A co tu dużo mówić?
Ci, którzy kochają tę muzykę, słuchają jej bez względu na rocznice...
Inni uważają, że to nuda.
Dla mnie muzyka Chopina kojarzy się z sielskim obrazem polskich łąk, niezmąconych słupami energetycznymi, ze śpiewem skowronka, soczystą zielenią i słońcem.
Ech, jak mi teraz tego potrzeba. Chyba włączę muzykę....

>Inni uważają, że to nuda.

www.youtube.com/watch?v=ElXTywiTam8

   Głusi, czy co?

   Pozdrawiam

---

Niech strój słów podkreśla urodę myśli

>www.youtube.com/watch?v=ElXTywiTam8
>   Głusi, czy co?

Głusi, Placowniku. I to jak bardzo. Jednak chyba tego niezbyt świadomi. Przy okazji dziękuję za ... (wiesz co, prawda?).
Jeśli "wszedłeś" w nutę patriotyczną twórczości Chopina, to może mała "perełka" w wykonaniu mistrza?
www.youtube.com/watch?v=VEl9zn8JPW8

Czyż to nie jest jak obraz malowany na płótnie?

>   Pozdrawiam
Ja takoż



P.S. Dziś mam nastrój na coś lekkiego, na przykład:
www.youtube.com/watch?v=2WpDH5zbhIk

>>   Głusi, czy co?
>Głusi, Placowniku. I to jak bardzo. Jednak chyba tego niezbyt świadomi.

De gustibus non est disputandum. Jak to nawet w kwestii upodobań do Frycka tolerancji brakuje... Fi donc!

---

Rozum to umiejętność naginania poglądów do faktów

Gdzie tu jest napisane, że brak mi tolerancji? Dla głuchych przede wszystkim?
Twoje zdanie jest nadinterpretacją przeczytanej wypowiedzi i tyle.

>

---

Rozum to umiejętność naginania poglądów do faktów
Rudymencie, korzystasz z tego hasła aż miło

>Gdzie tu jest napisane, że brak mi tolerancji? Dla głuchych przede wszystkim?
>Twoje zdanie jest nadinterpretacją przeczytanej wypowiedzi i tyle.
>>

---

Rozum to umiejętność naginania poglądów do faktów
>Rudymencie, korzystasz z tego hasła aż miło
>

Poczucia humoru też ci brak...

---

Rozum to umiejętność naginania poglądów do faktów

To jeszcze mi pokaż, gdzie widać, że jestem poważna?
Czy Ty przypadkiem wróżką nie jesteś? Jeśli tak, to zaraz piszę prywatne zapytania

- i pozdrawiam

>>Inni uważają, że to nuda.
>   Głusi, czy co?
Pewnie.
- Bo Szopen wielkim kompozytorem był, a jego muzyka nas wzrusza i zachwyca.
- Kiedy nie zachwyca...
- Jak to nie zachwyca, kiedy zachwyca! Ja mam żonę i dzieci!

Jakoś mi się tak skojarzyło...

Mazurka D-Dur, op. 33 Nr. 2

A jak Ci się podobał Lang Lang w Filharmonii Narodowej?

---

BENE DOCET QUI BENE DISTINGUIT

Przykro mi, ale nie odpowiem na to pytanie. Nie słyszałam, nie widziałam...
"Na żywo" słucham muzyki klasycznej tylko w rodzimej operze. Reszta, to płyty i relacje z koncertów, które uda mi się ( z braku czasu) "wyłapać" w TV.

Ja też słyszałem i widziałem tylko w telewizji. Miałem dość mieszane uczucia.
Bardziej niż koncert f-moll w wykonaniu Lang Langa podobał mi się koncert e-moll w wykonaniu Palecznego, pokazywany jakiś czas potem również w telewizji publicznej.
Może ktoś z forumowiczów miałby coś do powiedzenia w tej sprawie?

---

BENE DOCET QUI BENE DISTINGUIT

>Może ktoś z forumowiczów miałby coś do powiedzenia w tej sprawie?

