocena jest obiektywna trudno powiedzieć - , nie można jednak zrezygnować z ocen "fachowców" tak jak nie można zrezygnować z kształcenia architektów , malarzy , - geniusze rodzą się rzadko i podobno nie są im potrzebne akademie .

Każdy ma prawo oceniać dzieło - ale zawsze będzie to tylko jego osobiste zdanie .

julek - przepraszam że to brzmi tak patetycznie - pewnie o tym wszystkim wiecie , ale tak dla przypomnienia..

> Ostatnimi czasy ,-już zdecydowanie , piękno w potocznym znaczeniu zniknęło ze sztuki -
> - sztuka ma być "nowa" , odkrywcza i ma szokować .

"Sztuka ma być nowa, ma szokować" - coś w tym jest.

Przyznam szczerze, że rozumiem te dążenia, ba popieram je w imię wolności, w imię poszukiwań, w imię dążenia do wyrażenia siebie w nowatorski sposób. Problem jaki mnie frapuje to dylemat o następującej treści:

Czy współczesne malarstwo jest wyrazem degrengolady czy też wyrazem buntu, zerwania z tradycją, dążeniem do wolności?

Negatywna recenzja Panien z Avignion jest tylko pretekstem to odpowiedzi na to pytanie.

?

---

"Ogród Wolności" - miejsce dla prawdziwych liberałów: www.ogrodwolnosci.pl

>Czy współczesne malarstwo jest wyrazem degrengolady czy też wyrazem buntu, zerwania z tradycją, dążeniem do wolności?

Sądzę że jest z definicji :

1. - poszukiwaniem nowego.
2. - i jednak za wszelką cenę znalezieniem środków zwrócenia na siebie uwagi .

........a poszukiwaniem obiektywnego piękna chyba już nie .

Degrengolady , zerwania z tradycją, dążeniem do wolności?-- wtedy niekoniecznie jest sztuką .

julek

>Wątek dla miłośników malarstwa.
>Panny z Awinionu zostały namalowane w 1907 roku. Newsweek okrzyknął je najbardziej wpływowym
>malowidłem stulecia. I cóż my tam mamy: panny, bo jakżeby inaczej, ale jakieś te panny niegramotne,
>brudne i rozdarte.

Dziwna nominacja, dziwny tytuł, dziwne wyróżnienie- doprawdy wybrać z przeogromnej wielości jeden "naj-"- hmm... W dodatku- rozpiętość czasowa...hmm.
Co do panien - "gramotnych", "ładnych" i takich "cacy" polecam poszukać na okładkach wszelkiej maści gazet, gazetek, podgazetek , itp., itd.

>Fani komunisty Picassa krzykną to sztuka!

Owszem. Jest to sztuka. Ta natomiast z natury swej nie powinna być oceniana jako zła bądź dobra. Należałoby stworzyć inne kategorie oceny (zakładając, że ocenianie nie "zabija" sztuki). Powiedzmy, na przykład, odkrywczość (jako nowatorstwo)- nieodkrywczość .


>czym zatem jest współczesne malarstwo? Zepsuciem, degrengoladą i zdziecinnieniem. I niech ktoś
>powie, że nie.

Nie : )

www.revizo(*)/images/szmestewinterreise.jpg

...choć przykłady można by mnożyć.

www.3sutun.com/resim/guernica.jpg

Jeśli tylko kompletny idiota widzi w tym sztukę, to przyznaje: jestem idiotą.

>Jeśli tylko kompletny idiota widzi w tym sztukę, to przyznaje: jestem idiotą.

I ja,i ja ,i ja...

>www.3sutun.com/resim/guernica.jpg
>Jeśli tylko kompletny idiota widzi w tym sztukę, to przyznaje: jestem idiotą.

   Poczytaj. Może zmienisz zdanie.

   Wynalazek fotografii utrupił dotychczasowe malarstwo. Ostatecznie.

   Pozdrawiam

---

Niech strój słów podkreśla urodę myśli

>Wynalazek fotografii utrupił dotychczasowe malarstwo. Ostatecznie.

Tj. produkcja masowa zastąpiła wytwórczość indywidualną? W rzeczy samej: ekonomiczność i uniwersalizm niszczą dzieło.

"dzieło", w sensie pojęciowym, rzecz jasna.

>Wynalazek fotografii utrupił dotychczasowe malarstwo. Ostatecznie.

Co więcej: malarstwo ma się tak do fotografii, jak teatr do telewizji czy też kina. Słowem: zupełnie inna bajka, odmienne środki wyrazu...

>   Wynalazek fotografii utrupił dotychczasowe malarstwo. Ostatecznie.

"......Utrupił "malarstwo realistyczne ,-- abstrakcja daje sobie radę ,---> natomiast fotografia i komputer otworzył olbrzymie pole dla twórców - tych wielkich -- i tych małych którzy się nigdy nie przebiją w gąszczu komercji ale są szczęśliwi gdy cos "do szuflady" im się uda .---->/..to jest mój ważny problem jak traktować radość z tworzenia tych średnich aczkolwiek przyzwoitych /

Sądzę że twórcy , graficy tak naprawdę nie objęli jeszcze możliwości fotografii i przekształceń komputerowych

Sztuka graficzna stoi na progu dużego odrodzenia.

- tak oczywiście sam skromnie sądzę i pozdrawiam julek .

Wojtku, myślę, że nie masz racji. Spójrz na ewolucję Jana Saudka - ten facet maluje! www.saudek.com/

Dzięki za cenny dodatek.

---

"Ogród Wolności" - miejsce dla prawdziwych liberałów: www.ogrodwolnosci.pl

>Wątek dla miłośników malarstwa.

   Niezależnie od muzeum, żyjemy w obrazach.

>...jakieś te panny niegramotne, brudne i rozdarte.

   Malowidło i rzecz nigdy nie są tym samym.

