>czy zdanie:
>Zapytam się mu co o tym sądzi. - Jest poprawne?

Nie jest. Masz dopełnienie w celowniku zamiast w bierniku.

>Czy
>Zapytam się go co o tym sądzi

To jest poprawne.

----------

No chyba, że byłaby to skrócona postać zdania:
"Zapytam się mu [Andrzeja], co o tym sądzi".

Gdzie "mu" będzie dopełnieniem dalszym a "Andrzeja" dopełnieniem bliższym, a chodzić będzie o to, że to nie jemu zadasz pytanie tylko Andrzejowi, on zaś będzie osobą z powodu której to robisz.

Analogicznie jak w: "Zrobię mu [kanapkę]".

Gramatycznie będzie wtedy zasadniczo poprawnie, ale brzmi trochę kulawo, chyba, że z kontekstu innych zdań będzie jasno wynikać kogo i z czyjego powodu ktoś ma pytać.

>Zapytam się mu co o tym sądzi. - Jest poprawne?
Jasne!
Tak samo jak
- zapytam się hau hau
- zapytam się kwa kwa
etc.

>Zapytam się go
No to w końcu "się" czy "go"?

---

Każdy ma prawo do własnego zdania, ale nie do własnych faktów.

hau hau: browarek...?
kwa kwa: Zapytam się mu co o tym sądzi.
mu: nie odmówię

>Mam pytanie dotyczące języka polskiego. Mianowicie czy zdanie:
>Zapytam się mu co o tym sądzi. - Jest poprawne?

Nie.
Zdanie takie jest bardzo niepoprawne.
Do tego stopnia, że ktoś, komu w ogóle przychodzi do głowy pytać się o poprawność ww. zdania, musi zostac uznany za Kompletnego Debila .

---

...którzy czuwają, mają jeden i wspólny świat, a każdy, kto zasypia, odwraca się ku własnemu. (Heraklit)

>>Mam pytanie dotyczące języka polskiego. Mianowicie czy zdanie:
>>Zapytam się mu co o tym sądzi. - Jest poprawne?
>Nie.
>Zdanie takie jest bardzo niepoprawne.
>Do tego stopnia, że ktoś, komu w ogóle przychodzi do głowy pytać się o poprawność ww. zdania, musi zostac uznany za Kompletnego Debila .
Spokijnie, może być np. obcokrajowcem nie znającym dobrze niuansów naszego języka, nawet tych, które dla nas są oczywistością.

>Spokijnie, może być np. obcokrajowcem nie znającym dobrze niuansów naszego języka, nawet tych, które dla nas są oczywistością.

Spokojnie* jak sam widzisz nawet rodowitym Polakom trafia się zaliczac błedy, w pisowni (oczywiscie rozumiem że to przez niedopatrzenie).

>>Mam pytanie dotyczące języka polskiego. Mianowicie czy zdanie:
>>Zapytam się mu co o tym sądzi. - Jest poprawne?
>Nie.
>Zdanie takie jest bardzo niepoprawne.
>Do tego stopnia, że ktoś, komu w ogóle przychodzi do głowy pytać się o poprawność ww. zdania, musi zostac uznany za Kompletnego Debila .

Chciałbym ci przypomniec że język polski należy do jednych, z najtrudniejszych na świecie.Podziwiam swoich znajomych którzy zdołali się go nauczyc w stopniu komunikatywnym (z moją mała pomocą).

"The most challenging language only for the strong and the brave is Polish. Most others are easy in comparison."

>>Zdanie takie jest bardzo niepoprawne.
>>Do tego stopnia, że ktoś, komu w ogóle przychodzi do głowy pytać się o poprawność ww. zdania, musi zostac uznany za Kompletnego Debila .
>Chciałbym ci przypomniec że język polski należy do jednych, z najtrudniejszych na świecie.Podziwiam swoich znajomych którzy zdołali się go nauczyc w stopniu komunikatywnym (z moją mała pomocą).
>"The most challenging language only for the strong and the brave is Polish. Most others are easy in comparison."

Potwierdza to nawet pierwsza odpowiedź w tym wątku, gdzie "ekspert lingwistyczny" wynalazł nawet jakieś okoliczności (z którymi na marginesie się nie zgadzam, ale nie polemizuję), w których taka forma zdania byłaby poprawna.

