No to lecimy dalej z naszym przeglądem koncepcji. Dziś na tapetę wrzucę szkołę która budzi nieco kontrowersji czyli "Miltona Friedmana & Chicago Boys" .

Tym razem nie zaproponuję wycieczki do Wikipedii, bo znaleziony w niej opis moim zdaniem jest błędny, a zrobienie z Hayeka przedstawiciela tej szkoły to już trochę przesada.
Oczywiście nikomu tej przyjemności nie odmawiam, po prostu proponuję najpierw wizytę pod link z tekstu poniżej, bo raz, że jest on znacznie ciekawszy i pełniejszy, a dwa że mówi coś zgoła innego.

Szkołę Chicagowską powszechnie uważa się za liberalną i tu pojawia się pierwszy dylemat. Zdecydowani liberałowie nie bardzo z taką opinią się zgadzają, widząc w niej raczej połączenie pewnych idei wolnorynkowych w skali mikroekonomicznej z keynesizmem w skali makroekonomicznej. I tu chyba jest pies pogrzebany. Przedstawiona poprzednio szkoła austriacka za aksjomat, uznaje trwałość prawideł rynkowych i ich bezwzględne obowiązywanie, podczas gdy zwolennicy Friedmana wyraźnie rozgraniczają makro- i mikroekonomię, co akurat nie jest grzechem samo w sobie, natomiast jest już nim (zdaniem liberałów ze szkoły austriackiej) stosowanie podwójnych standardów i odejście od wolnorynkowości w sferze makroekonomicznej.
W tym zakresie szkoła chicagowska zbliża się mocno do keynesizmu i tu mamy właśnie źródło pokutującego nieporozumienia, które tak często wskazywałem. Otóż jeśli Friedman = Liberalizm to faktycznie łączenie liberalizmu z keynesizmem nabiera sensu, tylko, że to równanie nie jest prawidłowe. Szkoła ta to miks idei liberalnych z fiskalizmem, interwencjonizmem, monetaryzmem. Friedman był też przeciwnikiem standardu złota.
Aby nie rozpisywać się nadmiernie polecam bardzo ciekawy, krytyczny artykuł Prawdziwy Milton Friedman naprawdę warto przeczytać, co o "liberale" mają do powiedzenia inni liberałowie, krytyk prowadzonych z pozycji lewicy jest sporo - tu mamy coś odmiennego

Można powiedzieć, że szkoła ta nie jest bynajmniej jednoznacznie liberalna, natomiast jako jedyna z całego nurtu jest szeroko znana, ba bywała wręcz hołubiona przez establishment, co już samo w sobie rodzi pytanie - jakim cudem? Ano takim, że mamy tu klasyczne podejście typu "Panu Bogu świecę, a diabłu ogarek" czyli podstawy liberalizmu w stylu USA gdzie faktycznie mamy sporo liberalizmu w sferze mikro i typowy model neokeynesistowski w sferze makro.

Nie sposób jednak w tym miejscu odmówić ideom szkoły chicagowskiej skuteczności. Już choćby to, że niejako zawłaszczyła dla siebie pojęcie gospodarczego liberalizmu i weszła na salony władzy. Poletkiem eksperymentalnym idei chicagowskiej oczywiście było Chile i tzw. cud chilijski. Co by nie mówić o zapleczu politycznym owego "cudu" Chile stało się ewidentnie krajem ekonomicznie silnym o dużym wzroście gospodarczym, szczególnie w porównaniu z sąsiednimi państwami. Przypisywanie samemu Friedmanowi wsparcia dla Pinocheta jest chyba jednak przesadzone, a fakt, iż gospodarczy program powstał w oparciu o założenia szkoły chicagowskiej nie uzasadnia związku tej szkoły z praktyką rządzenia, mleko jednak się rozlało i chyba głównie za sprawą dziennikarzy sprawy te do dziś łączy się jakby liberalizm nakazywał mordowanie opozycjonistów.
Również w naszym kraju widać silne "friedmanowskie" nastawienie szczególnie w reformach po upadku komunizmu. Właśnie szczególnie u nas widać to utożsamienie liberalizmu z koncepcjami chicagowskimi, co jest skutkiem postawienia znaku równości pomiędzy reformy Balcerowicza, a liberalizm. Oczywiście takie równanie jest błędne i prowadzi do licznych nieporozumień.

Przyznam, że mam kłopot w jednoznacznej ocenie tego nurtu. Nie będąc skrajnym w poglądach, muszę przyznać, że jest to na pewno niezły model na okres przemian ustrojowych i chyba dlatego po niego sięgnięto w Polsce.

Zresztą nie będę wszystkiego pisał sam - zapraszam do wyrażania opinii.

Pozdrawiam