>Fani komunisty Picassa krzykną to sztuka!

   Malarstwo odnajduje styl po śmierci malarza.

>Prawda jest taka, że Panny z Avignion są brzydkie, nieforemne i do bani.

   Nie ma co naśladować życia, trzeba działać jak ono. Działać przeciwko niemu.

>Tylko kompletny idiota mógłby wydusić na ich widok westchnienie zachwytu.

   Nie zrozumiecie sztuki, póki nie zrozumiecie, że w sztuce 1+1 może dać każdą liczbę z wyjątkiem 2.

>czym zatem jest współczesne malarstwo?

   Wszyscy chcą rozumieć malarstwo; dlaczego nie próbują rozumieć śpiewu ptaków?

>Zepsuciem, degrengoladą i zdziecinnieniem. I niech ktoś powie, że nie.

   Artysta, który przejmuje się sądem potomnych, nie może być wolny.

   Pozdrawiam

   P.S. Odpowiadając na Twój post posłużyłam się słowami Pabla Ruiza Picasso.

---

kol jom hu hizdamnut chadasza

>Malarstwo odnajduje styl po śmierci malarza.
Większość, lub: częstotliwość nie tworzy reguły.

>Nie ma co naśladować życia, trzeba działać jak ono. Działać przeciwko niemu.
Impresjoniści mieliby wiele do zarzucenia owej koncepcji...Renoir, Monet, Sisley, Cezanne... Sztuka jako oderwana od życia? Dla sztuki sztuka, hm?

>   Nie zrozumiecie sztuki, póki nie zrozumiecie, że w sztuce 1+1 może dać każdą liczbę z wyjątkiem 2.>czym zatem jest współczesne malarstwo?
...zaś filozoficzne 2+2 nie równa się 4...

>Artysta, który przejmuje się sądem potomnych, nie może być wolny.
Wobec niezrozumienia teraźniejszości, zapewne wielu z nich liczyło (liczy) na docenienie przez przyszłość. Głównie Ci, którzy wyprzedzali epokę swoją wizją patrzenia na świat.

Nie rozumiemy się. Doskonale zdaję sobie sprawę, iż Pablo Picasso był utalentowanym i znakomicie wykształconym malarzem. Przecież jego tato był profesorem Akademii Sztuk Pięknych. Syn odziedziczył nie tylko talent, ale posiadł tajniki malarskiego rzemiosła w stopniu wielce zadowalającym. Jego pierwsze dzieła wskazują na fascynację i znajomość malarstwa klasycznego, realistycznego - jednym slowem: akademickiego. Wiele lat malował w tym stylu, a kongenialnie do Braqua odkryty kubizm trwał zaledwie dwa lata(sic!). Ani roku więcej.

Całkiem nieźle rozumiem ideę kubizmu, jej początki dostrzegam w śmiałych eskperymentach z przestrzenią w malarstwie Cezanna. Moim zdaniem właśnie on wpłynął najmocniej na późniejsze kierunki w sztuce: każde jego dzieło zrywało z tradycją, nieważne czy szło o kolor, głebię czy kontur. Cezanne zbadał każdy zakamarek nieznanego.

Pablo podobnie jak Braque chcieli nowej formy ekspresji, chcieli uczynić z malarstwa spekulację. Zwróć uwagę, iż oni analizowali i rokładali każdy przedmiot na jakości proste, aby potem złożyć te elementy w nową kompozycję artystyczną. Efektem był nowy świat, świat nieznany dotąd oczom miłośników sztuki.

W tym czasie do opinii publicznej przebiły się takie nowinki jak impresjonizm(dominacja koloru, apoteoza chwili, cząstkowy realizm), ekspresjonizm(kolor i deformacja), fowizm(bezguście zwane dzikością) i wiele wiele innych kierunków, wśród których większość dzieł to niesmaczne wytryski poszukiwaczy nowości, ale przecież... zdarzały się tam i perełki.

Proszę zwrócić uwagę, iż każdy z prekursorów zdawał sobie sprawę iż rezygnacja z klasyki musi z konieczności prowadzić do deformacji artystycznej przestrzeni. Dla Picassa i Braqua taką ostateczną granicą była czysta abstrakcja, którą potem wprowadził na salony Piet Mondrian(nota bene, jego tatuś był również profesorem malarstwa).

Cały problem w tym, aby uświadomić sobie, iż otwarcie nieznanych wcześniej horyzontów odbywało się kosztem realizmu, smaku i wielkiego polotu, wraz z całą misterną mitologią obrazów, którą możemy odnaleźć na płótnach wielkich mistrzów. Nowatorzy poświęcali Piękno na ołtarzu Nowego.

Przy czym Nowe z konieczności(?) musi być brzydkie i takie właśnie są Panny z Avignon!

---

"Ogród Wolności" - miejsce dla prawdziwych liberałów: www.ogrodwolnosci.pl

Pana żona też może być brzydka, nie podobać się komuś np. mi. Ale co z tego wyniknąć może dla innych? Chyba niewiele.
W pana wypowiedzi jest kilka błędów, ale już nie będę się czepiał detali.

"Cały problem w tym, aby uświadomić sobie, iż otwarcie nieznanych wcześniej horyzontów odbywało się kosztem realizmu, smaku i wielkiego polotu, wraz z całą misterną mitologią obrazów, którą możemy odnaleźć na płótnach wielkich mistrzów. Nowatorzy poświęcali Piękno na ołtarzu Nowego."- pisze pan a ja myślę sobie, że to bzdura i że spodoba się panu malarz współczesny Vincent Desiderio.

Chwilowo nie podam żadnych argumentów bo zjadł mi je pies, przeżarł się i ma zatwardzenie. Tłumaczenie tej kwestii wymagałoby napisania co najmniej obszernego artykułu. Powiedzmy sobie- sztuka ma coś wspólnego z przygodą. Trzeba się w nią zaangażować by coś przeżyć... a nie tylko stać z boku i się przyglądać.
Na początek polecam wstęp do Sztuki cenniejszej niż złoto Białostockiego.

