Rodzice nie powinni zastanawiać się, co zrobić, żeby ich dzieci były ateistami i oparły się napływającym ze wszystkim stron argumentom przemawiającym za wiarą, czy chrześcijańską, czy inną. Jeśli dziecko nie dojdzie do takich prawd (istnienia bądź nieistnienia jakiejś istoty wyższej) samodzielnie, tylko zostanie to im wmówione przez rodziców, skrzywdzi go to tak samo jak zmuszanie do chodzenia do kościoła i modlenia się, co często ma miejsce w polskich rodzinach. Nie wolno narzucać dzieciom religii, tak samo nie można narzucać im ateizmu. Kwestia wiary powinna być wyborem dobrowolnym.

>Rodzice nie powinni zastanawiać się, co zrobić, żeby ich dzieci były ateistami . Kwestia wiary powinna być wyborem dobrowolnym.
Tak było by najuczciwiej, jednak po za rodzicami nikt inny nie powie,że boga nie ma.Nie jest i jeszcze długo nie będzie to równy pojedynek.Przedszkole a potem szkoła nie da mu wyboru.Nie pozwoli myśleć ani analizować.Będzie "bóg cię kocha" itd...Gdyby mówiło się o religii tylko dorosłym to nie było by tematu...

>Nie jest i jeszcze długo nie będzie to równy pojedynek.Przedszkole a potem szkoła nie da mu wyboru.Nie pozwoli myśleć ani analizować.Będzie "bóg cię kocha" itd...Gdyby mówiło się o religii tylko dorosłym to nie było by tematu...

To prawda że w mediach jest stanowczo za dużo propagowania chrześcijaństwa. Ale to, że nasze państwo jest teoretycznie państwem świeckim, a w praktyce to kościół zaczyna rządzić, jest już inną sprawą.
Wychowywanie dziecka to nie jest żaden "pojedynek". Jeśli rodzice nie załatwią tego na zasadzie "boga nie ma, a ludzie którzy w niego wierzą są idiotami i równie dobrze mogliby wierzyć w bajki", tzn. nauczą dziecka tolerancji i pozwolą na samodzielny rozwój intelektualny, to dziecko samo dojdzie do pewnych wniosków nie sugerując się i nie czując zobowiązanym tym, co mówią inni - rówieśnicy, nauczyciele, rodzice. Bo rodzice co prawda mają wpływ na poglądy i kształtowanie się charakteru dziecka, ale tylko do czasu. Nawet jeśli będzie się wmawiać córce/synowi że bóg istnieje/nie istnieje, to kiedy wejdzie w okres dorastania i zacznie się nad tym zastanawiać na poważnie, może to jedynie pogorszyć relacje dziecko-rodzic, bo dziecko będzie się czuło zmuszone do podążania za sposobem myślenia rodziców, sprzecznym z jego poglądami.

Myślę ,że i Ty nie masz dzieci...otóż mój syn uwierzy we wszystko co ja mu powiem...pytanie ,które padło w poście tematu, czy powinienem wyłożyć mu to czarno na białym...czy powinienem powiedzieć "nie synek, bóg jest wymysłem,czy ....pomyśl synek....były dinozaury i ziemia nie ma 5000 lat...pytałem tylko czy brutalnie, czy dać mu czas...dostałem tylko jedną odpowiedz od kogoś kto to już przeżył...nie macie dzieci czy jak??)

>Myślę ,że i Ty nie masz dzieci...
Cóż, nie mam.

>pytanie ,które padło w poście tematu, czy powinienem wyłożyć mu to czarno na białym...czy powinienem powiedzieć "nie synek, bóg jest wymysłem,czy ....pomyśl synek....były dinozaury i ziemia nie ma 5000 lat...pytałem tylko czy brutalnie, czy dać mu czas...
Z dziećmi trzeba oczywiście rozmawiać na takie tematy szczerze, nie wmawiać żadnych bzdur. Inna sprawa, że chyba żaden rodzic nie mówi dziecku, że Ziemia ma 5000 lat a dinozaury to bajka. Bo właściwie już nikt nie traktuje Biblii dosłownie.
Najlepiej powiedzieć dziecku, że fakty są takie a takie, tatuś uważa że bóg jest wymysłem, ale niekoniecznie ma rację, bo nie jest wszechwiedzący.

>[...]Bo właściwie już nikt nie traktuje Biblii dosłownie.

Oj tu nie byłbym pewien. W Polsce pod tym względem może nie jest tak źle ale w USA...
Zresztą nie raz się czytało, że ktoś nie wierzy w ewolucję bo świat ma zaledwie kilka tysięcy lat.

>Bo właściwie już nikt nie traktuje Biblii dosłownie.

