>ale wszystkich przeciwników własności prywatnej zapytuję:
>kiedy Wasz samochód zaczyna rocznie kosztować więcej niż jest wart, to jego sprzedaż za złotówkę
>jest "wyprzedażą za bezcen" czy dobrym interesem?
>Pozdrawiam
Pozbycie się go jest wtedy dobrym interesem ale powstaje pytanie czemu nagle jest taki kosztowny w utrzymaniu. Czy od samości, ze starości czy samochód był źle zarządzany, zaniedbany, rozkradany. Ktoś może go kupić, tanio odremontować, troszczyć się i dbać o niego a pojeździ jeszcze 15 lat przynosząc korzyść nowemu właścicielowi.
Może tak być?

---

"Fakty to mają do siebie, że racja jest zawsze po ich stronie." Wuch.

> Pozbycie się go jest wtedy dobrym interesem ale powstaje pytanie czemu nagle jest taki kosztowny w utrzymaniu.

Na to pytanie jest kilka możliwych odpowiedzi.

Patrząc z dłuższej perspektywy czasowej - nasze przedsiębiorstwa faktycznie "zrobiły się drogie" bo co innego płacić załodze po 50 USD na miesiąc (płace w latach osiemdziesiątych) a co innego 2-3 tys. USD (płace obecnie).
Firmy-eksporterzy bywały na swój sposób bogate, przecież sprzedawały, część przynajmniej towaru, na rynku międzynarodowym, za normalne ceny, przy minimalnych kosztach pracy, w porównaniu z normalnym światem. Do takich "firm" należały kopalnie, huty i stocznie.

Druga sprawa, to koszty, których kiedyś w zasadzie nie było np. niedawno widziałem gdzieś "na mieście" rozplakatowaną akcję reklamową Energi, mimo, iż jest monopolistą, Poczta miała swego czasu reklamy w TV, mimo, iż do dziś nie powstała dla niej licząca się konkurencja, to samo gazownie. Pytanie czy te wydatki mają sens? Często nie bardzo, ale raz, że prezesi tych firm chcą się czuć jak ich koledzy w firmach komercyjnych, dwa - warto rzucić okiem kto otrzymuje zlecenie, trzy - byłbym niesprawiedliwy nie wspominając, że nawet państwowe firmy, nieprzymuszone, niechętnie płacą podatki, więc robi się koszty aby ich nie płacić, jak wszędzie.
Taki sobie paradoks, w którym państwowa firma nie chce dostarczać pieniędzy państwu, już raczej pozwoli sobie na nieracjonalne wydatki.
Pamiętajmy, że państwowi menadżerowie też są szkoleni, często całkiem nieźle bo firmę stać na rozrzutność. Po za tym pozycja takiego menadżera jest uzależniona w mniejszym stopniu od właściciela, a w większym od pracowników i ich reprezentacji związkowej - lepiej narazić się ministrowi który za rok się zmiennie niż panu Jurkowi szefowi związków który już od 15 lat niezmiennie broni interesów załogi

Można by jeszcze długo i dlatego, jak pisałem, firma państwowa nigdy nie będzie działała tak jak prywatna.

>Ktoś może go kupić, tanio odremontować, troszczyć się i dbać o niego a pojeździ jeszcze 15 lat przynosząc korzyść nowemu właścicielowi.
>Może tak być?

Oczywiście, ale remont to za mało. Zmiany, w większości muszą dotyczyć każdego aspektu działalności

Pozdrawiam

>Pamiętajmy, że państwowi menadżerowie też są szkoleni, często całkiem nieźle bo firmę stać na rozrzutność. Po za tym pozycja takiego menadżera jest uzależniona w mniejszym stopniu od właściciela, a w większym od pracowników i ich reprezentacji związkowej - lepiej narazić się ministrowi który za rok się zmiennie niż panu Jurkowi szefowi związków który już od 15 lat niezmiennie broni interesów załogi
Broni albo szkodzi. W czasie zeszłorocznego strajku Poczty Polskiej w jednym z oddziałów pocztowych związkowiec namawiał pracowników, by nie podpisywali listy obecności w ramach tego strajku. Niektórzy na to poszli, inni z różnych powodów nie chcieli się podporządkować i podpisywali. Pewnie jednym z ważniejszych powodów było to, że dyrektor ostrzegł, że nie będzie płacił za "niepodpisane" dni. Związkowiec wciąż przekonywał, żeby się nie przejmować dyrektorem, bo związki te dni wywalczą i w kupie siła. Doszło do porozumienia związków z zarządem ale ci, którzy się nie podpisywali, byli stratni. Tego nie wywalczono. Nie był stratny związkowiec, bo jak się później okazało, podpisywał się na liście każdego dnia.
Podobnych historii słyszałem więcej.

>>Ktoś może go kupić, tanio odremontować, troszczyć się i dbać o niego a pojeździ jeszcze 15 lat przynosząc korzyść nowemu właścicielowi.
>Oczywiście, ale remont to za mało. Zmiany, w większości muszą dotyczyć każdego aspektu działalności
Tak, oczywiście. Porównanie jak zwykle jest niedoskonałe. Chodzi mi o "remont" każdego aspektu, który tego wymaga.

---

"Fakty to mają do siebie, że racja jest zawsze po ich stronie." Wuch.

W większości źródłem problemów jest silny blok związkowy, który uniemożliwia racjonalne reformowanie, a nawet blokuje stosowanie rachunku ekonomicznego. W sytuacji słabości zarządu i słabości politycznej rządu, jedyną dostępną opcją staje się likwidacja, czego szczerze związkowcom kopalń życzę!

To paranoja, kiedy odbiera się część pensji nauczycielce lub część emerytury, aby z tych środków przygotować pokłady węgla do wydobycia. Kopalnie nie mają na takie duperele pieniędzy, bo muszą opłacać kilkunastu bonzów związkowych na etacie po ponad 10tys. zł.

Jestem cierpliwy, poczekam aż kryzys się skończy i UE policzy to wszystko jako pomoc publiczną, a w efekcie zamknie pasożytujące kopalnie jak wcześniej stocznie. Mam nadzieję, że nie dostaną wtedy odpraw osłonowych, tylko te 8 ton węgla w naturze - niech się nim udławią!

>W większości źródłem problemów jest silny blok związkowy, który uniemożliwia racjonalne reformowanie, a nawet blokuje stosowanie rachunku ekonomicznego.

To jest jeden z istotniejszych filarów systemu, a na pewno jest to siła uniemożliwiająca to, w co cześć ludzi, jeszcze jakiś czas temu wierzyła - że firmy te będą zdolne do "samo-naprawy".

Takich filarów jest jednak więcej weźmy np. protekcjonizm.

Tak czy inaczej trzeba przekształcać, przy czym w zasadzie możliwa jest tylko albo wersja "hard" - sprzedaż i restrukturyzacja przez nowego właściciela, albo "hard core" - prywatyzacja przez likwidację i sprzedaż po kawałku w masy upadłościowej. Wersje "soft" skończyły się generalnie na wstawieniu literek po nazwie i formy organizacyjno-prawnej, patologie mają się, niestety, nieźle

Pozdrawiam