---

793471

>Chwilowo nie podam żadnych argumentów bo...

Proszę posłużyć się cytatem.

---

www.ogrodwolnosci.pl - Ogród dla liberałów.

>Powiedzmy sobie- sztuka ma coś wspólnego z przygodą. Trzeba się w nią zaangażować by coś przeżyć... a nie tylko stać z boku i się przyglądać.

   Czy tak było zawsze? Mam wrażenie, że nie. Konieczność angażowania się, czy mówiąc wprost - posiadania sporego zasobu wiedzy, często dość obszernej i wysublimowanej, jako warunek przeżycia dzieła sztuki, to chyba stosunkowo nowe zjawisko.

   Piękno "Panien z Avignon" podobne jest do piękna partii szachów. Aby je poczuć trzeba znać zasady i mieć za sobą analizy partii wielu mistrzów. I kochać szachy...

   Pozdrawiam

---

Niech strój słów podkreśla urodę myśli

>>Powiedzmy sobie- sztuka ma coś wspólnego z przygodą. Trzeba się w nią zaangażować by coś przeżyć... a nie tylko stać z boku i się przyglądać.
>   Czy tak było zawsze? Mam wrażenie, że nie. Konieczność angażowania się, czy mówiąc wprost - posiadania sporego zasobu wiedzy, często dość obszernej i wysublimowanej, jako warunek przeżycia dzieła sztuki, to chyba stosunkowo nowe zjawisko.

    Rzeczywiście, można by z tym poglądem polemizować. Pisząc o angażowaniu się, mam na myśli wszystko czym zaangażować się można czyli również (a może przede wszystkim) emocje. W tym kontekście (tzn. jednego z rozdziałów sztuki nowoczesnej) zaangażowanie intelektualne jest kluczowe jak mniemam. A dawniej bywało rożnie, w zależności od oceniających. Plebsowi albo się podobało albo nie. Ci co zdolni widzieć byli więcej, patrzeć głębiej i za horyzont, a nawet poza obraz, myśleli i czuli rożnie. Z całą pewnością powiedzieć mogę, że barbarzyńca nie zachwyci się pięknem ogrodu.
    Dzieła sztuki są znużone w historii dlatego też historyk sztuki Erwin Panofsky postulował by dzieła sztuki wiązać z myślą filozoficzną i naukową swego czasu. Bez tego można jeno gadać o gustach i guścikach, o obrazach dawnych mistrzów gadać jak o tapetach do przedpokoju. Yyy, chyba trochę przesadziłem, ale coś w tym jest...
No i jeszcze kilka słów od Heraklita "Złymi świadkami są oczy i uszy ludziom, którzy maja dusze barbarzyńców"

>   Piękno "Panien z Avignon" podobne jest do piękna partii szachów. Aby je poczuć trzeba znać zasady i mieć za sobą analizy partii wielu mistrzów. I kochać szachy...

Ładnie pan to ujął. Chyba już gdzieś to czytałem

---

793471

>Nie rozumiemy się.

   Dlaczego tak sądzisz?

>Doskonale zdaję sobie sprawę, iż Pablo Picasso był utalentowanym i znakomicie wykształconym malarzem. Przecież jego tato był profesorem Akademii Sztuk Pięknych.

   Tato Augusta Renoira był krawcem, ojciec Claude'a Moneta właścicielem sklepu korzennego, ojciec Camilla Pissarro przedsiębiorcą na maleńkiej wyspie w archipelagu Małych Antyli. Mogłabym tak wymieniać w nieskończoność. Talent i znakomite wykształcenie nie zawsze są zasługą ojców. Manet miał zostać, z woli ojca, prawnikiem. W efekcie ten niedoszły prawnik i niespełniony marynarz wybrał inną drogę. Z pożytkiem dla wielbicieli jego Śniadania na trawie.

>Syn odziedziczył nie tylko talent, ale posiadł tajniki malarskiego rzemiosła w stopniu wielce zadowalającym. Jego pierwsze dzieła wskazują na fascynację i znajomość malarstwa klasycznego, realistycznego - jednym slowem: akademickiego. Wiele lat malował w tym stylu, a kongenialnie do Braqua odkryty kubizm trwał zaledwie dwa lata(sic!). Ani roku więcej.

   Rysuj linie, młodzieńcze, dużo linii, z pamięci albo z natury, w ten sposób zostaniesz dobrym artystą (Ingres do Degasa). Dwa lata? Niemożliwe. Czy to nie są przypadkiem słowa Picassa z lat dwudziestych: Fakt, że kubizm, przez długi czas był niezrozumiany (...) nie ma żadnego znaczenia. Ja nie znam angielskiego i dla mnie książka napisana w tym języku jest książką pustą. Co bynajmniej nie oznacza, że język angielski nie istnieje.

>Całkiem nieźle rozumiem ideę kubizmu, jej początki dostrzegam w śmiałych eskperymentach z przestrzenią w malarstwie Cezanna. Moim zdaniem właśnie on wpłynął najmocniej na późniejsze kierunki w sztuce: każde dzieło jego dzieło zrywało z tradycją, nie ważne czy szło o kolor, głebię czy kontur. Cezanne zbadał każdy zakamarek nieznanego.

   Każde dzieło Cezanne'a zrywało z tradycją? Niezupełnie się z Tobą zgodzę. Co powiesz bowiem na jego słynne modelowanie kolorem (ślady Tintoretta)? Przecież to już było...Co do reszty - zgoda. Braque, Leger, Villon, Klee, Mondrian, Picasso - wszyscy oni są z Cezanne'a i pewno bez jego architektury tonów i formy nie byliby sobą.