>pierwsza odpowiedź w tym wątku, gdzie "ekspert lingwistyczny" wynalazł nawet jakieś okoliczności (z którymi na marginesie się nie zgadzam, ale nie polemizuję), w których taka forma zdania byłaby poprawna.

Ależ czemu nie polemizujesz? Za eksperta się nie uważam, więc może czegoś się dowiem. Nadal jestem przekonana, że forma z "mu" może być poprawna, o ile tylko to nie "mu" jest pytany, a kontekst dopowiada sens zdania. Popatrz np. na te dialogi:

- Przepytasz mu syna z fizyki?
- Przepytam mu.

- Uczył się dzisiaj termodynamiki. Zapytasz mu o to syna?
- Zapytam mu.

- Nadal nie dostał emerytury. Zapytasz się mu o nią na poczcie?
- Zapytam się mu.

>>pierwsza odpowiedź w tym wątku, gdzie "ekspert lingwistyczny" wynalazł nawet jakieś okoliczności (z którymi na marginesie się nie zgadzam, ale nie polemizuję), w których taka forma zdania byłaby poprawna.
>Ależ czemu nie polemizujesz? Za eksperta się nie uważam, więc może czegoś się dowiem. Nadal jestem przekonana, że forma z "mu" może być poprawna, o ile tylko to nie "mu" jest pytany, a kontekst dopowiada sens zdania. Popatrz np. na te dialogi:
>- Przepytasz mu syna z fizyki?
>- Przepytam mu.
>- Uczył się dzisiaj termodynamiki. Zapytasz mu o to syna?
>- Zapytam mu.
>- Nadal nie dostał emerytury. Zapytasz się mu o nią na poczcie?
>- Zapytam się mu.

Bo nie o sens zdania i formalną poprawność tu chodzi, ale o to, że w efekcie mamy wsiowy język, a nie piękną polszczyznę. Dlatego używa się innych sformułowań. Np. w dłuższych zdaniach zamiast "mu" "dla niego jego syna", a w odpowiedzi się po prostu pomija "przepytam" "zapytam" (bez "mu").

>Bo nie o sens zdania i formalną poprawność tu chodzi, ale o to, że w efekcie mamy wsiowy język, a nie piękną polszczyznę. Dlatego używa się innych sformułowań. Np. w dłuższych zdaniach zamiast "mu" "dla niego jego syna", a w odpowiedzi się po prostu pomija "przepytam" "zapytam" (bez "mu").

No to, w zasadzie, mamy już "spór estetyczny" i można by sprawę zamknąć, ale czy naprawdę jesteś przekonany, że zdania:

- Przepytam dla niego jego syna.
- Zapytam się dla niego o nią na poczcie.

brzmią lepiej niż:

- Przepytam mu syna.
- Zapytam się mu o nią na poczcie.

?

Dlatego właśnie nie chciałem polemizować.
Lecz skoro zostałem wywołany, odpowiem. Oczywiście, że jestem przekonany, iż pierwszy komplet brzmi lepiej.
"mu" to po prostu robią krowy i się czegoś takiego nie używa (generalnie jest zasada, iż aby polszczyzna brzmiała pięknie, trzeba w niej unikać jakichkolwiek skrótów, a "mu" jest tylko skrótem od "jemu" i do tego brzmi jak muczenie krowy)

>"mu" to po prostu robią krowy i się czegoś takiego nie używa (generalnie jest zasada, iż aby polszczyzna brzmiała pięknie, trzeba w niej unikać jakichkolwiek skrótów, a "mu" jest tylko skrótem od "jemu" i do tego brzmi jak muczenie krowy)

Odchodzimy trochę od zasadniczego tematu, ale z powyższym stwierdzeniem absolutnie nie mogę się zgodzić. Zaimki osobowe mogą przyjąć w celowniku po 2/3 różne formy:

ja - mnie|mi
ty - tobie|ci
on - jemu|mu|niemu

I każda z tych form jest pełnoprawna i stosowana w innej sytuacji:
- krótka - w wyrazach nieakcentowanych,
- długa - w akcentowanych i na początku zdania,
- niemu - (np. dzięki niemu).

obcyjezykpolski.strefa.pl/?md=archive&id=365

>- Zapytam się mu.
Na pewno będzie Ci policzone na Sądzie Ostatecznym miłosierdzie z jakim udatnie poszukujesz usprawiedliwienia dla bełkotu przedstawionego przez Autora wątku, a za dopełniacz w celowniku zamiast w bierniku osobiście przyznaję Ci Medal Z Kartofla.