To poszukaj sobie na tym forum wypowiedzi niejakiego Daniela. Zwłaszcza tych starszych

>To poszukaj sobie na tym forum wypowiedzi niejakiego Daniela. Zwłaszcza tych starszych
I tych nowszych autorstwa użytkownika "Chechło". Brat-bliźniak Daniela

---

Nie wiadomo, dlaczego wszyscy mówią do kotów "ty", choć jako żywo żaden kot nigdy z nikim nie pił bruderszaftu.

Nie wolno narzucać dzieciom religii, tak samo nie można narzucać im ateizmu.
To drugie jest oczywiście do mnie...to pierwsze trzeba by wymusić na szkołach,przedszkolach,kościołach,sejmie i senacie..no jeszcze radio i telewizja...

Szkoda, że tak mało rodziców wypowiedziało się w tym wątku. Sama chętnie poczytałabym o tym jak sobie radzą w tej religijnej rzeczywistości. Mam córkę - 4 lata, którą niedawno posłałam do przedszkola. Przedszkole, a właściwie punkt przedszkolny, mieści się w zespole szkół, we wsi gminnej, na biednym i zacofanym wschodzie kraju, gdzie oprócz katolików i prawosławnych występują całkiem licznie Świadkowie Jehowy i wyznawcy Kościoła Chrystusowego. W szkole równolegle z religią katolicką jest prawosławna, ale tylko katolicki krzyż króluje na korytarzach, podpisany patriotycznymi hasłami. W przedszkolu, w kąciku patriotycznym, obok godła na polskiej fladze wisi krzyż - "symbol polskości" jak twierdzi pani przedszkolanka. I moje czteroletnie dziecko przyszło kiedyś do domu i powtarza, że "orzeł, biało-czerwona flaga i krzyż to znak Polaków". Pani przedszkolanka co chwila ma ciekawe, zupełnie nieświeckie pomysły. W październiku wymyśliła konkurs na... "jadalny różaniec"!!! Nie pozwalam dziecku bawić się jedzeniem ani tym bardziej różańcem, więc udziału w konkursie nie wzięliśmy. Zwyciężył różaniec z krakersów-rybek, były też z misiów haribo czy innych żelek. Przedszkolaki mają też "normalną" religię i gdyby konkurs wymyślił ksiądz to może bym się nie zdziwiła, ale pani przedszkolanka? Moje dziecko z religii wychodzi - z radością skorzystało z propozycji pani, że może je ze sobą zabierać bo, jak wszystkie dzieci w grupie, strasznie boi się księdza. Nie wiem co i jak będzie w przyszłości, a zastanawiam się nad tym ilekroć moje dziecko przychodzi i pyta "mamo, co to znaczy niech będzie pochwalony Jezus Chrystus?", albo dlaczego "ten pan tam wisi?".
Swoich dzieci nie chrzciłam i na religię posyłać nie zamierzam. Nie jestem hipokrytką; nie chcę by dziecko widziało, że co innego mówię (albo mówi ksiądz) i co innego robię. Ale jak to się sprawdzi w życiu w małej wiejskiej religijnej (choć wyznaniowo różnej) społeczności? Trochę się obawiam. Z ciekawością będę śledzić ten wątek - może znajdą się jacyś doświadczeni rodzice?

Mogę Ci odpisać tyle , że w przypadku mojej starszej córki postanowiliśmy dać jej wolny wybór..(błąd) tłumaczyliśmy,rozmawialiśmy a i tak moja córka ma mieszane uczucia..nie wierzy we wszystkie pisma święte ,ale nie powie że nie ma "czegoś"...nie zapisuj dzieci na religie i nie karm ich tymi bzdurami a będzie szansa , że jedno z Twoich dzieci wymyśli lekarstwo na raka...zobaczy niedostępną galaktykę, albo po prostu będzie świadomie sprzedawać warzywa...nie ograniczanie dzieci bogiem może tylko wyjść m na dobre...też spodziewałem się, tworząc ten post, więcej wypowiedzi rodziców którzy już mają to za sobą...pozdrawiam..

Ja przyjąłem taką zasadę : zero religii, szkolenia religijnego i indoktrynacji do pełnoletności.
Rozmowy tak, szkolenie/udział nie.
Religia NIE JEST dla dzieci, tak samo jak partie polityczne, alkohol itd ect.
Aby zgłębiać filozofie (jakąkolwiek), studiować ją, czy kształcić się w tym kierunku to trzeba coś mieć już ukształtowanego i dojrzałego (w pewnym sensie) pod czaszką, czyli trzeba do pewnych "spraw" dorosnąć i choć trochę je rozumieć.
Młody człowiek wchodzący w świat powinien mieć czysty i OTWARTY umysł na niego, bez klapek na oczach ; szukać, doświadczać i uczyć się.

