Pomiędzy 1990 a 1995 rokiem dr Rick Strassman przeprowadził zatwierdzone przez DEA badania kliniczne na Uniwersytecie Nowego Meksyku, podczas których sześćdziesięciu ochotników otrzymało DMT – jeden z najpotężniejszych znanych nam psychodelików. Niniejsza książka stanowi niezwykle szczegółowy opis owych sesji, stawiając przy tym pytania dotyczące natury ludzkiego umysłu oraz terapeutycznego potencjału psychodelików. DMT jest substancją występującą głównie w roślinach, ale produkuje ją także ludzki mózg. Wywołała ona u badanych szereg doświadczeń z pogranicza śmierci oraz przeżyć mistycznych. Wielu ochotników opisało niezwykle realistyczne spotkania z inteligentnymi istotami, przy czym na szczególną uwagę zasługują przypadki nawiązania kontaktu z „obcymi”. Niemal wszyscy uznali, że udział w badaniach był jednym z najważniejszych doświadczeń ich życia.

Strassman łączy DMT z szyszynką, a więc miejscem, w którym, według Hindusów, znajduje się siódma czakra i które Kartezjusz nazywał „siedliskiem duszy”. W DMT: Molekuła duszy stawia ON śmiałą tezę, w myśl której naturalnie uwalniane przez szyszynkę DMT umożliwia duszy wniknięcie do ciała oraz jego opuszczenie, towarzysząc także doświadczeniom narodzin i śmierci, osiąganiu najwyższych stanów medytacyjnych, a nawet seksualnej transcendencji. Strassman uważa także, że przypadkowe uwalnianie DMT może prowadzić do doświadczeń uprowadzenia przez obcych. Substancja ta, używana z rozwagą, może w znaczącym stopniu przyczynić się do dokładniejszego zbadania najbardziej mistycznych obszarów ludzkiego umysłu i ludzkiej duszy.

Większość z nas, wliczając najbardziej racjonalnie myślących neuronaukowców oraz niematerialistycznie zorientowanych mistyków, zgadza się z tym, że mózg jest maszyną, narzędziem świadomości. Jest cielesnym narządem zbudowanym z komórek i tkanek, protein, tłuszczów i węglowodanów. Wykorzystując energię elektryczną i substancje chemiczne, przetwarza on dane rejestrowane przez nasze organy czuciowe.
Jeśli uznajemy, że mózg jest „odbiornikiem rzeczywistości", możemy porównać go z innym, znanym nam wszystkim odbiornikiem: telewizorem. Dostrzegając taką ana­logię, będziemy mogli zastanowić się nad tym, w jaki sposób odmienne stany świa­domości, w tym także wywoływane przez DMT, są powiązane z pracą mózgu jako wysokiej klasy odbiornika.
Najprostszymi i najlepiej znanymi nam płaszczyznami zmian, do których dostęp daje nam molekuła duszy, jest poziom personalny i psychologiczny. Efekty te moż­na porównać do dostrajania obrazu telewizyjnego, regulacji kontrastu, jasności i na­sycenia barw. „Obrazy" te składają się z zupełnie zwyczajnych odczuć, wspomnień i doznań zmysłowych. Nie ma w nich niczego nowego, ale zyskują one większą przej­rzystość i liczbę szczegółów.


Jakie jest wasze zdania na temat tej pracy? Moim zdaniem jest warta polecenia, bo nie pozostawia do końca obojętnym na jej treść. Autor przejrzyście opisuje swoje argumenty, z drugiej strony nie bojąc się innych wytłumaczeń - i to właśnie świadczy o jego obiektywizmie. Hipotezy stawiane przez autora przypominają nieco i wpasowują się w rozważania podejmowane przez dzisiejszych psychologów transpersonalnych.