Mistrz! Chapeau bas!
www.rp.pl/galeria/9145,1,416527.html

>Mistrz! Chapeau bas!

Chopin, Paleczny czy Lang Lang?

---

BENE DOCET QUI BENE DISTINGUIT

>>Mistrz! Chapeau bas!
>Chopin, Paleczny czy Lang Lang?

Foto Mistrza załączyłem w tamtej wypowiedzi linkiem.
Ogromny talent, niesamowita wrażliwość, perfekcja wykonania i... urok osobisty.
Lang Lang został uznany przez magazyn "People" za najbardziej seksownego pianistę na świecie.

Przy okazji Roku Chopinowskiego 2010 i udziału Lang Langa warto przypomnieć, że Pekin był pierwszą światową metropolią, która rozpoczęła obchody "Roku...". Prasa tak o tym pisała:

"Takiej inauguracji roku Chopina, jaką zorganizowały Chiny, może pozazdrościć każdy kraj. Do nowoczesnego centrum sztuki w Pekinie, które wybudowano z okazji ostatniej olimpiady, zaproszono najlepszych pianistów ze świata. Jako pierwszy wystąpił w poniedziałek Lang Lang, po nim w następnych dniach zagrają m.in. Maurizio Pollini, Garrick Ohlsson czy Dang Thai Son".

Ponadto liczne na świecie towarzystwa chopinowskie podejmują dla uczczenia Chopina różne przedsięwzięcia związane z Rokiem. Jeszcze jeden cytat:

"Do najciekawszych przedsięwzięć towarzystw tworzących federację należy lutowy festiwal we Francji, gdzie podczas dziesięciu koncertów też będą wykonane wszystkie utwory Fryderyka. W tym samym czasie w Miami odbędzie się Narodowy Konkurs Chopinowski. W kwietniu Wiedeń organizuje dużą konferencję naukową, tamtejsze towarzystwo chce też postawić Chopinowi pomnik w stolicy Austrii. Jak co roku festiwale odbędą się w Valldemosie na Majorce, w austriackim Gaming czy w Mariańskich Łaźniach".

Nieskazitelną technikę podziwiam, ale w interpretacjach Lang Langa brakuje mi tego czegoś. I te pozowane umizgi do kamery w czasie gry. Zabawne. Jako produkt jest świetny, ale jak na mój gust brakuje mu jeszcze klasy.
Być może to już rasizm , ale w ogóle nie mam zaufania do azjatyckiej produkcji pianistycznej. Lubię grę "skażoną" indywidualizmem, nieco bardziej neurotyczną i przeintelektualizowaną, dlatego bardziej cenię wykonawczą tradycję europejską i amerykańską.

---

BENE DOCET QUI BENE DISTINGUIT

>Nieskazitelną technikę podziwiam, ale w interpretacjach Lang Langa brakuje mi tego czegoś. I te pozowane umizgi do kamery w czasie gry. Zabawne. Jako produkt jest świetny, ale jak na mój gust brakuje mu jeszcze klasy.

Lang Lang jest zaliczany do grona najlepszych pianistów na świecie. Dla mnie jest on number one.
Nie przepadam za muzyką fortepianową, jednak gdy on gra - słucham, a obejrzenia jego występu - nie przepuszczę. Jego muzyka do mnie przemawia. Mówię "jego muzyka", choć gra dzieła wybitnych twórców. Tak naprawdę artyści tej miary pozyskują moje pełne zaufanie do swych interpretacji muzycznych. Chociaż oni grają siebie, przekazują siebie. Czyli są właśnie indywidualistami. Utwór muzyczny jest bowiem jedynie systemem martwych zapisanych na papierze znaków. I nie każdy potrafi je sugestywnie odczytać. Lang to umie.

Recenzenci często wytykają Langowi, że na scenie robi show, ale w Warszawie był bardzo "powściągliwy" w gestach i mimice. Te jego pozy wynikają chyba z tego, że gra przychodzi mu z dziecięcą łatwością, że gra każda komórka jego ciała (tak to odbieramy na widowni, ale ćwicząc przy klawiaturze z pewnością Lang wysiedział wieki, by osiągnąć tę klasę).

>Być może to już rasizm, ale w ogóle nie mam zaufania do azjatyckiej produkcji pianistycznej. Lubię grę "skażoną" indywidualizmem, nieco bardziej neurotyczną i przeintelektualizowaną, dlatego bardziej cenię wykonawczą tradycję europejską i amerykańską.

A co do tradycji wykonawczej europejskiej czy amerykańskiej to mam niespodziankę. Trafiłem na takie prognozy:
"W dalekiej Azji można też upatrywać kandydata do zwycięstwa w Konkursie Chopinowskim, który w 2010 r. odbędzie się w Warszawie. Być może szansę na sukces ma Japonka Marina Koka lub Lin Lei Zhu z Chin, wyróżnieni na niedawnym konkursie w koreańskim Daegu. A może kandydat do nagrody pojawi się na festiwalu, który w lutym rozpocznie się w Tajpej na Tajwanie. Przez kilka miesięcy studenci zagrają tam komplet utworów polskiego kompozytora."

Sięrozgadałem więc na koniec krótko: Lang w Łodzi.
"Koncert chińskiego pianisty w Filharmonii Łódzkiej zainaugurował duże przedsięwzięcie, jakie łódzka filharmonia zaplanowała na ten rok - "Wielkie kreacje Chopinowskie". Z tej okazji usłyszymy w Łodzi ścisłą czołówkę światowej pianistyki. I tak, po Lang Langu, 26 lutego do naszego miasta przyjedzie Ivo Pogorelić, 20 maja usłyszymy Rafała Blechacza, a 23 września - Garricka Ohlssona.

Artystom towarzyszyć będzie Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Łódzkiej. Jej szef artystyczny, Daniel Raiskin, przygotowując się do występu z Lang Langiem, zwrócił uwagę na ważną rzecz.
- Po raz kolejny możemy się przekonać, że muzyka jest językiem uniwersalnym - mówił. - Chiński pianista, rosyjski dyrygent, z polskimi muzykami prezentowali muzykę Chopina w mieście, w którym urodził się Artur Rubinstein."

Mieliśmy już w Warszawie na podium Konkursu Szopenowskiego i Fou Ts'onga, i Dang Thai Sona i Yundi Li, no i Yuma Osaki też zapisała się w pamięci wielu melomanów.
W muzyce ważna jest jednak duchowość, coś bardzo ulotnego, co przekłada się na głębię, czasami dramatyzm i tragizm a czasami liryzm muzyki romantycznej. Wydaje mi się, że muzykom z Azji nie zawsze udaje się trafić w ten odpowiedni ton. Może się to zmieni?

---

BENE DOCET QUI BENE DISTINGUIT

> Wydaje mi się, że muzykom z Azji nie zawsze udaje się trafić w ten odpowiedni ton. Może się to zmieni?

Niewątpliwie niełatwo Azjatom interpretować Chopina, "poczuć jego muzykę", jej polskość. A sam Chopin skąd to "czucie" brał?

"Polską muzykę ludową; mazurki, polonezy, kujawiaki, oberki i krakowiaki Chopin znał od dzieciństwa, były stale grywane w dworach szlacheckich i domach mieszczańskich. Pieśni i tańce ludowe poznał jednak lepiej w ich czystej formie na wsi mazowieckiej. Bogaci koledzy zapraszali młodziutkiego Frycka na wieś na wakacje. Szczególnie cieszył się z pobytu w dworze rodziny serdecznego przyjaciela, Dominika Dziewanowskiego w Szafarni. Tutaj uczestniczył w weselach, obchodach dożynkowych i słuchał z bliska grajków i śpiewu wiejskich dziewcząt.

