Kilka lat temu moja prywatna biblioteka wzbogaciła się o około setkę pozycji. A to za sprawą spadku jaki otrzymał ktoś pozostający w dobrych relacjach z moim przyjacielem do którego część spadku w postaci książek powędrowało (a było ich w sumie kilka setek) a za jego pośrednictwem wybrane tytuły do mnie. Wśród tych woluminów znalazłem rzecz niezwykłą dla mnie- brulion, któremu właściciel zbioru powierzył swoje myśli. Autor, niech mu będzie na imię domysł, spisał swe przemyślenia pod tytułem "Wierzę i chcę zrozumieć" latem 1952 r. (i uzupełnił w 1957) oraz opatrzył je mottem:

Życie jest nieśmiertelne
Bo tożsamość Wiedzy i Bytu
Jest darem Ducha Świętego,
Który jest Tchnieniem Boga

Nie wiem dlaczego postanowiłem zaprezentować, ofiarować wam racjonalistom.pl ten zabytek, ten wewnętrzny świat Domysła. To z pewnością okaże się wkrótce. Miłej lektury.

---

   W wieczornej godzinie zmroku sięgam myślą w przeszłość, w czasy mojego dzieciństwa. Widzę siebie w piękny słoneczny dzień lata, na drewnianej ławeczce w parku, na końcu grabowej alei. Jestem cały pogrążony w myślach. I dziwna rzecz, ja dziecko myślę o śmierci. Przeraża mnie do głębi kontrast między życiem, które wchłaniam całym sobą, w ten piękny słoneczny dzień, a pustką i ciemnością grobu.
Zdaje mi się niemożliwością, aby życie było tylko, omamem, lotną ułudą, a śmierć wiecznością, stanem trwałym i nicością z której nie ma powrotu. Te myśli nie dają mi spokoju. Jak to, więc musi przyjść koniecznie dzień kiedy wszystko, co dzisiaj widzę i przeżywam dziecięcą wrażliwą duszą, zniknie, zapadnie się gdzieś w otchłani niebytu i nie będzie mnie? Powstanie rozpacz i żal nieutulony, a ja na to nic nie będę mógł poradzić? Pozostanie ze mnie tylko trochę wstrętnej zgnilizny i nic więcej?
Czułem że tak być nie może, że tak być nie powinno, że tak na pewno nie jest, ale nie mogłem nic mądrego wymyślić rozpłakałem się rzewnie.
Od tej chwili upłynęły lata, dziesiątki lat- dzisiaj jestem już starym człowiekiem. Przeżarły mą duszę głęboko troski, nadzieje i zawody, a pomimo to cenie Życie , bo widzę w nim palec Boży wiodący mnie do celu, którym jest wyzwolenie duszy z mocy zła i powrotu jej do boga.
Z lat dziecięcych pozostało we mnie pragnienie poznania tajemnicy Istoty życia i Nieśmiertelności, które później, w wieku dojrzałym stało się przyczyną poważnych rozmyślań nad tymi zagadnieniami i skłoniło mnie do wyrażenia ich w piśmie.
Nie jestem filozofem i nie posiadam żadnego wykształcenia w tym kierunku, ani nawet potrzebnego oczytania i dlatego proszę o wybaczenie, jeśli uchybię przyjętym formułom i kanonom filozoficznym. Niech to co napiszę będzie przyjęte jako zwykłe refleksje i wnioski człowieka , który pragnie pojąć istotę życia i jego cel.
Przemyślałem wiele i sadzę, że okręg mojego poznania rozszerzył się znacznie. Czy jednak jestem bliżej Prawdy niż w latach dzieciństwa, któż to stwierdzić na pewno może.
Wielu ludzi sądzi, że tylko i jedynie głęboka wiedza daje nam poznanie prawdy. Inni twierdzą, że Prawdę można poznać tylko na drodze doświadczenia, które ma nam dać dostateczne dowody na to co jest prawdą, a co tylko złudzeniem. Ale czy doświadczenie nie może być również złudzeniem? Należy to sprawdzić znowu za pomocą doświadczenia- i tak bez końca. Zresztą doświadczenie możemy zastosować tylko do zjawisk otaczającej nas, rzeczywistości, samej jednak rzeczywistości poznać przez doświadczenie nie możemy, bo ona leży poza sferą naszego poznania zmysłowego.
Sądzę, że ani jedni ani drudzy nie mają całkowitej słuszności, bo wierzyć to nie znaczy rozumieć, a doświadczyć to nie znaczy widzieć prawdę.
Niektórzy nie uznają rozumu jako władzy zdolnej poznać Prawdę i dlatego ludzi, którzy według nich myślą za dużo, nazywają racjonalistami, czcicielami kultu rozumu, a zapominają o tym, że rozum jest darem, danym człowiekowi od Boga, który stworzył go doskonalszym, niż jest on dzisiaj, bo na podobieństwo swoje, a więc rozumniejszym. Później dopiero, po upadku i poddaniu się idei zła, człowiek wypaczył swój rozum i uczynił niezdolnym do poznania Prawdy.
Nie znaczy to jednak aby człowiek, który pragnie poznać Boga, powrócić do Niego i odzyskać to, co utracił przez bluźnierstwo , nie był zdolny oczyścić swój rozum z brudów mocy szatańskiej i tym czystym rozumem poznać Prawdę.
Doświadczenie, samo przez się, nie może nam dać poznania Prawdy, bo służyć może bezpośrednio tylko do poznania zjawisk przyrody i ma ogromne znaczenie w nauce, ale samej rzeczywistości nam nie od***yma. Natomiast może ono służyć pomocą pośrednio, przez ułatwienie poznania świata zjawiskowego, przez który zbliżyć się możemy do poznania samej rzeczywistości.
Droga do bezpośredniego poznania Prawdy może być tylko Wiedza*, siła czerpiąca swą moc wprost z Ducha, jako źródła Miłości i Mądrości Bożej, czyli ze źródła Życia.
Wiedza tak pojęta jest z kolei źródłem czystego rozumu, przez który człowiek może dojść do poznania Prawdy.
Pojemność Wiedzy jest różna, zależnie od tego na jakim szczeblu indywidualnego rozwoju znajduje się dusza człowieka. Z wiedzy o tym pochodzi sąd, ogólnie przyjęty, że człowiek rozumem nie może poznać Prawdy. Nie odróżnia się czystego pragnienia jej i często identyfikuje z pychą nie rozumiejąc, że pragnienie poznania Prawdy jest dziełem Miłości Bożej, a pycha dziełem szatana, który obłudnie przystroił ją w pozory dążenia do Prawdy, aby sądy ludzkie pomylić i w ten sposób stwarzać przeszkody dla tych, którzy w myśl intencji Boga poznać ją pragną.
Jakże pięknym byłoby życie człowieka, gdyby poznał Boga. Już tutaj na ziemi ziściłoby się Królestwo Boże o którym nauczał święty Augustyn. Nic dziwnego że szatan mając dane od Boga równe z Nim szanse w walce o człowieka, czyni wszystko aby pojęcie i sądy ludzkie pomylić. Od wieków toczy się walka pomiędzy miłością a nienawiścią a w walce tej człowiek łatwiej znajduje drogę do nienawiści.
Ci przeczą możliwości poznania Prawdy nie wiedzą, że poznanie nienawiści czyli zaprzeczenia Prawdy, jest niemożliwe dla rozumu człowieka.