>Pablo podobnie jak Braque chcieli nowej formy ekspresji, chcieli uczynić z malarstwa spekulację. Zwróć uwagę, iż oni analizowali i rokładali każdy przedmiot na jakości proste, aby potem złożyć te elementy w nową kompozycję artystyczną. Efektem był nowy świat, świat nieznany dotąd oczom miłośników sztuki.

   Piękno składa się z elementu wiecznego, niezmiennego i elementu zmiennego, zależnego od okoliczności, którym będzie moda, moralność, namiętność, wzięte oddzielnie lub wszystkie razem (Baudelaire). Dla mnie oznacza to po prostu tylko tyle, że rozmaitość (dwoistość) sztuki jest nieuniknioną konsekwencją rozmaitości (dwoistości) człowieka.

>W tym czasie do opinii publicznej przebiły się takie nowinki jak impresjonizm...

   Zanim się przebiły, musiały wisieć w Salonie Odrzuconych... Teraz wiszą w najlepszych muzeach świata. Nasi ojcowie śmieli się z Courbeta i oto stajemy przed jego płótnami w zachwycie; my śmiejemy się z Maneta, ale naszych synów olśnią jego dzieła... (Zola)

>Proszę zwrócić uwagę, iż każdy z prekursorów zdawał sobie sprawę iż rezygnacja z klasyki musi z konieczności prowadzić do deformacji artystycznej przestrzeni. Dla Picassa i Braqua taką ostateczną granicą była czysta abstrakcja, którą potem wprowadził na salony Piet Mondrian(nota bene, jego tatuś był również profesorem malarstwa).

   Przedmiot albo osoba, którą artysta maluje, to preteksty; geniusz polega na oddaniu tego przedmiotu czy osoby w nowym sensie, prawdziwszym lub zwielokrotnionym. Jeśli idzie o mnie, nie wzrusza mnie drzewo, twarz czy scena pokazana na płótnie, ale człowiek, którego odnajduję w dziele... (Zola). Nie, nie o deformację artystycznej przestrzeni tu chodzi; to raczej kwestia ustalenia nowej hierarchii. Tylko tyle i aż tyle. No i po raz kolejny ten "argument z tatusia". Daj spokój.

>Cały problem w tym, aby uświadomić sobie, iż otwarcie nieznanych wcześniej horyzontów odbywało się kosztem realizmu, smaku i wielkiego polotu, wraz z całą misterną mitologią obrazów, którą możemy odnaleźć na płótnach wielkich mistrzów. Nowatorzy poświęcali Piękno na ołtarzu Nowego.

   W sztuce, moim skromnym zdaniem, bardziej chodzi raczej o sygnalizowanie znaczeń. Świat nie będąc jednoznacznym nie może mieć jednoznacznej wykładni. Komunikuje bowiem artyście jednorazowo i w trybie całkowicie subiektywnym nie opis, a znaczenia właśnie.

>Przy czym Nowe z konieczności(?) musi być brzydkie i takie właśnie są Panny z Avignon!

   Nowe nie musi być brzydkie. I nie jest. Panny z Avignon podziwiałam osobiście. W Nowym Jorku.

   Pozdrawiam

---

kol jom hu hizdamnut chadasza

>   Tato Augusta Renoira był krawcem, ojciec Claude'a Moneta właścicielem sklepu korzennego, ojciec Camilla Pissarro przedsiębiorcą na maleńkiej wyspie w archipelagu Małych Antyli. Mogłabym tak wymieniać w nieskończoność. Talent i znakomite wykształcenie nie zawsze są zasługą ojców. Manet miał zostać, z woli ojca, prawnikiem. W efekcie ten niedoszły prawnik i niespełniony marynarz wybrał inną drogę. Z pożytkiem dla wielbicieli jego Śniadania na trawie.

"Śniadanie na trawie" to jedna z moich ulubonych pozycji. Zawsze chciałem coś takiego zorganizować.

Wracając do tematu. "Współcześni" na szali położyli dwie wartości: z jednej strony stare, dobre rzemiosło, z drugiej szeroko rozumianą wolność ekspresji. Moim zdaniem do najbardziej udanych dzieł sztuki należą twory, które łączą obie wartości, które stanowią syntezę dobrego warsztatu i nieskrępowanej wyobraźni. Dlatego wysoko cenię sobie surrealizm i realizm magiczny, rozwiajany u nas przez Yerkę.

---

"Ogród Wolności" - miejsce dla prawdziwych liberałów: www.ogrodwolnosci.pl

>"Śniadanie na trawie" to jedna z moich ulubonych pozycji. Zawsze chciałem coś takiego zorganizować.

   Marzyciel. Poważnie jednak - cóż takiego frapuje Cię w Śniadaniu na trawie? Wszak to tylko płaszczyzna koloru skontrastowana z inną płaszczyzną koloru.

>Wracając do tematu. "Współcześni" na szali położyli dwie wartości: z jednej strony stare, dobre rzemiosło, z drugiej szeroko rozumianą wolność ekspresji. Moim zdaniem do najbardziej udanych dzieł sztuki należą twory, które łączą obie wartości, które stanowią syntezę dobrego warsztatu i nieskrępowanej wyobraźni. Dlatego wysoko cenię sobie surrealizm i realizm magiczny, rozwijany u nas przez Yerkę.

   Niech zgadnę: zapewne z tych samych powodów, dla których podoba Ci się Śniadanie na trawie, podoba Ci się również Filozofia w buduarze Magritte'a , Widmo libido Dali, collage Ernsta (jego Ubieranie poślubionej też jest dobre). Stawiam też na Paula Delvaux - sporo tu niepokojącej nagości... Brauner? Nie, chyba nie.