Oto w liście z Szafarni do rodziców z sierpnia 1825, 15-letni Fryderyk opisuje swoje zaangażowanie jako muzykant dwuosobowej kapeli wiejskiej (zaczęło się od przyśpiewek dziewcząt na naszego Warszawiaka, że chudy kieby pies i bardzo szybki, a później: Fryc jak nie utnie dobrzyńskiego na skrzypkach o trzech strunach, tak rzępolił, jakby drugi o czterech nie potrafił. Zaczęły się skoki, walc i obertas.

Już była prawie jedenasta, gdy Frycową basetlę przynosi, gorszą od skrzypcy. Dorwawszy się zakurzonego smyka jak zacznę basować, takem tęgo dudnił, że się wszyscy zlecieli patrzeć na dwóch Fryców, jednego przygrywającego na skrzypkach, drugiego na jednostrunnej rzępolącego basetli. Innym razem Szopenek, (tak pisano wówczas) musi chytrze podpłacić dziewczynę, ażeby mu powtórzyła oryginalną śpiewkę, aby ją mógł dokładniej zapamiętać".

Moje wypowiedzi to w większości cytaty oznaczane cudzysłowem

Chodzi o barierę kulturową w szerszym wymiarze. W kulturze europejskiej pozycja muzyki wśród sztuk była do całkiem niedawna bardzo wysoka a wybory artystyczne często szły w parze z wyborami światopoglądowymi i filozoficznymi. Kłamstwem byłoby twierdzić, że kochamy Bacha, Beethovena czy Mozarta tylko za ich muzykę. Pociąga nas też ich biografia, ich umysłowość i wybory, jakich dokonywali, wolność, indywidualizm i determinacja. W Europie często patrzymy na historię muzyki jak na historię emancypacji jednostki. Dla europejskiego melomana to nie byli tylko kompozytorzy, twórcy muzyki - to były przede wszystkim osobowości. Pełny odbiór dzieła odbywa się na szerszej płaszczyźnie kulturowej.
Pełen odbiór muzyki Chopina też musi być wielowymiarowy, gdyż muzyka ta jest nośnikiem innych, pozamuzycznych wartości. Chodzi między innymi o te niezwykłe dzieła, jak Scherzo h-moll, Fantazja f-moll czy Polonez Fantazja nacechowane wyjątkowym klimatem i napięciem. Żeby to opowiedzieć, trzeba być osobowością otwartą na takie duchowe doświadczenia, a nie tylko brawurowym wykonawcą.
Choć może znajdą się i tacy, którzy będą utrzymywać, że czas uwolnić muzykę z tego pozamuzycznego balastu.

---

BENE DOCET QUI BENE DISTINGUIT

Jeszcze do niedawna wielu uważało, że Chopina potrafią grać wyłączne Polacy; z oporami zgadzaliśmy się, że "czują go" także inni Słowianie. Ale "egzotyczni"? A skądże. To okazało się już dawno mitem. Bariery kulturowe, gdy idzie o odbiór muzyki są łatwe do pokonania, znikają. Uznani artyści studiują nie tylko dzieła kompozytorów lecz także EPOKĘ w której tworzyli. Z kolei fani największych wykonawców muzyki interesują się ich biografią, drogą rozwoju kariery.

Chopin to ulubiony kompozytor w moim kraju - mówi Lang. Powstał tzw efekt Langa, 35 milionów chińskich dzieci uczy się gry na fortepianie, wszystkie zaczynają od Chopina. A skąd wiedzą jak interpretować Chopina? Pianista udziela odpowiedzi w artykule "Chińskie oczy Fryderyka" www.zw.com(*)_Chinskie_oczy_Fryderyka_.html

Muzyka to język uniwersalny, muzyka łączy, zbliża. Jako słuchacz zwracam ogromna uwagę na nazwisko wykonawcy. Jeśli jest to osoba na tzw topie, uznana przez świat muzyczny - nie mam zastrzeżeń do jej interpretacji utworu. Znając ów utwór chętnie poznaję jak przez filtr swoich własnych emocji "przepuszcza" go wykonawca. Mogę jednak czuć niedosyt emocji czy spodziewać się innych cezur w tkance utworu. Bo na szczęście każdy człowiek ma własny, subiektywny odbiór emocji.

>Muzyka to język uniwersalny, muzyka łączy, zbliża.
   Chyba nie rozumiem co masz na myśli.

   Albo coś ze mną nie tak, albo ta muzyka niezbyt uniwersalnym językiem, bo mnie z nikim żadna muzyka nie zbliża. O połączeniu nie wspomnę.

>>Muzyka to język uniwersalny, muzyka łączy, zbliża.
>   Chyba nie rozumiem co masz na myśli.
>   Albo coś ze mną nie tak, albo ta muzyka niezbyt uniwersalnym językiem, bo mnie z nikim żadna muzyka nie zbliża. O połączeniu nie wspomnę.
Muzyka zbliża pokolenia. Ale chyba już nie emitują już tego programu.
Chopina najbardziej zbliża.

>>O połączeniu nie wspomnę.
>Muzyka zbliża pokolenia. Ale chyba już nie emitują już tego programu.
Gdyby Chopin żył w Bostonie
trochę później, o sto lat,
to by grał na saksofonie,
nie zmarnowałby się dziad.

>Chopina najbardziej zbliża.
   A tak, i w bólu łączy.

>Gdyby Chopin żył w Bostonie
>trochę później, o sto lat,
>to by grał na saksofonie,
>nie zmarnowałby się dziad.
A jakby mu tak tubę dać albo didgeridoo.
>Chopina najbardziej zbliża.
>   A tak, i w bólu łączy.
Niektórych nawet boleśnie.

>Chopin to ulubiony kompozytor w moim kraju - mówi Lang.
Cenią Chopina i w Chinach i gdzie indziej, poniżej zagraniczne pomniki Chopina.













W Polsce najbardziej znany jest oczywiście pomnik łazienkowski, ale są i inne, oczywiście w Żelazowej Woli (tam zdaje się trzy: pomnik, głowa, i obelisk), Duszniki Zdrój, Wrocław, Sopot (głowa), Ustka i w Sochaczewie - obelisk.

A kto zna inne jeszcze, niech mi się dopisze.

---

* Na posty ignorujące zalecenie § 14. 1. Regulaminu Forum nie odpowiadam.

>A jak Ci się podobał Lang Lang w Filharmonii Narodowej?
>

---

BENE DOCET QUI BENE DISTINGUIT

Ja ubóstwiam Chopina. Pan Lang Lang to świetny wirtuoz aczkolwiek spodziewałam się innych odczuć, tzn. mogłam włączyć telewizor i zakryć go kocem, bo co jak co, rozumiem postęp we wszystkich dziedzinach ale tego pajacowania do kamery- nie.

>[...] zapraszam do zamieszczania wypowiedzi w tym wątku.

   Po co? O Chopinie powiedziano i napisano już sporo czyli... niewiele lub nic. Lepiej oddać głos samemu zainteresowanemu - niech mówi, niech gra. W jego muzyce jest wszystko. Jest zaś przede wszystkim niepowtarzalne, bo idealne piękno!

Np. tu:
www.youtube.com/watch?v=RR7eUSFsn28

albo tu:
www.youtub(*)st&p=5F69658368136EF9&index=38

czy tu:
www.youtube.com/watch?v=htLWgxn-I6A

A czy ktoś potrafi piękniej wyznać miłość w jej niuansach wszelakich?
www.youtube.com/watch?v=l6C-paEymeo

Znacie "Bolero"? Ravelowskie znacie na pewno! A chopinowskie? To posłuchajcie, wcale nie gorsze:
www.youtube.com/watch?v=ZA1uqSEit5Y

