Niebotyczne zyski z eksploatacji niektórych kopalin silnie działają na wyobraźnię, ponieważ są zazwyczaj skumulowane w dość wąskim przedziale czasowym i stwarzają okazję do szybkiego wzbogacenia się. Ten szybki zysk sprawia, że interes przedsiębiorstw wydobywczych stawia się przed interesem innych gałęzi gospodarki i potrzeb ludności, nie wspominając nawet o ochronie środowiska naturalnego.
Doskonałym przykładem konfliktu interesów między nieposkromioną zachłannością przemysłu wydobywczego a "resztą świata" była katastrofa platformy Deeepwater Horizon, której bezpośrednie i odroczone koszty dla regionu całej Zatoki Meksykańskiej, w tym dla ludności, przemysłu rybnego i turystyki ocenia się na miliardy dolarów. Taka była cena za zezwolenie na prowadzenie wydobycia ropy naftowej w tym cennym przyrodniczo i gospodarczo rejonie świata.
Warto to mieć na uwadze, gdy dajemy się uwieść snom o szybkim wzbogaceniu się na tzw. gazie łupkowym w Polsce. Szybkie zyski z eksploatacji złóż gazu mogą bowiem przysłonić zagrożenia, które przemysł ten stwarza dla zasobów wodnych i glebowych, od których zależy jakość życia milionów osób, żyjących na tych rolniczych terenach Polski, gdzie znajdują się prawdopodobnie złoża gazu łupkowego, i które stanowią podstawę ich egzystencji. Nie zapominajmy, że Polska eksportuje obecnie żywność (w tym wody mineralne i napoje) o wartości 20 mld EUR rocznie. Czy kiedykolwiek zarobimy tyle na gazie z łupków? A ile może stracić polskie rolnictwo i sektor spożywczy, jeśli ryzyko skażenia wód i gleb przy wydobywaniu gazu łupkowego okaże się większe, niż wielkie koncerny wydobywcze i lobbujący na ich rzecz politycy będą kiedykolwiek w stanie przyznać? Czy w dłuższej perspektywie czasowej to się kalkuluje?