Sprawa jest poważna. Głos zabrał nawet pełnomocnik niemieckiego rządu do spraw przestrzegania praw człowieka pan Nooke. Wyraził mianowicie obawę, że Polsce grozi prawdziwe 'zglaichszaltowanie', czyli przymusowe ujednolicenie poglądów. Użył przy tym bardzo obraźliwego określenia. Stosowano je mianowicie w odniesieniu do likwidowania opozycji w Trzeciej Rzeszy po 1933 r.
No nie wiem, czy nie powinien on jednak ugryźć się w język, skoro w jego własnym kraju pluralizm światopoglądowy jest tak duży, że w niektórych niemieckich miastach (np. Chemnitz) można nabyć gadżety neonazistów albo stać się przypadkowym świadkiem publicznego palenia dziennika Anny Frank.
To w zasadzie tyle, co mam do powiedzenia na temat tego obrońcy praw człowieka. Podobnie nie ma sensu rozwodzić się nad reakcjami wielce oburzonych niemieckich polityków, których argumenty sprowadzają się jedynie do podkreślania nacjonalistycznych zapędów Polaków.
O wiele ciekawsza jest zorganizowana w Kronprinzpalais przez Erikę Steinbach wystawa pt:"Wymuszone drogi. Ucieczka i wypędzenie w Europie w XX wieku". Można się bowiem dzięki tej wystawie przekonać, że obawy Polaków, związane z budową centrum przeciwko wypędzeniom nie są bezpodstawne.
Powojenna deportacja Niemców zestawiona tam została z rzezią Ormian, wypędzeniem Żydów z Niemczech czy wywózką Polaków na Syberię.
Ciekawe zestawienie. Ktoś mógłby sobie pomyśleć, że to zbrodnie tej samej rangi albo, że wypędzeni Niemcy byli równie niewinni co przedstawiciele pozostałych, pokazanych na wystawie narodowości.
Wypędzenie Niemców wyrwane zostało z ważnego kontekstu jakim jest informacja o odpowiedzialności tego narodu za dopuszczenie Hitlera do władzy i o tym, że wysiedlenie było jedną z wielu konsekwencji ich demokratycznych wyborów.
Pani Steinbach nie ma sobie jednak nic do zarzucenia, no bo przecież wystawa skupia się nie tylko na cierpieniach Niemców. Czyż można jej zarzucać brak obiektywizmu?
Owszem można. Takimi eksperymentami polegającymi na zestawianiu ze sobą różnych wyrwanych z kontekstu treści najłatwiej zafałszować historię. Wprost idealnie nadają się do promocji własnego spojrzenia na pewne sprawy. Można na przykład zorganizować w centrum Łodzi wystawę, na której zestawi się zdjęcia poddanych zabiegowi aborcji ludzkich płodów ze zdjęciami dzieci poległych wskutek czystek etnicznych.
Wystawa ma jednak jeden pozytywny aspekt. Teraz przynajmniej wiadomo, że zastrzeżenia Polaków to nie jakieś fantasmagorie, a realne obawy.