No i to, co inny wielki romantyk Robert Schuman określił zdaniem: "Czapki z głów, panowie. Geniusz idzie!". Oto bardzo wirtuozowskie Wariacje B-dur op. 2 na temat "La ci darem la mano" z opery "Czarodziejski flet" Mozarta (bardzo słynny motyw). Zwracam szczególną uwagę na ostatnią wariację w formie poloneza - genialne!
część 1. tu: www.youtube.com/watch?v=dppNM3F9mRw
a część 2. tu: www.youtube.com/watch?v=tBfBvjoRKLE

To, na koniec inny Wielki chopinowski Polonez Es dur poprzedzony przepięknym Andante spianato:
www.youtube.com/watch?v=LxIwcDlxshE (Andante spianato)
www.youtube.com/watch?v=0oEmGDSlyBs (Wielki Polonez Es).

A gdzie Scherza, Preludia, Koncerty, Sonaty, Etiudy, Mazurki, Walce i wiele innych????

---

Prawdziwa młodość - to przymiot, który zdobywa się z wiekiem.

>    Po co? O Chopinie powiedziano i napisano już sporo czyli... niewiele lub nic.

Po co? Odpowiem cytując Kanta: "w celu towarzyskiego udzielania się".

---

BENE DOCET QUI BENE DISTINGUIT

Suplement:

A oto, dla porównania, wykonanie tegoż Poloneza przez wspomnianego tu już Lang Langa:
www.youtube.com/watch?v=9fnAa4micUg

Cóż za brawura!

---

Prawdziwa młodość - to przymiot, który zdobywa się z wiekiem.

Wykonanie op. 22 przez Arturo Benedetti Michelangelego - może nie brawura, ale z pewnością klasa!
Na YouTube samo się znajdzie, więc linka nie podaję.

---

BENE DOCET QUI BENE DISTINGUIT

>Wykonanie op. 22 przez Arturo Benedetti Michelangelego - może nie brawura, ale z pewnością klasa!

   A już na pewno polonez, co u Langa wcale nie jest takie oczywiste.

   Pozdrawiam

---

Niech strój słów podkreśla urodę myśli

>Czy tego chcemy czy nie w tym roku minęła 200. rocznica urodzin Fryderyka Chopina.

   Eeeeeeeee.... Jak to chcemy czy nie? To takie rzeczy można chcieć lub nie?

A w ogóle to uważam, że ten cały Chopin jest przereklamowany. W dodatku obcy, bo to przecież Japończyk był.

> to przecież Japończyk był.
I to bardzo Japończyk .

Może się tutaj podłożę, w końcu wielkim entuzjastą muzyki klasycznej nie jestem.

Chciałem jedynie dać znać (zwłaszcza tym, którzy mają dzieci lubiące grać na konsoli), że w Japonii wyprodukowano bardzo ładną grę dość mocno związaną z Chopinem. Nazywa się "Eternal Sonata" (więcej informacji tu), i choć nie jest oparta na faktach autentycznych, to w trakcie gry usłyszymy jego muzykę oraz dowiemy się co nie co o życiorysie tego artysty. Według mnie jest to genialny sposób, by pokazać młodemu pokoleniu dlaczego tak cenimy tego kompozytora.

Ja niestety jestem już trochę za stary na tak infantylne gry. Udało mi się jednak poświęcić chwilę na wypróbowanie tej pozycji (no cóż, granie jest moim hobby), a podczas grania myślałem sobie:

Dlaczego Japończycy potrafili zrobić grę na temat polskiego kompozytora Fryderyka Chopina, a my w Polsce, nie dość, że o niej praktycznie nie wiemy, to dodatkowo nie próbujemy zrobić czegoś choćby w połowie tak użytecznego.

Dodam, że gra rozeszła się w około pół milionowym nakładzie na całym świecie. Nam tu w Polsce "wielkie głowy" grzmią, że zatracamy naszą kulturę, a za plecami Japończycy robią w jej stronę piękny ukłon.

