Czego by się nie mówiło, to nie mogę przestać darzyć Kałasznikowa sympatią. Facet wymyślił coś, co po 65 latach od rozpoczęcia produkcji nadal jest całkiem niezłą bronią, która pod wieloma względami może konkurować z nowoczesnymi karabinami, a na pewno pod względem ceny i odporności na uszkodzenia :>

>...nie mogę przestać darzyć Kałasznikowa sympatią. Facet wymyślił coś, co po 65 latach od rozpoczęcia produkcji nadal jest całkiem niezłą bronią...

Nie miałem kałacha w rękach, ale zewsząd słyszę same dobre opinie o tym cacku do zabijania: wydaje się być lepsze od konstruktora, który pod koniec życia miał wyrzuty sumienia, a w obliczu śmierci ochrzcił się i, zapewne, pojednał z bogiem. Końcówki ulubione przez religiantów.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

>który pod koniec życia miał wyrzuty sumienia, a w obliczu śmierci ochrzcił się i, zapewne, pojednał z bogiem. Końcówki ulubione przez religiantów.

Tak, oczywiście, moglibyśmy jeszcze do tego sporo dośpiewać, że Kałasznikov przez całe życie czuł pustkę w sercu która zniknęła dopiero wtedy, gdy odnalazł Chrystusa. Gdzieś takie coś czytałem No i coś o sensie życia...

Sporo nasłuchałem się o kałachu od dziadka który był w wojsku w połowie lat pięćdziesiątych i od wujka który teraz jest w wojsku i miał okazję strzelać zarówno ze starszych modeli, jak i z niezliczonych pochodnych kałacha. Obydwoje zachwalali, z tą tylko różnicą, że dziadek porównywał go do konstrukcji jeszcze z czasów II wojny i chwalił jaki to kałach w porównaniu do starszych karabinów jest wspaniały, a wujek zachwalał wytrzymałość karabinu i to, że w porównaniu do bardziej współczesnej broni wcale nie wypada tak źle. Obydwoje zachwycali się tym, że karabin nawet jak się dość mocno zabrudził, to nadal strzelał.

Postrzelałbym sobie