W liceum miałam psiapsiółkę Marzenę. Ta zaś miała starszą od nas o 8 lat siostrę Jolkę. Jolka była jedną z bardziej walniętych osób jakie w życiu spotkałam. Non stop przytrafiały jej się historie, których normalny człowiek nawet by sobie wyobrazić nie potrafił.

   Pewnego pięknego wieczoru Jolka wracała po nocy ostatnim autobusem do domu z baaaardzo udanej imprezy. W tamtych, znaczy się '90 latach, szalenie modne były takie kuferki, które nosiło się jako torebki. Coś jak torba lekarska, tylko mniejsze. Jolka była dziewczyną modną, więc kuferek taki posiadała.
Autobus przyjechał, Jolka wsiadła. Gdzieś tak w połowie drogi stwierdziła, że nie wytrzyma i zaraz rzygnie. Chciała nawet wysiąść, ale autobus nie zatrzymywał się na większości przystanków. Wzrok zdesperowanej Jolki padł na kuferek. P*****lić kuferek, pomyślała, wysypała jego zawartość i rzygnęła sobie do środka z całą mocą. Ledwo skończyła, a już trzeba było wysiadać. Poupychała manele z kuferka po kieszeniach i wysiadła. Idąc lekkim już krokiem pomyślała, że torebki z rzygami do domu nosić nie będzie, i wyrzuciła kuferek hen, daleko w krzaki.

Jakiś tydzień później, niedziela.

   Była godzina popołudniowa gdy zadzwonił dzwonek u drzwi. Wypchnięto Jolkę żeby otworzyła, bo cała rodzina pochłonięta była oglądaniem "Koła Fortuny" i pana Pijanowskiego.
Jolka otworzyła. Przed nią stał przecudnej urody chłopak w wojskowym mundurze.
- Pani Jolanta Ż.
- Tak...
- W takim razie to pani. W bocznej kieszonce był miesięczny bilet. To panią znalazłem.

I podał Jolce kuferek.

--------------------------------------------------------------------------------------

   Na dyskotece w domu kultury Jolka poznała fajnego chłopaka. Krystian był miły i miał dekatyzowane spodnie oraz czarną kurtkę skórzaną ze skaju. Wszystko było fajnie i elegancko, do momentu aż nie wyszli na chwilę z ciemnej sali, żeby odpocząć po parkietowych szaleństwach.
Jolka spojrzała na Krystiana i zdębiała. Krystian był rudy. Fakt ten spowodował u Jolki taki popłoch, że z dyskoteki uciekła z prędkością jakiś 6 machów.
Zapomniała jednak, że w czasie przytulania się w tańcu, powiedziała Krystianowi gdzie mieszka. Następnego dnia, w godzinach popołudniowych pod blokiem Jolki zjawił się Krystian.
- Jolaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!!!!!!!!!!!! - zaryczał pod oknem.
- Idź stąd! Jesteś rudy! Nie będę się z tobą spotykać! - Wykrzyczała Jolka z okna.
Krystian postał jeszcze czas jakiś pod oknem, kopnął kilka kamyków, po czym udał się w kierunku przystanku.

   Minęło kilka dni, i Jolka zdążyła zapomnieć o tym tragicznym wypadku, jakim był taniec z rudym.
Nie doceniła jednak Krystiana i siły jego miłości.

   Ta niedziela była bardzo pochmurna, i od rana zbierało się na burzę. Jakoś tak w południe pod blokiem rozległo się gromkie:
- Jolaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!!!!!!! Wyjdź do okna!!!!!!!!! Już nie jestem rudy!!!!!!!
Jolka wyjrzała przez okno i oniemiała. Krystian był brunetem. Ale to był koniec jego szczęścia w tym dniu, bo zaczął padać deszcz. Czas mijał, a Jolka z coraz większą uwagą przyglądała się Krystianowi stojącemu pod oknem. W strugach deszczu bowiem, Krystian na nowo robił się rudy. Nie wiadomo jakiej farby do włosów użył, ale faktem jest, że wraz z czarnymi strugami spłynęła także ta malutka nić sympatii Jolki do Krystiana, która pojawiła się gdy ujrzała go brunetem po raz pierwszy.