PS: Jedna ze scen w grze

Cieszę się, że napisałeś o Roku Chopinowskim. Chopen był moim zdaniem jednym z największych kompozytorów europejskich, choć ja jestem dość mało patriotyczny i z romantycznych mistrzów fortepianu zawsze wolałem Liszta. No i oczywiście nigdy nie postawiłbym Chopina nad Beethovenem, co robi wielu Polaków. Tym niemniej Chopin był jednym z absolutnie "naj".

Jeśli chodzi o wykonawców, co jest kwestią ogromnie istotną w przypadku muzyki klasycznej, moi ulubieńcy to"

1 Alfred Cortot. Francuz, który od zawsze był zakochany w kulturze niemieckiej i podczas II Wojny Światowej zachował się dość nieładnie. Do Chopina doszedł po linii Schumanna. Najlepsze nagrania pochodzą z lat 20 XX wieku.

www.youtube.com/watch?v=qDBDBpQH5Hw
www.youtub(*)?v=_8O9x5XW_AY&feature=related

2. Artur Rubinstein. Go chyba nie trzeba przedstawiać, w każdym bądź razie skrajnie niezwykłe jest to, że jego Chopin ciągle dojrzewał i kto wie, czy wielki pianista nie nagrał swoich najlepszych chopinowskim dźwięków już jako 80 - letni starzec.

www.youtube.com/watch?v=2WpDH5zbhIk

3. Dinu Lipatti. Wielki rumuński pianista, o niepojętej biegłości. Od dziecka chory na białaczkę, dokonał niewielkiej ilości nagrań tuż po II Wojnie Światowej

www.youtube.com/watch?v=2WpDH5zbhIk

4. Rachmaninow, znany rosyjski kompozytor, obracający się w stylistyce późnego romantyzmu. Jeden z największych znanych fonografii pianistów.

www.youtube.com/watch?v=kj3CHx3TDzw

5. Arrau, wielki pianista z Argentyny, którego głównym nauczycielem był psycholog, gdyż z tym głównie miał problemy. Claudio Arrau ma tak przemyślane interpretacje, iż trudno w zasadzie w to uwierzyć:

www.youtube.com/watch?v=PEyEw-8Kuv8

6. Swiatosław Richter - wielki rosyjski pianista, szokujący swoim ciągle świeżym podejściem. Modernista, jedyny, którego podziwiał Glenn Gould (nie cierpiący skądinąd Chopina).

www.youtube.com/watch?v=GQ-NAgDpRVs

Ale oni wszyscy już dawno nie żyją!

---

BENE DOCET QUI BENE DISTINGUIT

I nikt z żyjących im do pięt nie dorasta

Nie bądźmy malkontentami. Paru co najmniej doskonałych z pewnością by się znalazło.

---

BENE DOCET QUI BENE DISTINGUIT

Miejmy nadzieję . Marta Argerich jest dziś świetna i Anderszewski z naszych. Też Turek - Fazil Say.

>I nikt z żyjących im do pięt nie dorasta

   Bez przesady!!!
   Jest wielu fenomenalnych pianistów średniego i młodego pokolenia.
   Z "mojej półki" choćby Zimerman, z młodszych - Pogorelic, z najmłodszych choćby ten Lang Lang.

   Mnie np. w takich analizach porównawczych poszczególnych wykonań tego samego utworu fascynuje najbardziej to, że każdy z wilkich nieco inaczej interpretuje ten sam tekst. Często łapię się na tym, że słuchając jakiegoś wykonania utworu, w którym znam każdą nutkę, nagle słyszę coś, czego nigdy przedtem nie słyszałem. Biorę wtedy nuty i patrzę. I widzę, że jest tam to, co właśnie usłyszałem, tyle tylko, że nikt wcześniej nie wpadł na to, aby właśnie tak zagrać ten fragment, by uwypuklić ten właśnie efekt. A więc odkrywanie utworu na nowo.

