Cóż, jest różnica.
Mechanizmy psychologii dziecka są takie, że przyjaciela wymyśla samorzutnie, z własnej wewnętrznej potrzeby. Nie robi tego, bo kolega z przedszkola opowiadał o wswoim wymyślonym przyjacielu.
Natomiast w rpzypadku wymyślonego przyjaciela-boga u dorosłych - to jest brutalnie implementowane, przeważnie w dzieciństwie. Za tym idzie autorytet rodziców, księży, otoczenia.

>Relacje dorosłych ludzi z Bogiem można porównać z relacją dziecka, które wymyśla sobie przyjaciela.
Można, ale nie będzie to do końca trafne porównanie. Dziecięcy niewidzialny przyjaciel nie opiera swego "istnienia" na sporej dawce poczucia winy i strachu. No i mechanizm tworzenia jest inny, dzieci przyjaciela wymyślają sobie raczej z własnego przekonania niż w wyniku indoktrynacji.
>Ciekawe dlaczego dorośli śmieją się z tego dziecięcego fantazjowania a z taką wielką wiarą
>i powagą podchodzą do swojego?
Pewnie dlatego, iż nie dostrzegają braku różnic.
>Mało tego, są gotowi popełniać największe zbrodnie dla udowodnienia,
>że ten ktoś - Bóg - istnieje naprawdę.
Niestety.

>>Ciekawe dlaczego dorośli śmieją się z tego dziecięcego fantazjowania a z taką wielką wiarą
>>i powagą podchodzą do swojego?
>Pewnie dlatego, iż nie dostrzegają braku różnic.
   Religijne fantazje od dziecięcych różnią się tym, że dziecko je samo wymyśla "z potrzeby serca", a dorośli dziedziczą je po przodkach, przodkowie zaś wymyślili je w czasach dzieciństwa ludzkości.
>>Mało tego, są gotowi popełniać największe zbrodnie dla udowodnienia,
>>że ten ktoś - Bóg - istnieje naprawdę.
   W czasach dzieciństwa ludzkości owe zbrodnie były korzystne dla plemienia -- walcząc o cześć swego boga plemiennego ludzie walczyli o swoją niezawisłość, a czasami o swoje istnienie. Gotowi do popełniania zbrodni w imię swego boga dzisiaj, to ci, którzy nie zauważyli zmian, którzy mentalnie dalej żyją w dzieciństwie ludzkości.

>   Religijne fantazje od dziecięcych różnią się tym, że dziecko je samo wymyśla "z potrzeby serca", a dorośli dziedziczą je po przodkach, przodkowie zaś wymyślili je w czasach dzieciństwa ludzkości.
Pisałem o tym, że się różnią, ale tak generalnie to oprócz metody powstawania sporo je łączy. I tu i tu jest niewidzialny przyjaciel.

Rodziców mamy takich jakich mamy. Są różni. Mądrzy uczą się od dzieci i to czyni ich dorosłymi. Inni z dziećmi konkurują, ogłupiając je sądzą, że są od nich lepsi.
Opisany problem dotyczy relacji pomiędzy światem realnym a wyimaginowanym, równowaga między tymi światami jest podstawą naszego zdrowia, nie tylko psychicznego.
Wyśmiewanie wymyślonego przyjaciela jest gorsze od tego prawdziwego. Dla dziecka ten wymyślony jest idealny i nieskazitelny. Maluch nie jest w stanie się zemścić na dorosłym za obśmiewanie go, zapewniam jednak, gdyby dać mu taką możliwość to z niej skorzysta.
Wymyślanie niestworzonych rzeczy i historii, nie jest domeną dzieci. Dorośli wymyślają niezgorzej, potem powtarzają wyssane z palca przygody przy każdej sposobności, po latach sami w nie zaczynają wierzyć, są nawet gotowi za nie stawiać własną głowę. Jeśli wymyślona historia jest piękna, bez trudu znajdują się naoczni świadkowie.
O tym czy coś jest śmieszne czy poważne, decyduje siła jaka za tym stoi, dlatego śmiejemy się z odgrzewanych dowcipów szefa a na popychadło wybieramy nieboraka, który nam może skoczyć.

Człowiek to jest taka maszynka, co jest sobie w stanie różne rzeczy wmawiać. "Grawitacja nie istnieje. Jeżeli Ty i ja uwierzymy, że wzniesiemy się teraz w powietrze, to to się stanie. Bo czy będzie ktoś, kto temu zaprzeczy?" I tak samo, jeżeli wszyscy uwierzymy, że wchodzimy osobistą relację z Dżizysem, to znaczy że Dżizys istnieje. Ale najpierw należy uczynić swój umysł doskonałym, wyrzucić z niego to co ogranicza naszą wolę - kontakt z materialną rzeczywistością. Niepotrzebne cierpienie? No problem, to jest skutek braku dobra - iluzja, nie istnieje. Niespójność logiczna? No problem. Logika to tylko jeden sposób myślenia, który nas ogranicza. Brak dowodów? No problem, wszystko co się dzieje jest dowodem na wszystko

A dziecko przynajmniej nie musi samo dokonywać tego gwałtu na swoim umyśle, nie musi sobie wmawiać absurdu bo chce się po prostu bawić, potrzebuje przyjaciela to go wymyśla lub animuje martwe przedmioty. Ale nie manipuluje swoją percepcją, nie biczuje swojego rozumu, nie poci się i nie zakrzykuje zmysłów. Jest więc różnica i nie zgadzam się, aby dzieci obrażać porównaniem do osób religijnych w tym względzie. Poza tym, dziecko nigdy nie będzie się specjalnie upierać przy swojej iluzji jeżeli przekona się, że to iluzja albo się znudzi. Teista będzie trwał w absurdzie wbrew wszystkiemu - to jest dla niego cnota lub "łaska".

A tak na marginesie: teiści nas nienawidzą, bo nasze umysły nie są jeszcze "doskonałe". Drażni ich, że nie mogą oddawać się swoim fantazjom bez widzów, którzy wiedzą że to niedorzeczne. Istnienie choćby jednego z nas jest obrazą, bo wtedy ten jeden człowiek zna prawdę - że Dżizys nie zmartwychwstał, tylko umarł jak każdy człowiek. Natomiast dziecku istnienie ludzi, którzy nie podzielają jego fantazji, zupełnie nie przeszkadza. Teista: 0, Dzieci: 2.

Relacje z bogiem można streścić do dwóch postaw:

1. Jeśli tym mówisz do boga, jest to wiara.
2. Jeśli bóg mówi do Ciebie, jest to choroba psychiczna.

Tak jest w teorii. W praktyce zaś wiara, to też choroba psychiczna - pewna dysfunkcja logiczno - poznawcza, hipokryzja, koktajl naiwności, strachu, myślenia życzeniowego.

>Relacje dorosłych ludzi z Bogiem można porównać z relacją dziecka, które wymyśla sobie przyjaciela.

Richard Dawkins (przełożył Piotr Szwajcer):

Cytat: