Witam serdecznie.

Logika jest nauką formalną, przynależącą do filozofi, która dotyczy poprawnego formułowania myśli. Pokaźnej liczbie osób łatwo zbudować poprawne zdania, które byłyby spójne pod względem logicznym.

Problem pojawia się kiedy używamy wypowiedzi w sensie metaforycznym. Okazuje się, że bardzo ważna jest intencja z jaką ktoś wypowiada dane zdanie. Dzięki intencji koduje swoją wypowiedź i jeśli rozmówca jest zdolny odczytać ową intencję, jest także w stanie prowadzić z nim sensowną dyskusję. Lecz o ile w realnej sytuacji, np. podczas rozmowy dwóch osób można dosyć szybko zorientować się w intencjach dyskutanta, tym szybciej im dłużej się te osoby znają, o tyle w rozmowach prowadzonych na forum, lub też podczas lektury tekstów pisanych dla szerszej publiczności, intencje piszących osób są trudne do odkrycia. Może to wynikać z kilku przyczyn. Po pierwsze kontekst sytuacyjny forum jest bardzo dynamiczny i zmienny. Posty gonią posty, pojawia się wiele osób, wyrażających różne punkty widzenia. Nie wspomnę o licznych dygresjach, o tym, że trzeba czasem przeczytać wiele wypowiedzi zanim zrozumie się o czym jest mowa w danym wątku. W dodatku każdemu z nas może się zdarzyć, że popełni błąd interpretacyjny, lub zaproponuje interpretację interpretacji. W ten sposób mnożą się słowa i dodatkowe sensy. Przypomina to trochę nawarstwianie się cudzych i własnych myśli na pierwotny temat dyskusji.

Artykułujemy myśli poprzez słowa. Jedna i ta sama myśl, może zostać wyrażona na wiele sposobów. Konkretny krajobraz może zostać namalowany przez 5 artystów(np. kubistę, realistę, symbolistę, akademika, impresjonistę), a w efekcie otrzymam pięć różnych obrazów. Niektóre bedą tylko z lekka przypominać pierwotny obiekt. Podobnie jest z tekstami. Każdy tekst jest pewnym obrazem, ale kiedy 'x' odpowiada na tekst 'y-ka' , dokonuje interpretacji jego interpretacji tematu. W ten sposób ich następca 'z' może zboczyć z drogi i zgubić sens pierwotny.

Aż prosi się o to, żeby zacząć mówić bardzo konkretnie, starając się definiować każde słowo lub chociaż przywiązując uwagę do nazw własnych. Kiedy np. mojemu rozmócy wydaje się, że jestem Puszkinem, mogę go łatwo wyprowadzić z błędu okazując dowód osobisty, w którym wyraźnie pisze, że jestem Polakiem i nazywam się Patucha.
Jeśli dajmy na to mówię: "mam w sypialni pomarańczowe łóżko", to mój rozmówca może pomyśleć, że na prawdę sypiam w pomarańczowym łóżku.

Jednak osoba nastawiona inaczej pomyśli, że mówiąc o tym miałem na myśli łóżko idealne, boskie, w którym można uprawiać miłość duchową. To się wydaje śmieszne, ale jest to poważny problem. Na jakiej podstawie odróżniasz, że dana myśl dotyczy przedmiotu, zdarzenia realnego, a nie czegoś wyobrażonego?

Kiedy wypowiadasz słowa bezpośrednio pod czyimś adresem, np. rozmawiajac ze swoim(/swoją) partnerem(/partnerką), wtedy łatwo ci wychwycić kontekst i sens wypowiedzi. Ale co, jeśli czytasz tekst napisany 2 dni temu, artykuł sprzed miesiąca, bądź ksiażkę spłodzoną 3 tysiące lat temu? Czy wtedy jeszcze możliwe jest uchwycenie konktekstu i sensu? Czy można jeszcze wtedy rozumieć autora?

Ocean interpretacji i tekstów, wypowiadanych słów i łącznie z tym pomyłek, błędów, kłótni. Nadmiar informacji i związany z tym pośpiech nie sprzyjają koncentracji.
Dodajmy jeszcze ciekawy fenomen czytania tylko tego, co chce się przeczytać i słyszenia tego, co chce się usłyszeć, i będziemy mieli całość.