   I nie spieszyłbym się z zarzucaniem Lang Langowi efekciarstwa i gry pod publiczkę. Jest technicznie perfekcyjny i może sobie w związku z tym pozwolić na pełną ekspresję swojej młodzieńczej spontaniczności, wielkiej radości z gry.
Wolę tę interpretację, niż przywoływane przez Ciebie wykonania "późnego" Rubinsteina, który cały swój wysiłek strczy skupiał na nieudolnych próbach unikania błędów tekstowych, bo paluszki już nie te co kiedyś. Młodziutki Lang gra, podczas gdy starzec Rubinstein ledwo dukał tekst. O kontraście pomiędzy Langiem a Richterem nawet nie wspomnę.

---

Prawdziwa młodość - to przymiot, który zdobywa się z wiekiem.

Jaki widzisz kontrast między Lang Langiem a Richterem? Z kolei późne nagranie etiud przez Rubinsteina jest niedoścignione. Pogorelic raczej zawiódł pokładane w nim oczekiwania. Natomiast Zimerman spoczął na laurach, zdecydowanie. Dawni pianiści grali bardziej różnorodnie niż współcześni. Jeśli szukasz absolutnej perfekcji, to weź Michalangelego, albo Hofmanna, albo Lipattiego. Z żyjących jest jeszcze Pollini, ale dla mnie jest on cieniem większych od siebie interpretacji.

Mężczyzna kontestuje twoją kolejność wykonawców. Mówi:
1. Paderewski
2. Argerich
3. Czerny-Stefańska
4. Richter
5. Rachmaninow
6. Zimermann
7. Pobłocka (ale tylko koncerty)


Mówi, że Rubinstein to tylko technika

A co sądzisz o Casadesus, Lipattim, Sofronickim, czy Solomonie...?

>A co sądzisz o Casadesus, Lipattim, Sofronickim, czy Solomonie...?

Ja ich nawet nie kojarzę, a Mężczyzna się krzywi i mówi, że "tyż pikni, ale dalej niż tamci"- może z wyjątkiem Pobłockiej, bo lubi ją z przyczyn pozamerytorycznych I mówi, że nie lubi Polliniego (cytat: "Pollini bardziej wykonuje niż gra"), ale przyznaje ci rację w kwestii Zimermanna.

Z kobiet pianistek to Clara Haskil, Maria Judina i Annie Fisher. Ale wszystkie bardziej w stronę Mozarta, Beethovena i Haydna ciągnęło. Polecam tobie i Mężczyźnie . Moja Kobieta to najbardziej Arraua lubi i Goulda

Wszelkie rankingi i porównywanie wielkości są w istocie bardzo męskie.
Paderewski? O jego wykonaniach niewiele wiadomo - to co dotrwało do naszych czasów na płytach szybkoobrotowych i pianolowych rolkach nie robi zbyt dobrego wrażenia. Choć jest takie jego nagranie poloneza es-moll bardzo piękne.
Brakuje na liście (według innego mężczyzny) Godowskiego, Pachmanna, Hofmanna, a z pięknych efemeryd - cudownej gry Róży Etkin.
Zamiast budowania piramid proponowałbym jednak bardziej poziome tkanie dywanu (znów ten wymiar wertykalny i horyzontalny w opozycji).

---

BENE DOCET QUI BENE DISTINGUIT

www.youtube.com/watch?v=JN7fkARwQdw

Po prostu cudo. Szostakowicz.

www.youtube.com/watch?v=8T4lIp0iahk

Ideał. Kwartety smyczkowe Bele Bartóka są genialne.

www.youtube.com/watch?v=AnqhYcZSI-w

www.youtub(*)?v=943gcB5E4T0&feature=related

Nie Bele Bartoka ale Beli Bartóka!

Nad e w imieniu też powinna być w zasadzie kreseczka.
I co to ma w ogóle wspólnego z Chopinem (poza tym, że Bartók o Chopinie wypowiadał się dość niepochlebnie)

---

BENE DOCET QUI BENE DISTINGUIT