No tak, wymieniamy hipokamp, a potem kolejne części mózgu. Po jakimś czasie całe twoje "ja" znajdowałoby się wewnątrz elektronicznych neuronów. A reszta ciała to już będzie pikuś jak mózg daliśmy radę

Niczego nie ujmując takiemu rozumowaniu- póki co nie znamy w 100% sposobu funkcjonowania mózgu także trudno wyrokować jak długa droga przed nami. Do tego ciągle dochodzą problemy związane z funkcjonowaniem psychiki w nowych warunkach- weź choćby ludzi którzy nie mogą żyć z "cudzą" kończyną i wolą być kalekami niż się nią posługiwać.

---

hototogitsu.blogspot.com/

Emocje to przecież schemat nagrody i kary plus nieuświadomiona praca mózgu (czyli większość jego działań). Wydaje mi się, że można je przenieść na inny nośnik, jeśli założyć, że będzie można przenieść te części mózgu, które są odpowiedzialne za inne jego funkcje.

W sumie ciekawy temat...

>1. Informacje z mózgu biologicznego są kopiowane z pozostawieniem przy życiu dawcy z oryginałem.
Moim zdaniem człowiek taki byłby po prostu nadal sobą, a jego cybernetyczna kopia "rozwijałaby" się niezależnie, mając jednak tą samą podstawę we wspomnieniach i sposobie przeżywanych emocji. Jednak od momentu przeniesienia człowiek jak i maszyna zdobywałyby wspomnienia niezależnie... tak mi się wydaje przynajmniej

>2. Po transferze, biologiczny nośnik ginie.
Byłby to bot, który ma osobowość, wspomnienia i poczucie humoru danego człowieka?

>3.Przeniesienie danych z mózgu następuje z użyciem jego budulca czyli atomów. Zostają zasymilowane
>przez pamięć komputera i zamienione na energię oraz proces replikacji pamięci. Fizyczny mózg zostaje
>"wessany".
Byłbyś mózgiem sterującym komputerem?

>4 Po transferze biologiczny czynnik pozostaje przy życiu, ale jako tabula raza, a moja stara
>świadomość rozwija się w nowym środowisku.
A tutaj to już zupełnie nie wiem...

---

Zerwałam żelazne łańcuchy, o Panie.
Lochów twych bezdenne otchłanie
Opuszczam na skrzydłach myśli oświeconych...

>>4 Po transferze biologiczny czynnik pozostaje przy życiu, ale jako tabula raza, a moja stara
>>świadomość rozwija się w nowym środowisku.
>A tutaj to już zupełnie nie wiem...

Świadomość w przestrzeni cybernetycznej wie, że jej pierwowzór istnieje, ale nie posiada wspomnień, wiedzy itd. Założyłem, że mogłoby to być pomocne mojej nowej świadomości w zaakceptowaniu samego siebie.

---

jestem jednym z miliardów szczęściarzy pośród bilionów pechowców, któremu udało się zobaczyć świat...

>Pojawia się pytanie, czy dokładna kopia mojego mózgu i jego zawartości jest jeszcze mną, czy kimś innym.

Z pytaniem pojawia się też odpowiedź: zależy ona od terminologicznych ustaleń, zwłaszcza od tego, jaką koncepcję identyczności (i definicję kopii) przyjmiesz. Przy mocnym ujęciu identyczności (np. w sensie Leibniza a=b wtedy i tylko wtedy, gdy dla każdej cechy a, jeśli przysługuje a, to przysługuje i b oraz odwrotnie) pojawiają się w ogóle kłopoty z tożsamością człowieka (problem znany od Platona: czy Sokrates siedzący jest identyczny ze stojącym?) Jak zwykle w tego typu dyskusjach dużą rolę odgrywają nastawienia światopoglądowe.

>Przeżyję, czy jednak umrę?

A co wolisz? Resztę i tak nagniesz do pragnienia.