---

Każdy ma prawo do własnego zdania, ale nie do własnych faktów.

>> dopełniacz w celowniku zamiast w bierniku
> osobiście przyznaję Ci Medal Z Kartofla.

Zasłużenie (niestety) przyjmuję Poprawiłam.
Na swoją obronę przytoczę, że to lapsus językowy był, bo dalej pisałam już po ludzku.

>Zasłużenie (niestety) przyjmuję Poprawiłam.
>Na swoją obronę przytoczę, że to lapsus językowy był, bo dalej pisałam już po ludzku.
Niepotrzebnie tak się dołujesz!
Twoja sprawność językowa jest niekwestionowana, a lapsus po prostu wyjątkowo ci się udał!

---

Każdy ma prawo do własnego zdania, ale nie do własnych faktów.

>>
>- Przepytasz mu syna z fizyki?
>- Przepytam mu.
>- Uczył się dzisiaj termodynamiki. Zapytasz mu o to syna?
>- Zapytam mu.
>- Nadal nie dostał emerytury. Zapytasz się mu o nią na poczcie?
>- Zapytam się mu. <<
A kto to jest ten MU ? Jakiś Chińczyk? To wtedy raczej z dużej litery.
(Wiem, wiem, że "z dużej litery" ma złe notowania u "poprawnościowców", ale mi to wisi.)

>Zapytam się mu co o tym sądzi. - Jest poprawne?
>Czy
>Zapytam się go co o tym sądzi


Dialog ojca z synem.

S. - Tata, ten pan się ciebie kłania.
O - Nie ciebie tylko tobie.
S - Mnie ?!?!
O - Nie mnie, tylko mi.
S - No przecież mówię ,że ciebie się ten pan kłania!

---

Pogrążony w wierze odrzuca rozum.

Jeśli już wątek o poprawności językowej, to pozostańmy w konwencji:

>S - *Mi ?!?!
>O - Nie *mi, tylko *mnie.

Drobner, 'konwencjonalny'(?)

> to pozostańmy w konwencji:

Ależ bardzo proszę :

Dialog ojca z synem.

S - Tata, co to jest?
O - Czarna jagoda.
S - A dlaczego jest czerwona ?
O - Bo jest jeszcze zielona.
S - To kiedy będzie czarna ?
O - Gdy będzie niebieska.

---

Pogrążony w wierze odrzuca rozum.

>Zapytam się mu co o tym sądzi. - Jest poprawne?

Język to nie zdania, to cały rzeczywisty kontekst. Będziesz pisał powieść o zidiociałych gimnazjalistach, to żadne zdanie nie powinno być zdaniem języka polskiego.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

Przygnębia mnie brak dbałości o poprawną wymowę i pisownię.

>Przygnębia mnie brak dbałości o poprawną wymowę i pisownię.

Jeśli ująć język jako idealną (w platońskim sensie) strukturę, to wszelkie od niej odstępstwa będą czymś gorszym, żałosnym, godnym pogardy. Myślę, że nie istnieje jakiś jeden ideał języka etnicznego. Język osadzony jest w realiach konkretnego użycia i wyczerpuje się bez reszty w aktach użycia. Nie jest gorsza wypowiedź grypsem więziennym lub szkolnym od tekstu zamieszczonego w jakimś ogólnopolskim dzienniku czy miesięczniku. Zamiast odczuwać przygnębienie w związku z niedbałą wymową czy pisownią - lepiej jest moim zdaniem obserwować faktycznie funkcjonujący język, a jeśli trzeba, odwołać się do zasobów językowego bełkotu na równi z wyżynami językowej precyzji i ekwilibrystyki. Nie ma tak złego języka, aby nie można wykorzystać go w genialnej poezji czy prozie.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

Istnieje coś takiego, jak "intuicja językowa".
Jak widać, nie każdemu dane jest posiadać ją - tę, tą intuicję ... znaczy.

---

* Wolność jest jak powietrze na szczycie góry. I jedno, i drugie - nie do zniesienia dla słabych. Ryunosuke Akutagawa