A ja bazgrzę.

Boję się dzisiaj i przez najbliższe dni zaglądać do innych działów.

Nie wchodzę na Facebooka, bo po co? By dowiedzieć się, że połowa "znajomych" zapala wirtualne świeczki a inni zapisują się do grup "Nienawidzę żałoby okazywanej w internecie"?

Wszystkie blogi jakoś poruszają tą tematykę.

Inaczej niż zwykle, nawet zagraniczne serwisy nie pozwalają uciec tym razem od wydarzeń naszego pobliża.

Zewsząd dochodzą nas głosy, ze teraz, że w ogóle, że śmierć, że to skłania do refleksji, że codzienność blednie wobec tego, że znikomość tego czy tamtego.

Ale to początek. Rodzą się pierwsze teorie spiskowe. Widziałem już pierwsze formułowane bez wstydu i na poważnie refleksje jakoby to kolejny dowód na szczególną, pełną zaordynowanej przez Boga udręki rolę Polski w dziejach.

A ja odnoszę wrażenie, jakby wszyscy zapadli w śpiączkę i zaczęli bredzić od rzeczy, tylko dlatego, że wyjątkowo śmierć obecna wszędzie i zawsze na krótką chwilę nie pozwala od siebie odwrócić wzroku, tak jak zwykle ma to miejsce.

I z każdą sekundą coraz bardziej wzmaga się we mnie wrażenie, że nie o śmierć i żałobę chodzi, ale festiwal jakiegoś obłędu, chorobliwego ekscesu, emocji ukrytej głęboko i wygłodzonej z braku właściwej strawy - ale teraz utuczy się ona.

Tymczasem, gwiazdy bezszelestnie przemierzają przestrzeń jak wcześniej. Rośliny wybudzają się z zimowego zawieszenia. Śmierć i narodziny splecione w tym samym kołowrocie, niezmiennie od eonów.

Codzienność zawsze powinna być dla nas bardziej wstrząsająca od tego sennego koszmaru jaki się teraz rozpętał.

Ale to tylko moje prywatne bazgroły.