Byli sobie bracia Kain i Abel, którzy, żeby przetrwać razem łowili ryby i pracowali w polu. Pewnego dnia doszli do wniosku, że podzielą się pracą, dzięki czemu każdy z nich się wyspecjalizuje w swoim fachu przez co razem osiągną więcej. I podzielili się pracą Kain postanowił łowić ryby a Abel pracować w polu. Bywało jednak tak, że któryś z nich czasami nie chciał pracować i potrzebował wolnego dnia. Kiedy drugi pracował przez dzień wolny pierwszego to czuł, że to niesprawiedliwie i że powinno być tak, iż ten pierwszy swój wolny dzień odpracuje wówczas kiedy drugi będzie miał wolne. Porozumieli się więc i zaczęli zapisywać swoje wolne dni i przepracowane i odpracowywać je w taki sposób aby to było sprawiedliwe dla każdego z nich. Po pewnym czasie liczenie dni stało się tak skomplikowane, że zaczęli poświęcać 4 godziny tygodniowo na zliczanie ich. Abel obmyślił sprytny system. Zamiast się męczyć z tym liczeniem zróbmy tak – tu są niebieskie kamyczki, podzielimy się nimi po równo. Kiedy ktoś z nas nie będzie pracował to da temu drugiemu jeden kamyczek co będzie oznaczało, że za ten kamyczek oddający go musi przez jeden dzień popracować. Oddając sobie kamyczki bez trudnego liczenia zawsze będziemy wiedzieć kto komu co jest winien. Umówmy się jeszcze tak, ponieważ ja bez ryb mogę wytrzymać 10 dni ty bez owoców również, weźmy więc tych kamyczków zatem 20 przez co każdy z nas będzie miał ich po 10. System działał świetnie skończyło się żmudne liczenie. Kain nie był jednak tak pracowity jak Abel i po pewnym czasie stało się tak, że Abel posiadał wszystkie 20 niebieskich kamyczków. Abel powiedział wówczas do Kaina ja nie mam ochoty przerywać swojej pracy, ty nie masz już niebieskich kamyczków więc także musisz pracować każdego dnia tak jak ja. Ale Kain tak nie potrafił. Popracował kilka dni i przychodzi do Abla. Posłuchaj mnie bracie ja już nie mam siły i muszę jeden dzień odpocząć ale muszę być wobec ciebie uczciwy. Pożycz mi kilka niebieskich kamieni i zapiszemy to karcie a ja będę nadal ci oddawał niebieski kamyczek za każdy dzień wolny a jak w przyszłości nazbieram ich więcej – to wówczas również zwrócę ci dług. Abel zgodził się i pożyczył Kainowi 10 niebieskich kamyczków na 3 miesiące za co ten miał mu oddać 11. Abel był pracowity a Kain mniej więc po 3 miesiącach Abel miał wszystkie 20 niebieskich kamyczków i 11 zapisanych na karcie. Kain nie miał jak oddać długu. Był sfrustrowany i zły. Umówili się, że Kain będzie oddawał po 1 kamyczku miesięcznie aż spłaci dług. Jednak Abel pracował każdego dnia i Kain nie mógł zdobyć żadnego kamyczka mimo jego nieustannej pracy, ponadto nie potrafił już dalej pracować bez dnia wolnego wpadł więc na kolejny pomysł. Poszedł do Abla kładzie przed nim 10 zielonych dla odmiany kamyczków i mówi. Każdy z tych kamyczków oznacza mój przyszły jeden dzień pracy. Kiedy się nim posłużysz to w twój wolny dzień ja będę pracował. Żeby to było dla ciebie atrakcyjne to proponuję Ci, że oddam Ci 10 zielonych kamyczków za 8 twoich niebieskich i z tych 8, które dostanę 3 przeznaczę na spłatę długu wobec ciebie. Abel zgodził się to była przecież okazja. Rozrachunki między nimi zrobiły się tak skomplikowane, że od tamtego czasu połowę dnia spędzali na liczeniu czy wszystko się zgadza i zgadzało się. Abel był pracowity a Kain mniej więc po pewnym czasie było tak, że Abel miał 20 niebieskich kamyczków, 10 zielonych i należność 10 kamyczków zapisaną na karcie. Abel nadal pracował każdego dnia i Kain w tej sytuacji też musiał. Mimo ciężkiej pracy Kaina wciąż pozostawał dłużnikiem Abla.

Ta sytuacja bardzo frustrowała Kaina, aż w końcu zwrócił się do Abla – wiesz co olewam te twoje kamyczki – nic mnie to wszystko nie obchodzi. Abel protestował – przecież mamy umowę. Bracia pobili się ciężko, znienawidzili, stracili do siebie zaufanie. Wiele stracili na tym oboje z automatu posunęli się o kilka lat.

Wiedzieli jednak, że potrzebują siebie nawzajem więc zaczęli wszystko od nowa i historia powtórzyła się.

Jaki z tego morał?
W systemie nie może być jednocześnie pieniądza i zobowiązań.
Kiedy w systemie jest pieniądz to nie może być w nim długów czy instrumentów pochodnych bo taki system zawsze wcześniej czy później się zawali pod wpływem długów, których nie można spłacić i napięć społecznych jakie wokół tego powstaną. W takim rozwiązaniu w każdej recesji ten którego odpowiedzialność jest ograniczona wykorzysta odpowiedzialnego bez ograniczeń - najciężej pracującego - sumiennie wykonującego swoje zobowiązania. I za każdym razem ten najciężej pracujący i sumienny straci zaufanie do systemu, który go wykorzystał.

Wasz system zwyczajnie zachęca Kaina do tego, żeby nie pracować bo może się w nim bez końca zadłużać bez żadnego związku z możliwością spłaty długu.
Wasz system zawsze prowadzi do sytuacji w której zobowiązania i należności stają się zwyczajną bzdurą bez żadnego pokrycia w rzeczywistości.
Wasz system jest ogromnie kosztowny, bo wymaga sztabu księgowych, którzy będą zliczali te absurdy z których nic nie wynika.

Jak ja mam wierzyć w to, że jestem komuś coś winien bo kupiłem na kredyt od banku papiery, w których firma X zobowiązuje się do świadczenia w 2080.

Jak system można naprawić? To proste.
Śmierć zobowiązaniom i śmierć egzekucji komorniczej. Umowa trwa do momentu, w której obie strony jej chcą.

Zostaje tylko pieniądz. Pieniądz to dług.

Kiedy się tworzy dług od długu od długu od długu …... - to każdy system się spieprzy a ludzie się znienawidzą i nie kiwną palcem, podejrzewając, że jeśli to zrobią znowu zostaną wykorzystani.

Wszyscy po prostu będziemy pielęgnować ogródki działkowe, kręcić się bez sensu po mieście i klepać biedę ze strachu przed cwaniakami z banków. Każdy nieco uboższy będzie za to zawsze obwiniał onych i słusznie bo ci oni zadłużają się bez pokrycia a potem mówią, że nie ma z czego oddać i do widzenia.