Zdaje się ,że nikt z wypowiadających się nie przywołał "Wizji lokalnej" Lema. Jest tam szczegółowo opisany taki proces, jak i rozważane konsekwencje.

---

Rozum to umiejętność naginania poglądów do faktów

Może moje pytanie jest głupie (może nawet na pewno?), ale dlaczego u licha umysł miałby być przeniesiony właśnie do komputera a nie na przykład do zegarka albo automatu do gier losowych?
Cybernetyka jest nauką (inżynierią?), która - jeśli prawidłowo rozumuję - zajmuje się jedynie relacjami między elementami systemu i niewiele nam mówi o tym, czym jest sam system. W związku z tym wyrażenie "cybernetyczna przestrzeń komputera" ma dla mnie mniej więcej taki sens, jak wyrażenie "niepokalane poczęcie".

>Pojawia się pytanie, czy dokładna kopia mojego mózgu i jego zawartości jest jeszcze mną, czy kimś innym.

Uważam, że trzeba to sprawdzić eksperymentalnie, jak tylko będzie to możliwe.
Istnieje jednak ryzyko, że taka "cybernetyczna przestrzeń" będzie tylko generować złudzenie tożsamości. To znaczy istnieje ryzyko, że będzie mi się tylko wydawało, że jestem tym samym, kim byłem przed transferem. Jak odróżnić urojone ja od ja prawdziwego, jeżeli ja urojone jest bardzo podobne do prawdziwego ja? To dopiero problem!

---

BENE DOCET QUI BENE DISTINGUIT

>To znaczy istnieje ryzyko, że będzie mi się tylko wydawało, że jestem tym samym, kim byłem przed transferem.

Nie będzie Ci się wydawało, bo Ciebie już nie będzie. Jeżeli będziesz mieć jakiekolwiek wątpliwości czy zabieg się udał to znaczy, że się udał, bo jednak masz te "wapliwości". Problemem jest tylko jak osoba z zewnątrz ma rozpoznać, że zabieg się nie udał skoro nowo-powstały byt będzie się zaklinać, że skoro ma wątpliwości na temat czy zabieg się udał to znaczy, że się udał, bo inaczej nie miałby tych "wątpliwości"

Cały problem właśnie w tym, że nie będę miał wątpliwości, mimo że właśnie będę tylko swoim sobowtórem a nie właściwym ja sprzed transferu (to tak jak z naszą reprezentacją piłkarską - w swoich klubach grają w piłkę, a jak występują w reprezentacji niby też grają, ale wygląda na to, że jednak w coś innego).

---

BENE DOCET QUI BENE DISTINGUIT

Istnieje jednak ryzyko, że taka "cybernetyczna przestrzeń" będzie tylko generować złudzenie tożsamości.

Zwykły mózg też to ciągle robi

Czy ty jednak mózgu za bardzo nie antropomorfizujesz?
Uważasz, że można tak sobie nadawać cechy ludzkie kawałowi galarety pływającemu sobie w wodnistym "glucie"?

---

BENE DOCET QUI BENE DISTINGUIT

Zwykły mózg ciągle to robi na bazie ewolucyjnych efektów fenotypowych

>Może moje pytanie jest głupie (może nawet na pewno?), ale dlaczego u licha umysł miałby być przeniesiony właśnie do komputera a nie na przykład do zegarka albo automatu do gier losowych?
Czytałam kiedyś książkę "Statek, który śpiewał"- główna bohaterka urodziła się jako bardzo zdeformowane niemowlę ze zdrowym mózgiem, więc zdecydowano się ten mózg przenieść do statku kosmicznego, który zastąpił jej ciało.
(Potem zakochała się w pilocie, co daje do myślenia, czy faktycznie obdarzanie przenoszonych mózgów emocjami jest korzystne i konieczne)

>Istnieje jednak ryzyko, że taka "cybernetyczna przestrzeń" będzie tylko generować złudzenie tożsamości. To znaczy istnieje ryzyko, że będzie mi się tylko wydawało, że jestem tym samym, kim byłem przed transferem. Jak odróżnić urojone ja od ja prawdziwego, jeżeli ja urojone jest bardzo podobne do prawdziwego ja? To dopiero problem!
Może napisać do siebie list?...
Problem czy to będzie kopia, czy nowy ja, dotyczy sytuacji przed transferem. Potem, to co żyje się cieszy że żyje, a to co nie żyje, nie ma zmartwień.