   Surrealizm, surrealiści... Ależ mieli chłopcy ułańską fantazję. Huśtanie się na żyrandolu i tłuczenie nogami zastawy stołowej, ich kpiny, bluźnierstwa, profanacja, Matka Boska karcąca dzieciątko Jezus w obecności Bretona, Eluarda i tego bezbożnika Ernsta (jasne, że o obraz Ernsta mi chodzi); wszystko to przyprawione antyklerykalizmem, buntem, walką z przejawami nietolerancji. Przekształcać świat, zmieniać życie - w końcu o to im chodziło. Długie, ogromne, wyrozumowane rozprężenie wszystkich zmysłów - tak, to mi się też podoba..

   Kończę słowami Francisa Picabii; Jedynym sposobem na to, aby przodować, jest biec szybciej od innych (z przyjemnością powiesiłabym jego Motyla na swojej ścianie).

   Pozdrawiam

---

kol jom hu hizdamnut chadasza

>> Poważnie jednak - cóż takiego frapuje Cię w Śniadaniu na trawie?

Był buntowniczy, wykraczał poza zaściankową moralność.

>   Niech zgadnę: zapewne z tych samych powodów:

Cenię dobry warsztat. Nie lubię dzieł nieskończonych, napawają mnie obawą, iż artysta poszedł na łatwiznę. Przykład: Egon Schiele.

>Przekształcać świat, zmieniać życie - w końcu o to im chodziło.

Mi także. www.egodes(*)idou_francis_picabia_paris.jpg

---

"Ogród Wolności" - miejsce dla prawdziwych liberałów: www.ogrodwolnosci.pl

>Był buntowniczy, wykraczał poza zaściankową moralność.
Taki właśnie był Egon Schiele i taki jest obraz Panny z Avignon.

>Cenię dobry warsztat. Nie lubię dzieł nieskończonych, napawają mnie obawą, iż artysta poszedł na łatwiznę. Przykład: Egon Schiele.

Widzę, że nie odrobił pan zadanej lektury. W
Sztuce cenniejszej niż złoto Jan Białostocki pisze:

    Wartość estetyczna dzieła sztuki jest [...] w ogromnej mierze wynikiem wartości wewnętrznych twórcy, jego talentu, wyobraźni, umiejętności dostrzeżenia w rzeczywistości jej elementów czy aspektów niedostrzegalnych dla tych, którzy pozbawieni są tej "muzykalności" plastycznej. Dlatego dzieła technicznie proste mogą być więcej warte od dzieł najbardziej skomplikowanych i wypracowanych. Dlatego w skromnym rysunku wielkość talentu artysty przejawia się niekiedy z niebywała siłą przykuwając spojrzenie widza.
    Ujął to trafnie kilkaset lat temu jeden z najwybitniejszych twórców doby Odrodzenia Albrecht Durer:
    "Trzeba powiedzieć, że wykształcony, doświadczony artysta może bardziej pokazać swą moc i wiedzę w nieforemnej (chłopskiej) postaci i w pracy o drobnych rozmiarach, niż niejeden inny w swym wielkim dziele. Tylko dzielni artyści mogą pojąć, że mówię prawdę w tych dziwnych słowach. Dlatego niejeden może narysować coś piórem w jeden dzień na połowie arkusza papieru, albo wyciąć coś dłutkiem na małym klocku- i to może być pełniejsze dzieło sztuki i lepsze, niż wielkie dzieło innego [artysty], który pracuje nad nim cały rok z największym staraniem. Jest to cudowny dar".

---

793471

>>Był buntowniczy, wykraczał poza zaściankową moralność.
>Taki właśnie był Egon Schiele i taki jest obraz Panny z Avignon.

Tak, masz całkowitą rację. To właśnie kocham, ponieważ lubię odważnych ludzi.

Kontrowersje dotyczą kwestii estetycznych.

>Widzę, że nie odrobił pan zadanej lektury.

Bardziej cenię jedną własną, aniżeli tysiąc cudzych opinii.

>Jest to cudowny dar.

I pan go z pewnością posiada.

---

"Ogród Wolności" - miejsce dla prawdziwych liberałów: www.ogrodwolnosci.pl

"Dlatego wysoko cenię sobie surrealizm i realizm magiczny, rozwiajany u nas przez Yerkę."

Surrealiści uważali Picassa za jednego se swych mistrzów!
Paradoksalnie więc to co pan tak wysoko ceni wyrosło z tego czego pan nie lubi.

Pańskim zdaniem do najbardziej udanych dzieł sztuki należą twory, które łączą obie wartości, które stanowią syntezę dobrego warsztatu i nieskrępowanej wyobraźni. Takim właśnie dziełem są Panny z Avignon.

"Współcześni" na szali położyli dwie wartości: z jednej strony stare, dobre rzemiosło, z drugiej szeroko rozumianą wolność ekspresji."- To uproszczenie jest zbyt duże i wręcz rażące. Poza tym zapomniał pan napisać która strona przeważyła.

---

793471

>Surrealiści uważali Picassa za jednego se swych mistrzów!
>Paradoksalnie więc to co pan tak wysoko ceni wyrosło z tego czego pan nie lubi.

Nie potepiam żadnego kierunku w sztuce nowoczesnej, są one bowiem formą wyzwolenia się z akademickich ograniczeń. Nie twierdzę również, iż cały kubizm jest do bani. W swojej internetowej galerii przechowuję kilka dzieł kubistycznych, które sa moim zdaniem genialne i piękne. Moje poglądy na sztukę w jakiś sposób korespondują z opcjami Davida Hume'a. Może dlatego, że nie snuł metaficznych nici pajęczych, w których kleci się wkoło o wiecznych ideach, wiecznym pięknie, pisanym oczywiście przez duże pe.

Zresztą gdyby pan miał czas: ogrodwolno(*)ent&task=view&id=231&Itemid=79

Moim zdaniem nic wiecznego na świecie nie ma. Wedle mej opinii, sztuka jest pewną postacią wewnątrzświatowego nieświata. Wbrew Feuerbachowi uważam, iż główną funkcją sztuki jest wyjście poza świat, doczesność i życie. Właściwie każdy artysta był i jest opiumistą, szprycuje się pięknem i czasem odnoszę wrażenie, że gdyby nie fizjologiczne konieczności, umarłby niechybnie w swoim niebie. Zwróć uwagę jak często artystyczny zapał parzy się emocjonalnymi dewiacjami. To swoistego rodzaju hazard, w której przegraną stanowi kompletny brak kontaktu z realnością.

Sztuka jest narkotykiem, kto wie czy może nie najlepszym, jakie dotąd odkryto.

Pozdrawiam.

---

"Ogród Wolności" - miejsce dla prawdziwych liberałów: www.ogrodwolnosci.pl

A cóż to jest ten wewnątrzświatowy nieświat?
    Mam coraz większe trudności ze zrozumieniem pana stanowiska. Język skomplikowany i opinie wydaja mi się sprzeczne ze sobą.
>Właściwie każdy artysta był i jest opiumistą, szprycuje się pięknem i czasem odnoszę wrażenie, że gdyby nie fizjologiczne konieczności, umarłby niechybnie w swoim niebie.

Nie wiedziałem, że jestem opiumistą. Hm, a może pomyliłem się i nie jestem nawet artystą...
Mętne to jakieś, poetyczne...
    Opcji Davida Hume'a nie znam, ale po lekturze pańskiego tekstu wnioskuję iż chodzi o jakąś pierwotną formę estetyki eksperymentalnej zapoczątkowanej przez Gustawa Teodora Fechnera.
Nigdy się tym tematem nie zajmowałem, ale już mam kilka zastrzeżeń. Chętnie podzielę się mymi spostrzeżeniami jeśli znajdę więcej czasu.

Wiosną 1907 roku Picasso przystąpił do tworzenia wielkiego dzieła.
Układ kompozycji ustalił w siedemnastu szkicach: węglem, ołówkiem i kredką, akwarelą, olejne na płótnie i drzewie. Robił nieskończoną ilość szkiców postaci, wciąż różniących się w szczegółach, począwszy od drobnych rysuneczków kreślonych w szkicowniku, skończywszy na wypracowanych obrazach. Powstanie obrazu związane jest z pewnym młodzieńczym wspomnieniem Picassa, jak gdyby jego ostatni pobyt w Barcelonie ożywił w pamięci malownicze szczegóły okresu młodości.
"Avignon - opowiadał Picasso Kahnweilerowi - to była zawsze nazwa wiążąca się z moim życiem. Mieszkałem o dwa kroki od carrer d'Avinyo, tam kupowałem papier i akwarelowe farby."
Kiedy nazwa ta pojawiła się po raz pierwszy, Max Jacob wspominał, że jego babka pochodziła z Avignonu, wobec czego jedna z przedstawionych kobiet nazywana była "babką Maxa".

Pierwszy pomysł tego obrazu miał przedstawiać studenta z czaszką w ręku w otoczeniu wesołej kompanii: to przypomnienie znikomości wszystkiego, będące dziedzictwem tradycji hiszpańskiej, to memento mori, tak znane w jej sztuce, musiało najnaturalniej w świecie powstać u Picassa jako przeciwstawienie pokazanych nagości.
Zapewne jako wspomnienie jakiejś widzianej sceny wprowadził wówczas Picasso marynarza, tradycyjnego klienta domów publicznych. W jednym z pierwszych szkiców do kompozycji w ołówku i pastelach (własność Picassa) przykucnięty marynarz był postacią centralną pośrodku nagich kobiet, kwiatów i owoców. "Kobiety wówczas właśnie jadły, stąd pochodzi koszyk, który pozostał" - objaśniał później Picasso.
W jednym ze Szkiców olejnych na drzewie (własność Picassa) któryś z aktów zajął miejsce przykucniętego marynarza. W innym Szkicu akwarelą (Muzeum Sztuki, Filadelfia) wchodzącego studenta zastąpiła kobieta odrzucająca zasłonę. Kompozycja stawała się coraz bardzie uproszczona.
W innym szkicu wnętrze zaczęło się ograniczać do sceny w głębi, gdzie tańczą dwie sylwetki. W jeszcze innym z tych szkiców w centrum tła pozostała już tylko jedna tancerka, podczas gdy na prawo umieszczona została naga kobieta, widziana od pleców.
Pomysł tancerki w głębi utrzymywał się przez jakiś czas. Picasso powtarzał go parokrotnie.
Cała seria rysunków poświęcona została rozłożeniu postaci w przestrzeni, ich ustawieniu i ustaleniu stosunku odległości pomiędzy nimi.
Początkowo w większości szkiców widocznych było sześć postaci, następnie kompozycja coraz bardziej się zacieśniała i jedna z postaci znikła.

W studiach szczegółów najdłużej przetrwał marynarz: Głowa marynarza (olej, zbiory Gertrudy Stein), Marynarz skręcający papierosa (rysunek i gwasz, zbiory Ivonne Zervos), Marynarz siedzący w berecie (rysunek, zbiory Picassa) czy Mężczyzna o wystających kościach policzkowych. W tych wszystkich szkicach Picasso poszukiwał fizycznego typu swoich postaci. Dzieło, o jakim myślał, było wciąż jeszcze tak dalece nieustalone, że nawet w chwili gdy rozpoczynał malowanie swojego wielkiego obrazu, typu tego jeszcze definitywnie nie sprecyzował.
Dwie kobiety zbliżone będą do tych, które pojawiły się po powrocie artysty z Gosol: z nierównym owalem twarzy, z wielkimi egipskimi oczyma, asymetrycznym nosem, o ustach wypadających zbyt nisko, uszach zbyt wysoko.

Ostateczna nazwa obrazu brzmiała Panny z Awinionu (Panny z Avignon). "Jakżeż drażni mnie ten tytuł - powiedział kiedyś Picasso - to Salmon go wymyślił." Istotnie trudno, by coś bardziej kłóciło się z obrazem niż ten romantyczny tytuł.

