Witam

Bardzo sobie cenię to forum i artykuły które śledzę ustawicznie i dlatego odważyłem się napisać tutaj w sprawie mojego związku z kobietą i poczytać konkretne, rozważne przemyślenia na ten temat, proszę o nie usuwanie mojego posta ze względu na umieszczenie w niewłaściwym miejscu i odniesienie się do treści, co dla mnie ważne, bardzo cenne i pouczające. Dziękuję Drodzy Użytkownicy świetnego ciągle rozwijającego się portalu i proszę o wczytanie się w post.

Mam 26 lat. Jestem obecnie studentem (Poznań, turystyka wydział) i dodatkowo staram się o pracę dorywczą na czas wakacji.
Piszę w sprawie mojego pierwszego poważnego związku z kobietą (29-letnią, nazywajmy ją Anna).
Poznaliśmy się w styczniu 2010 roku. Byłem bardzo szczęśliwy i radosny, zawsze chciałem mieć fajną, zaradną i miłą dziewczynę. I tak było. Poznaliśmy się przypadkiem, ja szukałem nowego pokoju, stancji - mieszkałem na stancji u starszej kobiety z którą trudno było wytrzymać ze względu na czepliwość do rzeczy codziennych, jak czepianie się o zbyt częste branie prysznica, korzystanie z kuchni, odwiedziny znajomych, wyjazdy na weekend do domu i kontrolowanie i sprawdzanie życia prywatnego.

Anna ma swoje mieszkanie, dwupokojowe w bloku. Spotykaliśmy się zazwyczaj na weekend, czasami nie wytrzymywałem i biegałem do Niej w tygodniu.

Co mnie zastanawiało, to szybkie rozpoczęcie pożycia seksualnego – już na drugim naszym spotkaniu. Sama nalegała bo widziała że jestem przygnębiony i zdołowany – mam ciężkie studia i mało pieniędzy. I potem zaczęło się koło wydarzeń. Po kilku spotkaniach powiedziała mi żebym się do niej wprowadzał bo inaczej koniec. Ja nie chciałem. Utrzymywaliśmy znajomość dalej. Potem znowu spotkania i w kwietniu decyzja o wprowadzeniu się do niej. Kiedy się spotykaliśmy na weekend było fajnie – wesoło, wino, kolacje, spacery i inne, miałem wiele nauki ale zakochałem się w Annie i nie potrafiłem o Niej nie myśleć, co poskutkowało zawaleniem tego roku studiów. Po wprowadzeniu się, wiele się zmieniło – głównie kłótnia o pieniądze – ja mam mniej, praktycznie nic, ona więcej, ponieważ pracuje w firmie mamy (około 2000zł, chociaż trudno mi to określić), wiele razy płaciła za lody i kupowała mi różne upominki, rzeczy do ubioru, wychodziliśmy razem dawała mi pieniądze i bym to ja płacił w mieście żeby nie czuć się źle.

Anna twierdzi że chłopak powinien zachowywać się inaczej i mieć pieniądze – wysyłała mnie po nie do matki, która nie chce dać.
I co mnie nurtowało ciągle zarzuty że jej nie kocham. Pewnego dnia upiłem się z nerwów bo powiedziała mi, zadała pytanie, czy ma wybrać mnie czy byłego faceta, bo ona sama nie wie, a szuka miłości (36-letni inżynier) – zaszokowało mnie, była to niedziela wieczór – spakowałem się i poszedłem do znajomych na trzy dni. Co najdziwniejsze, kiedy chciałem spotkać się z tym chłopakiem, zabroniła, bo powiedziała że on robi sobie jeszcze nadzieje i jest bardzo zazdrosny i może nawet dać mi w twarz, albo przestać pomagać Jej w pisaniu pracy magisterskiej (jak twierdzi Anna jest to pomoc bezinteresowna… ) ! ! !. Późnym wieczorem zadzwoniłem (około 23.00) i wróciłem do domu, ale Anna wcale nie miała zamiaru się tłumaczyć. Mówiłem że jestem zazdrosny i jest mi przykro ale ona pozostawała obojętna, rozglądała się w aucie na boki, wodziła wzrokiem i mówiła że były pomaga Jej altruistycznie.

W trakcie pomieszkiwania wiele razy chciała bym się wyniósł i dał jej spokój, żaliła się siostrze i znajomym, którzy potem krzywo na mnie patrzeli. Coraz bardziej nerwicowałem się. W łóżku była chaotyczna i nerwowa, przez pół roku nie miała ze mną żadnego orgazmu, twierdziła jednocześnie że wymagam za dużo stosunków ale jest ogólnie dobrze. Podczas prób stosunków często odbierała telefony (ma pracę z ludźmi), mówiła że jest senna i głowa ją boli, że ma okres a na początku było dobrze (styczeń – marzec). Dawała do zrozumienia że jestem biedniejszy chłopak i mam na głowie jeszcze studia, nic nie możemy planować – ani dziecka ani nic. Raz wyjechała na tydzień i dzwoniła codziennie co teraz zrobię a nie miałem pieniędzy – siedziałem załamany. Ponadto od stycznia opowiadała o wielkim (200osób) weselu kuzyna na czerwiec że idziemy razem i będzie fajnie a przed samym weselem trzy dni znów stwierdziła że do siebie nie pasujemy i mnie wyrzuciła do matki – ona poszła na dane wesele a ja siedziałem w domu i rozmyślałem, cierpiałem z powodu odrzucenia miłości (bo ją kocham) i gryzłem się z myślami. Znowu przepraszała i chciała się godzić, przyjeżdżała do mnie u matki mojej. Pogodziliśmy się znowu, ale mam wrażenie że to tylko ja chcę tego związku. Pisząc ten list jestem w domu u Anny tydzień sam, Ona wyjechała do rodziców w sprawach biznesowych, tym razem zapewniając mi wyżywienie i dość dobry humor. Ciekawe co będzie dalej, po odrzuceniu mnie, bardzo się boję.

Ponadto oszukiwała mnie i często do kogoś innego wychodziła niż podawała bo twierdziła że będę zazdrosny. Czyżby…? Chodzić do byłego chłopaka i żalić się jak jej ze mną rzekomo źle…? Skarżyć siostrze…? Znajomym?

Efekt końcowy jest taki, że kocham, cierpię i dołuję się zawalonym rokiem studiów, doradźcie proszę…

Pozdrawiam, Marcin