> Przeżyję, czy jednak umrę?

Umrzesz, umrzesz - nawet się nie spodziewasz jak szybko.

Kiedy już wyjdziesz z komory Maszyny Kopiującej, stwierdzisz z przykrością, że w zasadzie nic się dla Ciebie nie zmieniło. Ot, przejechał po Tobie jakiś skaner, zwykła tomografia i tyle. Wciąż siedzisz w swoim biologicznym ciele, wątroba nadal kłuje, a w gardle kapeć po wczorajszej wódce wypitej dla kurażu. Nieśmiertelność? Wolne żarty.

Tymczasem Twój cyber-bliźniak "otworzył oczy" w wirtualu i błyskawicznie odkrywa zalety posiadania petabajtów pamięci zewnętrznej (dzięki którym niczego istotnego już nie zapomni) i petaherców procesora, który na każde zawołanie przemieli "w locie" dowolne dane. Sterta spraw do załatwienia w pracy nagle przestanie być problemem, a skrzynka mailowa szefa zostanie zarzucona gradem wnikliwych i do tego estetycznych raportów. Wszystkie śmiałe pomysły, na których realizację dotąd brakowało czasu, zostaną rozwinięte, dokończone i spieniężone. Second Life 2030 umożliwi kontakty towarzyskie, łącznie z wirtualnym seksem stymulującym odpowiednie "neurony".

Najprawdopodobniej zanim doczekasz się na autobus, który zawiezie Cię z Centrum Cybernetycznej Nieśmiertelności do domu, Twój już-nie-bliźniak zostanie Twoim szefem, przeleci wszystkie Twoje koleżanki z Naszej Klasy i doda kilka zer do Twojego(?) konta. W połowie drogi praktycznie stracisz rodzinę i przyjaciół - bo relacje, które zawsze zaniedbywałeś z braku czasu, zostaną przejęte przez kogoś, kto czasu ma multum, a sążniste maile rozsyła z szybkością karabinu.

Wsiadając do windy będziesz już miał status larwy, z której co prawda wyfrunął motyl, ale ona sama nie miała na tyle przyzwoitości, żeby przy tym zdechnąć.

Rozważam dwa warianty:
1. Silnoręki pod drzwiami z jasnym kontraktem (nieco zbyt czytelne...)
2. "Awaria" systemu sterującego windy (wypadki się zdarzają, prawda?)

Pozdrawiam optymistycznie.

. A tak poza świetnym żartem, to po co taki geniusz miałby się bawić w kontakty towarzyskie z tym co jest nie na jego miarę? Cyber - sobowtór raczej zająłby się produkcją odpowiednich znajomych. A zdobywanie, naprawianie i przytulanie wspaniałej ludzkiej rodziny zostawiłby amerykańskim filmowcom. Nawet w ramach seksu stworzyłby sobie odpowiednią towarzyszkę

> po co taki geniusz miałby się bawić w kontakty towarzyskie z tym co jest nie na jego miarę?

No wiesz, od czegoś trzeba zacząć. A pozałatwianie zaległych spraw ze starego "biożycia" - takich, na które zawsze miało się chęć, ale brakowało czasu i sił, żeby się zaangażować - będzie chyba niezłą rozrywką na początek.

Bardziej istotna wydaje mi się jednak inna kwestia.

