Poradnik cz.VI.
Moim zdaniem kryterium za pomocą którego można odróżnić homoseksualizm od podobnych do niego zachowań jest miłość! Podobnie zresztą rzecz ma się i z heteroseksualizmem. Nie ma sensu wdawać się w tej chwili w roztrząsania , co z kolei przez miłość rozumieć należy. Przyjmijmy roboczo, że przez miłość będziemy rozumieli postawę w stosunku do drugiego człowieka wyrażającą się w chęci poznania go, tj. głębokiego zainteresowania nim , obdarzaniu go dodatnimi uczuciami, co wszystko razem znajduje swój finał w konkretnych zachowaniach polegających na dawaniu, trosce, odpowiedzialności, itp. Miłość generalnie wyraża się w pragnieniu dobra dla ukochanego człowieka. Kto autentycznie kocha, ten nie krzywdzi. Nie oszukuje, nie stara się wykorzystać dla egoistycznych zachcianek. Wszystkie inne zachowania, podobne zewnętrznie , ale nie oparte na miłości, a na ,dajmy na to, seksie, nie są, moim zdaniem, homoseksualizmem w pełnym tego słowa znaczeniu. Tam gdzie nie ma miłości, zaczyna się patologia. I to tyle. Tak po prostu jest! Można to łatwo wykazać, ale nie temu poświęcone są te rozważania.
Czy tak rozumiany homoseksualizm jest czymś nienormalnym? Można by krótko stwierdzić, że nie, bo czy miłość może być nienormalna? Ale nie każdy tak rozumie homoseksualizm. Dlatego zobaczymy jak wielkie jest w umysłach ludzkich pomięszanie na temat normy i odstępstwa od niej! Przede wszystkim ludzie , którzy zarzucają homoseksualizmowi, że jest odstępstwem od normy nie zdają sobie sprawy z tego, że istnieją co najmniej dwa rodzaje norm. Przez normę rozumiemy jakiś wzorzec , z którym coś się porównuje i wedle tego się ocenia , czy to coś jest zgodne z tym wzorcem , czy też od niego odbiega. Pierwszym rodzajem jest tak zwana norma subiektywna , czyli osobiste, niczym nie uzasadnione , można by powiedzieć, irracjonalne przekonanie ,wypływające z emocji i uprzedzeń. Takimi normami posługują się ludzie prymitywni, którzy nie uzasadniają swoich przekonań. Jest pewne zdjęcie, przedstawiające babę z drągiem, goniącą grupkę nudystów po nadmorskiej plaży. Tak właśnie wyglądają w działaniu normy subiektywne. Trudno w takich wypadkach pytać o uzasadnienia i daremnie jest ich oczekiwać.
Rzadko się jednak, mimo wszystko, zdarza, że ktoś nie próbuje , mniej lub więcej udolnie, uzasadnić swojego przekonania. Wtedy, najczęściej, nie zdając sobie z tego sprawy, zaczyna odwoływać się do różnych norm obiektywnych. Przede wszystkim do normy statystycznej, twierdząc, że homoseksualizm jest nienormalny bo WIĘKSZOŚĆ ludzi zwraca się w stronę płci przeciwnej. Zakłada przy tym, że to co robi większość jest LEPSZE ( zdrowsze, słuszniejsze, prawdziwsze) niż to co robi mniejszość. Założenie takie nie zawsze jest słuszne. Z samej konstatacji, że coś zdarza się rzadziej lub częściej nie można wysnuwać innych wniosków poza stwierdzeniem suchego faktu, że jest tak a tak. Na pytanie czy jest to gorsze czy lepsze odpowiada już zupełnie inna norma , a mianowicie moralna. Na pytanie czy jest to zdrowe czy chorobliwe odpowiada norma medyczna. Czy jest to zgodne z prawem czy nie - norma prawna itp. Albowiem nie ma jakichś swobodnie sobie bujających w powietrzu norm. Każda norma obiektywna związana jest z jakąś nauką. Tak zwane normy obyczajowe , społeczne czy socjologiczne wyrażają PRZEKONANIA ludzi co do pewnych zjawisk czy zachowań. Dlatego są one zmienne w zależności od miejsca bądź czasu i dlatego też mówią one o stosunku społeczeństwa do danego przedmiotu, a nie o przedmiocie samym. To, że homoseksualizm uważa się za odstępstwo od normy obyczajowej wyraża tylko to,że TU i TERAZ ludzie uważają go za takie odstępstwo. Mówi więc o stanie umysłów tych ludzi , lecz nic nie mówi o homoseksualizmie samym , jaki on w rzeczywistości jest . Dlatego na podstawie tej "normy" nie możemy orzekać o homoseksualizmie , tylko o społeczeństwie i jego przekonaniach. Możemy powiedzieć: "TO" społeczeństwo w tym czasie uważa ,że homoseksualizm jest nienormalny, ale nie możemy powiedzieć : "Ponieważ to społeczeństwo uważa, że homoseksualizm jest nienormalny , więc tak jest w istocie". O prawdzie bądź fałszu jakichś stwierdzeń nie decyduje bowiem liczba osób takie stwierdzenia wypowiadająca . Dlatego norma statystyczna i posługująca się nią norma obyczajowa jest tylko normą ILOŚCIOWĄ , mówiącą o ilości, wielkości, częstości zjawiska. Jakość określają inne normy . Jednakże ludzie mylnie utożsamiają coś co jest według nich rzadsze z czymś niewłaściwym , a czynią to dlatego, że nieświadomie z normą ilościową mieszają normy jakościowe, jako to medyczną bądź moralną. CDN.