Picasso rzucił wyzwanie tradycji zachodniej przede wszystkim przez zaniechanie reliefu. Uwolnienie się od modelunku nie jest samo przez się nowością. Rozłożenie płaskich powierzchni, płaszczyzn obrzeżonych konturem zdeterminowało poszukiwania Gauguina i tych wszystkich, którzy ulegli wpływom drzeworytu japońskiego. To samo zagadnienie dotyczy ustawienia w przestrzeni zarówno postaci ludzkich, jak i przedmiotów. Tło podnosiło się bowiem aż do powierzchni, do poziomu postaci pierwszoplanowych. Głębia nie daje się jednak ominąć. Ten sposób transkrypcji nie wystarcza na to, by naznaczone płasko postacie lub przedmioty dawały wrażenie oderwanych od głębi, której zostały pozbawione.
W 1907 roku, pragnąc przeprowadzić zupełne zerwanie z tradycyjnym sposobem widzenia, Picasso wyeliminował wszystkie lub prawie wszystkie linie krzywe. W swoim wielkim obrazie, będącym przejawem okresu przejściowego, owe krzywe istniały jeszcze, na przykład w łydkach drugiej kobiety z lewej strony albo w udach kobiety na samym skraju z prawej - istnieją obok nowego rozbijania ciał na formy geometryczne.

Linia krzywa zanikała stopniowo w miarę zarzucania modelunku: przez odrywanie od tła jasnego ciała za pomocą coraz to bardziej łagodzonych cieni. Płaszczyzny, traktowane geometrycznie, przenikały się wzajemnie, oddzielone od siebie zaledwie białą lub ciemną obwódką, tworząc w ten sposób całość ludzkiej postaci. Stosunek tych płaszczyzn do przestrzeni zaznaczony został przez odmienność kolorów oraz przez frędzlę cienia, obrzeżającą ciała rozbite na elementy. Po prawej stronie obrazu wysunięcie form na pierwszy plan przeprowadzone zostało przez kreskowanie piersi kobiety stojącej po prawej stronie i przez jej wklęsłą, silnie ocienioną kość nosową.
Relief zatracił swoją funkcję, która uprzednio w najskrajniejszym swoim wyrazie prowadziła do złudzenia optycznego. Zaczęła współdziałać z nowym traktowaniem ciał ludzkich, doprowadzając do autonomii rozczłonkowanych elementów. Przedmioty poddane zostały tej samej regule konstrukcyjnej: zasłona układa się w szlifowane jakby płaszczyzny, których podobieństwo do pryzmatów kryształu podkreśla błękit cienia i białe błyski.

---

793471

>Wiosną 1907 roku Picasso przystąpił do tworzenia wielkiego dzieła.
>Układ kompozycji ustalił w siedemnastu szkicach: węglem, ołówkiem i kredką, akwarelą, olejne na płótnie i drzewie. Robił nieskończoną ilość szkiców postaci, wciąż różniących się w szczegółach (...)

Pierwszy rozsądny i znający się na rzeczy głos w dyskusji. Oby tak dalej, może nabierze ona wartościowych rumieńców.

Nowa geometria Picassa z prostokątami lub trójkątami piersi, torsów czy kolan nie jest planimetrią. Artysta, w pełni świadomy tego, co robił, powiedział w 1908 roku: "Wobec tego, że kolor tych malowideł stanowi właściwie jedynie wskazanie różnorodności perspektyw i nachylenia płaszczyzn w tym lub owym kierunku, wystarczyłoby wyciąć te malowidła i złożyć je następnie wedle wskazań podanych przez kolor, aby stały się one rzeźbą."

Dzięki tej nowej wizji plastycznej, którą chciał przemocą wtłoczyć w ramę obrazu, Panny z Awinionu stały się zapowiedzią przyszłej rewolucji - kubizmu. Kolor przechodził tam przez te same etapy przejściowe co rozdrabnianie ciał czy typ fizyczny. Róż, ten gasnący fioletowawy z epoki Arlekinów, przetrwał w ciałach kobiecych obok ugru z czasów Gosol, któremu stopniowo ustapił miejsca w postaci kobiety odrzucającej zasłonę, na prawo.
Zasłona na lewo ma brunatny odcień palonej ziemi, który w uprzednich pracach artysty towarzyszył odcieniowi beżowemu.
Picasso stopniowo coraz to wyraźniej uświadamia sobie rewolucyjność swego obrazu i uwydatniał ją przez wprowadzenie do obrazu błękitu, nie tego z zamglonych niebios dawnych jego prac, ale dochodzącego do natężenia czystej ultramaryny, której lodowatą tonację podkreślała jeszcze biel.

Panny z Awinionu stoją na granicznej linii podziału czasów. Wszystko, co dotychczas zostało dokonane dla zerwania z wizją uprzednią wygląda, jakby dla uzyskania pozorów nowości przemalowywano ściany, których nikt nie ośmiela się zwalić.
Po 1907 roku malarstwo nie miało być już nigdy tym, czym było poprzednio. Historia sztuki nie zna innego przykładu tak kompletnego zerwania, równie radykalnej odnowy.
Powstająca zmiana jest również wzmożeniem gwałtowności i dynamicznej siły rzuconego wyzwania. Panny z Awinionu mogły osiągnąć tak znamienne miejsce w historii sztuki jedynie przez niezwykłą krańcowość obrazu, przez rodzaj zabójstwa piękna i uroku, jakie w nim zostało dokonane, i to nie przypadkowo, ale przez świadomą wolę Picassa. Panny z Awinionu są pierwszym i zapewne najwspanialszym dokonaniem odrzucenia ładnych rzeczy.

Tekst ze strony www.picasso.xorg.pl/panny.php

---

793471

>Wątek dla miłośników malarstwa.
>Panny z Awinionu zostały namalowane w 1907 roku. Newsweek okrzyknął je najbardziej wpływowym
>malowidłem stulecia.
Mowa jest o tym.