Niestety, ja mam doświadczenie tylko z wielkiego miasta (ponad pół miliona mieszkańców), tam moja córka chodziła do szkół. Wcześniej i obecnie mieszkamy w niewiele mniejszym (niecałe 400 000). Nie było żadnych problemów, nikogo nie interesowało, czy jest chrzczona, czy nie, czy chodzimy do kościoła, czy nie. Tylko na etykę kawałek jeździła do innej szkoły, bo w tej, do której chodziła nie było, a chciała, choć nie musiała. Miejsce zamieszkania zmieniałam w sumie 4 razy. W pierwszym roku po przeprowadzce ksiądz z aktualnej parafii zazwyczaj przychodził po kolędzie, ale wtedy udzielałam informacji, że to jest dom ateistyczny, nie wyproszę, nawet kawą albo herbatą poczęstuję, bo mróz na dworze, ale nic więcej nie uzyska. Zwykle więcej się nie pojawiał. Córce, obecnie już bardzo dorosłej, kiedyś jakaś ciotka powiedziała z żalem "ale ty, dziecko, ślubu nie będziesz mogła wziąć", na co rezolutne "dziecko" odparło "wezmę w USC i to z taką pompą, że hoho" (wtedy jeszcze nie wiedziała o ceremoniach humanistycznych). No tak, ale to jest miasto. Na temat życia ateisty na wsi nie będę się mądrzyć, bo wiem tyle, ile słyszałam i czytałam, sama nie doświadczyłam. Życzę Ci wytrwałości. Myślę, że ci ludzie głupi nie są i gdy zobaczą, że ateistka nie gryzie i rogi jej nie rosną, zaakceptują (w mniejszym lub większym stopniu) Twoją "odmienność".
Większy problem będzie w wyjaśnieniem córce, "po co ten pan tam wisi"... I że nie pójdzie do komunii, ale to da się załatwić tak, by dziecko było zadowolone i czuło się dowartościowane.
Pozdrawiam

---

Nie wiadomo, dlaczego wszyscy mówią do kotów "ty", choć jako żywo żaden kot nigdy z nikim nie pił bruderszaftu.

>jak wszystkie dzieci w grupie, strasznie boi się księdza.
Mądry naród nam rośnie!

---

Mam nadzieję, że ktoś to zacytuje - O. Wilde

Banito - mam podobny problem, ale jestem w trudniejszej sytuacji bo :

- córka ma 5 lat i w przedszkolu chodzi na religię
- żona, jak to się ładnie mówi "nie praktykuje" ale za nic w życiu, nie pozwoliłaby powiedzieć , że nie wierzy w boga,
- oboje jesteśmy po ślubie i reszcie sakramentów kościelnych,
- mamy wierzące rodziny, które za nic nie zaakceptowały by sytuacji w której dziecko nie będzie "chodziło" na religię, czy nie przystąpi do np. komunii ( jest ochrzczona),
- przyjmujemy księdza bo żona boi się konsekwencji i problemów związanych z odrzuceniem koscioła,
- mieszkamy w małym (średnim ? ) mieście (ok. 50-60 tys.) i tu poglądy religijne nie są traktowane tak obojętnie,

Nie jestem zachwycony widząc jak moja córka poddawana jest indoktrynacji kościoła od urodzenia. Z drugiej strony ja też byłem i jakoś tak na początku szkoły średniej (może nawet wcześniej) zacząłem "myśleć"

Faktem jest natomiast, że wyłamanie się z narzuconego modelu czy systemu życia rodziny chrześcijańskiej w moim otoczeniu to skazanie dziecka na bycie "dziwolągiem" albo wręcz czymś gorszym.
Zapewne byłaby traktowana tak jak katolicy traktują np. świadków jehowy.

Nie chcę i boję się skrzywdzić jej w ten sposób, bo 5 czy 6 letnie dziecko sobie z tym nie poradzi. Myślę, że moja żona podświadomie myśli tak samo i tylko o to jej chodzi.
Już teraz widzę, że jest inaczej traktowana np. na podwórku pod blokiem (mieszkamy na dużym osiedlu)bo nie jest inne dzieci "wyrzucana" na dwór tylko spędza czas w sposób bardziej zorganizowany. Dzieciaki w tym wieku tworzą "bandy" i niestety u nas są raczej dzieci z biedniejszych rodzin (nie chcę pisać patologicznych ale wiem, że są i takie) i wcale nie uważam, że nasze dziecię coś traci, ale dla niej jest to zapewne spore, negatywne przeżycie.
Gdybym do tego dorzucił jeszcze ateizm czy chociaż oderwał ją od kościoła (nie posyłał na religię czy nie pozwolił przystąpić do komunii) byłbym Arcyszatanem i moje dziecko zostałoby po prostu odrzucone przez społeczeństwo.

Mam nadzieję, że będzie sama (z moją dyskretną pomocą) odrzucać bajki serwowane jej przez KK.