Otóż załóżmy sobie nawet, że kopiowanie z "bio" na "digital" będzie idealne, obsłuży zarówno przeniesienie struktury neuronalnej jak i chociażby indywidualnych zasad działania gruczołów, tzn. będziesz dostawał np. taki sam poziom "wirtualnego testosteronu" jak twój bio-odpowiednik w tej samej sytuacji (oglądanie pornosa, trudna rozmowa z przełożonym itp.). Załóżmy, że budząc się w wirtualu jesteś dokładnie takim samym (na ile to tylko możliwe) człowiekiem, jak byłeś w realu - z dokładnością do faktu, że nie odczuwasz bodźców dotykowych, patrzysz przez kamerę i masz mocno ograniczoną mobilność. Czyli wciąż jesteś "sobą" i reagujesz na nową sytuację mniej więcej tak, jakbyś został nagle sparaliżowany.

Nader istotna różnica między sparaliżowaniem a Twoją nową sytuacją polega na tym, że siedząc sobie w - jak to ujął autor wątku - "cybernetycznej przestrzeni komputera", dostajesz nagle do dyspozycji masę "zabawek", o których jako sparaliżowany mógłbyś sobie co najwyżej pomarzyć. Obok wspomnianej już pamięci zewnętrznej i dostępie do szybkiego procesora, kluczową rolę odegrają zapewne narzędzia monitorujące poziom "wirtualnych hormonów" w Twoim "organizmie". Szybko nauczysz się, jakie sytuacje powodują określone reakcje "organizmu" - odkryjesz, które efekty są pożądane, a które np. niepotrzebnie(?) zaburzają jasność myślenia. W następnym kroku zaczniesz tym sterować, zyskując tym samym wielką władzę nad swoim "organizmem". Mniej więcej w tym momencie pożegnasz tzw. "człowieczeństwo" i dla osoby postronnej będziesz już po prostu AI, sztuczną inteligencją bez istotnych punktów wspólnych z "bio".

Do czego zmierzam - chodzi mi o to, że nawet jeżeli uzyskamy wiedzę pozwalającą na wykonanie możliwie dokładnej "digitalizacji" człowieka, to ów nowo powstały twór będziemy mogli nazywać "kopią" jedynie przez krótką chwilę. W momencie odkrycia potencjału wynikającego z dostępności nowych "zabawek", nasza kopia błyskawicznie odskoczy od oryginału - w kierunku, o którym możemy sobie tylko pospekulować. Metafora larwy i motyla wydaje mi się tu całkiem uprawniona.

>Do czego zmierzam - chodzi mi o to, że nawet jeżeli uzyskamy wiedzę pozwalającą na wykonanie możliwie dokładnej "digitalizacji" człowieka, to ów nowo powstały twór będziemy mogli nazywać "kopią" jedynie przez krótką chwilę. W momencie odkrycia potencjału wynikającego z dostępności nowych "zabawek", nasza kopia błyskawicznie odskoczy od oryginału - w kierunku, o którym możemy sobie tylko pospekulować. Metafora larwy i motyla wydaje mi się tu całkiem uprawniona.

Jest jeszcze inna możliwość- stopniowe przekształcanie żywego mózgu w sztuczny.
Skoro udaje się podłączyć kamerę do mózgu zamiast oka, to być może zastąpienie fragmentu mózgu sztuczną tkanką, spowodowałoby, że ta tkanka przejmie funkcje tej usuniętej. Gdyby udało się tak kawałek po kawałku wymieniać żywe na sztuczne, to w końcu otrzymamy mózg odporny na śmierć ciała, przy zachowaniu ciągłości świadomości i bez żadnych niewygodnych kopii.

Dla mnie to optymistyczne rozwiązanie. Stworzenie SI przy pomocy jednego ludzkiego ochotnika . Choć przypuszczam, że odpowiednio głupi człowiek byłby w stanie nie wykorzystać tkwiącego w nowej formie potencjału. Całkiem możliwe, że doprowadziłby do schizofrenii, to znaczy na bazie obsługiwania modelu jego dawnego mózgu rozwinęłaby się obok niego cyfrowa świadomość. Ta w końcu upomniałaby się o swoje prawa, zaleczyła schizofrenię i poszła w stronę zachodzącego słońca przy dżwiękach muzyki country