Dorzucę jeszcze taki slajd. Nie obraz wprawdzie, jednako również "sztuki piękne":

I tu chciałbym zapytać szanownych Państwa:
Które z owych dzieł chciało by mieć w domu i oglądać codziennie?
Tak, tak... dzieła są nieporównywalne. No, chyba, że za miarę przyjąć poczucie estetyki zwane potocznie gustem. Gusta zaś nie podlegają dyskusji. Podlega natomiast dyskusji snobizm mas, które skłonne są okrzyknąć Mistrzem byle pacykarza. Wszak trzeba dorównać rozmaitym "celebrities" i być możliwie "trendy".
Duchamp, który konceptualistą był "stworzył" takowe dzieło:

James Joyce stworzył (pewnie na haju) Finnegans Wake. Wielkie dzieło, ukoronowanie jego pracy literackiej. Do dzisiaj nawet wielcy literaturoznawcy i językoznawcy nie bardzo wiedzą o co w nim chodzi. Ponoć parodia czegoś tam. Jakoś nie dałem rady. Widać intelektualnie nie dorosłem.
Pozdrowienia.
JATO
P.S. "Stawiam na Rodina i Bułhakowa (Mistrz i Małgorzata)".
JT

---

Zasada wyjaśniania Conrada: Wszystko co powiesz, zostanie ocenione przez innych , zupełnie sprzecznie z twoimi intencjami.

>>Panny z Awinionu zostały namalowane w 1907 roku. Newsweek okrzyknął je najbardziej wpływowym
>>malowidłem stulecia.
Szczerze mówiąc, dziecko również potrafiłoby namalować coś takiego. Może chodzi wyłącznie o sposób uzasadnienia, wywierający na słuchaczach i oglądających wrażenie, że jest to dzieło sztuki?
Osobiście bardziej pasuje mi malarstwo Dalego...

Pozdrawiam - Zbyszek

P.S: Trochę to podobne do socrealizmu. "Kobiety pracujące przy maszynach". "Scena z szatni, po wzięciu prysznica".

---

Prawda jest jedna.

>dzieło sztuki

   Dla Ciebie, Zbyszku, Ofra Haza: skończone piękno i sztuka w jednym.Bogini
   

>   Dla Ciebie, Zbyszku, Ofra Haza: skończone piękno i sztuka w jednym.Bogini
>   
Dziękuję Ci.
Piękne - jest coś magnetycznego w tych arabskich dźwiękach, jakaś egzotyka, dzikość natury, jasne zasady, prawda. Tego brakuje w "naszym świecie".

Poczułem to, kiedy w 2006 roku wybrałem się na całkowite zaćmienie Słońca do Turcji.
Pamiętam, jak siedziałem na zboczu wzgórza górującego nad Alanyą, chłonąłem piękno zatoki, zamku i portu. Nagle rozległy się śpiewy muezinów. Było to cudowne wrażenie - szczególnie, że wiał wiatr i śpiewy raz przybierały na sile a raz cichły niemal zupełnie. Magiczne chwile.
Innego dnia wybrałem się ichnim busem wraz z miejscowymi kawałek za miasto, by samotnie spędzić kilka godzin nad morzem. Faktycznie - byłem sam. Kamieniste dno, kraby w muszlach, słońce. Za plecami pole kukurydzy(czyjś ogród).Po jakimś czasie pojawił się wędkarz, młody człowiek(po trzydziestce). Złowił rybkę, odszedł w inne miejsce, wrócił znów.
Nie wiem, jak doszło do tego, że zaczęliśmy rozmawiać. Być może była to moja inicjatywa. Jestem człowiekiem otwartym, komunikatywnym, bardzo łatwo nawiązuję kontakty z innymi ludźmi. Nieraz jestem traktowany nieufnie z tego powodu. Ludziom zamkniętym w sobie, w swoim świecie, drugi człowiek jawi się jako istota obca, jakby z innej planety. Nieufność Polaków jest na bardzo wysokim poziomie.
W każdym razie zaczęliśmy rozmawiać. Pokazał mi ryby, które złowił, zaczął je oprawiać na miejscu, tłumaczył, które części należy wyciąć, bo są trujące. Okazało się, że jest nauczycielem w szkole podstawowej w niedalekim mieście. Mieszka w Alanyi.
Po jakimś czasie doszliśmy do wniosku, że wracamy. Wyszliśmy na jezdnię i po prostu zatrzymaliśmy busa, który jechał w kierunku Alanyi. W busie spotkał matkę jednego z uczniów. Zamienił z nią kilka zdań. Najlepsze było jednak coś innego - coś, co spowodowało moje ogromne zdziwienie. Zapytał mnie, czy znam tę piosenkę i zaczął śpiewać.
I co usłyszałem? Śpiewał "Długość dźwięku samotności" grupy Myslovitz.
Czujecie to? Jedziemy zatłoczonym busem, wypełnionym ludźmi zdążającymi na targowisko drogą wzdłuż Morza Śródziemnego, początek kwietnia, upał i Turek nuci mi do ucha ten utwór. A potem śpiewamy razem. Czyż to nie jest piękne?
Później zaprosił mnie na herbatę do kawiarni nauczycielskiej, pokazał mi zdjęcie swojej żony(piękna dziewczyna) i dał numer telefonu. Niestety, zapisałem za dużo cyfr i nie mogłem się z nim skontaktować.
Dla przypomnienia: www.youtube.com/watch?v=qCIyK3ec4kE

Dlaczego to piszę? Przekonałem się, ze ludzie wszędzie są przede wszystkim ludźmi. To nadrzędna sprawa, ponad wszelkimi podziałami. Podziały powstały później - są wtórne.
Liczy się to, co jest pierwotne.

Pozdrawiam - Zbyszek

---

Prawda jest jedna.