Od ponad 60 lat trwają zabiegi o beatyfikację Witolda Orłowskiego - 14-letniego syna polskich emigrantów, który - jak utrzymuje się - oddał swe życie w zamian za cudowne uzdrowienie nieuleczalnie chorego księdza.
Kiedy okazało się, że ciężko chory duchowny umierał, Witold Orłowski modlił się do Boga o uleczenie księdza, ofiarowując własne życie. Po pewnym czasie zupełnie zdrowy chłopiec zmarł, a ksiądz uzyskał pełny powrót do zdrowia.

Aby tak panować nad siłami przyrodzonymi, aby - co jeszcze jest cudowniejsze, aczkolwiek mniej widoczne - i w dziedzinie ducha nabrać tej wszechmocy i móc nad duszami panować, trzeba, by modlitwa była na wysokim poziomie doskonałości, by miała pewne cechy i zalety, od których jej potęga jest najściślej uzależniona.

Co się tyczy uwagi koniecznej przy modlitwie, to rozróżniamy trzy jej stopnie, które po łacinie nazywają się: attentio ad verbum, ad sensum et ad Deum (przylgnięcie do słów, do ich sensu i do samego Boga). Pierwszy z nich - to ten wysiłek, aby słowa modlitwy dokładnie wymawiać, bez czego modlitwa ustna staje się bezmyślnym bełkotaniem niezrozumiałych wyrazów. Konieczność tego stopnia uwagi przy modlitwie ustnej nie potrzebuje dowodzenia. Ma się rozumieć, że ogólnie rzecz biorąc, nie może on do modlitwy wystarczyć, myśl bowiem winna, o ile możności, wejść w treść słów, które usta starają się dokładnie wymawiać. W pewnych jednak wypadkach, u osób mniej rozwiniętych umysłowo lub przemęczonych, lub modlących się głośno w języku, który niedostatecznie rozumieją, sam wysiłek, aby słowa modlitwy starannie wymawiać, może stanowić bardzo dobrą modlitwę; nie bez tego bowiem, aby przy tym to lub owo słowo modlitwy nie było zrozumiane i nie pociągnęło myśli do Boga.